Θεόδωρος Καμαρινός (τέως Πρόξενος στην Κορυτσά): "Δεν υπάρχουν Ορθόξοι Αλβανοί αλλά εξαλβανισμένοι Ορθόδοξοι." Συγκλονιστικές αποκαλύψεις.

Φοβερές οι αποκαλύψεις-καταγγελίες του πρώην Προξένου Κορυτσάς κ.Καμαρινού. Παραθέτουμε ενδεικτικά μερικές:

• ο τότε πρόεδρος του τοπικού παραρτήματος της Ομόνοιας (σ.σ. Σπύρος Λίτσης) συνεργαζόταν με το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας μόνο και μόνο για να εκδίδουν βίζες και να μοιράζονται τα ποσοστά.  
• Έβαλα στόχο να βρω πόσοι Έλληνες υπήρχαν στην Περιφέρεια Κορυτσάς.
  Επισκέφθηκα 63 χωριά της περιοχής, όπου δεν είχε ξαναπάει άλλος Έλληνας διπλωμάτης. Έφτασα στο σημείο να κατηγορούμαι από κάποιους κύκλους στο Υπουργείο Εξωτερικών, ότι δεν έπρεπε να πάω στα χωριά αυτά. Έπρεπε να ήμουν κλεισμένος στο Προξενείο...
• Η γραμμή αυτή που εκφραζόταν από τον Υπουργό Εξωτερικών Δρούτσα ήταν της αντίληψης ότι επιδιώκουμε την ένταξη των δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν πρέπει να δημιουργούμε εντάσεις.  
• Επουδενί λόγο λοιπόν δεν ήθελε το ΥΠΕΞ να αναφερόμαστε στη Βόρειο Ήπειρο και να επανεμφανιστούν Έλληνες στην Κορυτσά ως γηγενής κοινότητα.  
• Τώρα διώκομαι για πειθαρχικά παραπτώματα. ...Συνεπώς εφεύρουν άλλες κατηγορίες. 

 

Μοσχόπολη Κορυτσάς: Εκεί δημιουργήθηκε και το δεύτερο τυπογραφείο στον χώρο του υπόδουλου ελληνισμού (μετά από αυτό της Κωνσταντινούπολης) Πολλοί Μοσχοπολίτες έμποροι  ενίσχυσαν οικονομικά την πατρίδα τους και συντέλεσαν στην ίδρυση σχολείου, περίπου το 1700. Το σχολείο, με την ονομασία, «Ελληνικόν Φροντιστήριο» εξελίχθηκε σε σημαντικό εκπαιδευτικό κέντρο της περιοχής, το 1744 αναβαθμίστηκε από δωρεές και μετονομάστηκε σε «Νέα Ακαδημία». Το 1769 λόγω της συμμετοχής της πόλης στην προετοιμασία της εξέγερσης του 1770 (Ορλωφικά), η πόλη υπέστη λεηλασίες από μουσουλμάνους Αλβανούς και καταστράφηκε ολοσχερώς

 

Παραθέτουμε κύρια σημεία της συνέντευξης:

- Όταν με διόρισαν στην Κορυτσά μου έδιναν την εντύπωση ότι με έστελναν σε ένα μακρινό προξενείο «αδιάφορο» όπως στην Νότια Αμερική. Αναρωτήθηκα «Ο Ελληνισμός που υπήρχε εκεί τόσους αιώνες εξαφανίστηκε;». Χρέος μου ως διπλωμάτης ήταν να βρω τους Έλληνες εκεί
και να τους ενθαρρύνω.

- Όταν πήγα στην Κορυτσά βρήκα μία ελληνική μειονότητα πολιτικά ασυντόνιστη που είχε εκτραπεί από τους στόχους της και δεν ήταν καθόλου διεκδικητική. Όπως αποδείχθηκε  σύντομα ο τότε πρόεδρος του τοπικού παραρτήματος της Ομόνοιας (σ.σ. Σπύρος Λίτσης) συνεργαζόταν με το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας μόνο και μόνο για να εκδίδουν βίζες και να μοιράζονται τα ποσοστά. Ζήτησα άμεσα να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Βρήκαν τότε την ευκαιρία να με κατηγορήσουν ότι παρενέβαινα στα εσωτερικά της οργάνωσης

- Έβαλα στόχο να βρω πόσοι Έλληνες υπήρχαν στην Περιφέρεια Κορυτσάς.
Επισκέφθηκα 63 χωριά της περιοχής, όπου δεν είχε ξαναπάει άλλος Έλληνας διπλωμάτης. Έφτασα στο σημείο να κατηγορούμαι από κάποιους κύκλους στο Υπουργείο Εξωτερικών, ότι δεν έπρεπε να πάω στα χωριά αυτά επειδή δεν ήμουν στην «έδρα» μου. Έπρεπε να ήμουν κλεισμένος στο Προξενείο...

- Η γραμμή αυτή που εκφραζόταν από τον Υπουργό Εξωτερικών Δρούτσα ήταν της αντίληψης ότι επιδιώκουμε την ένταξη των δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν πρέπει να δημιουργούμε εντάσεις. Επουδενί λόγο λοιπόν δεν ήθελε το ΥΠΕΞ να αναφερόμαστε στη Βόρειο Ήπειρο και να επανεμφανιστούν Έλληνες στην Κορυτσά ως γηγενής κοινότητα. 
Το θέμα για αυτούς είχε κλείσει το 1930 όταν έκλεισαν οι Αλβανοί και το τελευταίο σχολείο, δεν ήθελαν το πρόβλημα που έχουν με τον Ελληνισμό στην δυτική πλευρά της Β. Ηπείρου να το βρουν και στη ανατολική. 

- Μεταξύ άλλων επισκέφθηκα 20 χωριά στην περιοχή του Πόγραδετς. Χρειάστηκαν τρεις ώρες για να διανύσω με το τζιπ του Προξενείου μία απόσταση 15 χιλιομέτρων για να φτάσω σε ένα χωριό που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου, τη Μπογκορίτσα. Εκεί ένας ηλικιωμένος ήρθε και φίλησε δακρυσμένος την γαλανόλευκη που ήταν μπροστά στο τζιπ και μου είπε ότι είχε να δει αυτή τη σημαία από τον πόλεμο του 1940... Και μόνο για τα λόγια αυτού του ανθρώπου πίστεψα ότι χρειάζεται κάθε θυσία για τους Έλληνες εκεί.

- Ζήτησα να επισκεφτώ τις εκκλησίες και τα νεκροταφεία των χωριών. Έβλεπα στους τάφους των παππούδων τους γραμμένα τα ονόματα στα ελληνικά και τους είπα
να τα δουν προσεκτικά για να καταλάβουν την εθνική τους καταγωγή. Δεν υπάρχουν Ορθόξοι Αλβανοί αλλά εξαλβανισμένοι
Ορθόδοξοι.

- Στην Αλβανία αν δηλώσεις ότι είσαι Έλληνας εκτός των αναγνωρισμένων χωριών αποτελεί ποινικό αδίκημα. Αυτή την Αλβανία θέλουμε να βάλουμε στην Ευρώπη.

Βυζαντινές Αγιογραφίες ... με προσθήκη Αλβανικής "τέχνης"

- Με κατηγόρησαν ότι με τη στάση μου δημιουργούσα εντάσεις στις ελληνοαλβανικές σχέσεις. Αν δεν παρενέβαινα όμως στην Κορυτσά δεν θα εμφανιζόταν ποτέ Ελληνισμός και η παρέμβαση μου δικαιώθηκε από την παρουσία των Ελλήνων στην απογραφή. Θεωρητικά ο πληθυσμός των Ελλήνων ήταν μηδέν. Δεν έχει σημασία αν έγινε σωστά η απογραφή από το αλβανικό κράτος. Αυτό το γνωρίζαμε πολύ καλά. Ήταν λάθος που ζήτησε η Ομόνοια αποχή. Γιατί ένας ανύπαρκτος δεν μπορεί να απόσχει. Στην Κορυτσά έπρεπε πρώτα να αποδειχθεί ότι υπάρχει Ελληνισμός.

- Η Ομόνοια στην Κορυτσά μέχρι πριν μία εβδομάδα δεν δήλωνε κατά της απογραφής. Όμως εκείνη την στιγμή έκανε στροφή 180 μοιρών. Ήταν σαν να είχες πυροβολήσει και μετά ζητούσες να επιστρέψει η σφαίρα...
Αποδίδω τη στάση αυτή σε φόβο για τα στατιστικά δεδομένα ότι λόγω της μετανάστευσης θα ήταν λιγότερα στις περιοχές που ενδιαφερόταν κυρίως η Ομόνοια πολιτικά. Στην Κορυτσά όμως κρινόταν το αν υπάρχει Ελληνισμός. 

- Ο φόβος πάντα θα καλλιεργείται όσο η Ελλάς δεν παρεμβαίνει και δεν πιέζει το αλβανικό κράτος να εφαρμόσει καλύτερη πολιτική απέναντι στην Εθνική Ελληνική Μειονότητα. Η Ομόνοια θα μπορούσε να συμμετάσχει στην απογραφή και στη συνέχεια να καταγγείλει τα αποτελέσματα βλέποντας ότι δεν ήταν σωστά. Πως μπορεί να καταγγείλει αποτελέσματα σε κάτι που δεν συμμετείχε;

- Η Ομόνοια δήλωσε αποχή μία εβδομάδα πριν την απογραφή και η Αθήνα βρέθηκε προ εκπλήξεως. Στην Κορυτσά προετοίμαζα την απογραφή επί ένα χρόνο και είχα επικοινωνία με ΟΛΟΥΣ τους φορείς του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.
Ήταν δυνατόν να βγω και να πω στους Έλληνες «μην συμμετέχετε στην απογραφή» όταν λίγες ώρες πριν από την ανακοίνωση της Ομόνοιας είχα επισκεφθεί το τελευταίο χωριό για αυτόν το σκοπό; Θα ήταν σαν να αυτοκτονούσα και μαζί μου εξέθετα το εθνικό κέντρο που εκπροσωπούσα.
Επιχείρημα για την αποχή, ήταν οι εκφοβισμοί των Αλβανών για όσους δηλώσουν Έλληνες και δεν είναι καταγεγραμμένοι επισήμως με αυτή την εθνικότητα ότι θα τους επιβληθούν ποινές.
Είπα στους Έλληνες της Κορυτσάς τότε: «Μην σας φοβίζει η αλβανική προπαγάνδα με τις απειλές της γιατί εδώ δεν διακυβεύεται το ΠΟΣΟΙ ΕΙΣΤΕ αλλά το ΑΝ ΕΙΣΤΕ».

- Με τις κινήσεις μου ξέρω ότι δημιούργησα πολλούς εχθρούς. Είμαι ευτυχής γιατί οι εχθροί μου βρίσκονται ψηλά και οι φίλοι μου χαμηλά. Και αυτό με κάνει ιδιαίτερα περήφανο. Από τότε που έφυγα από την Κορυτσά με έχουν τιμήσει επτά βορειοηπειρωτικοί φορείς και ένας εξ αυτών από την Αμερική. Αυτό δείχνει ότι η δράση μου στην περιοχή δεν προκάλεσε δυσαρέσκεια στην πλειοψηφία των Βορειοηπειρωτών αλλά μάλλον τους ικανοποίησε.

- Τώρα διώκομαι για πειθαρχικά παραπτώματα. Το επίσημο σημείο διαφωνίας δεν είναι η χρήση του όρου «Βόρειος Ήπειρος». Συνεπώς εφεύρουν άλλες κατηγορίες. Δεν μετανιώνω όμως ποτέ για ότι έκανα. Εμένα με ενδιαφέρει ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός και τι θα γίνει στην περιοχή.

- Πρέπει να υπάρξει ένας ενιαίος πολιτικός και κομματικός φορέας καθαρά ελληνικός που θα εκπροσωπεί την Εθνική Ελληνική Μειονότητα. Σε αυτό υποχρεούται να πρωτοστατήσει το εθνικό κέντρο. Δεν μπορεί η σημερινή Ομόνοια με το ΚΕΑΔ να λένε ότι είναι αποκλειστικοί
αντιπρόσωποι του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού από τη στιγμή που υπάρχει ένα κόμμα «Εθνική Ελληνική Μειονότητα για το Μέλλον» και μία οργάνωση «Ομόνοια Περιφέρειας Κορυτσάς».

- Ας σταματήσει η ελληνική εξωτερική πολιτική με το σταυρό στο χέρι και να φοβάται μην κατηγορηθεί για παρέμβαση στα εσωτερικά άλλης χώρας. Μπορεί να παραδειγματιστεί από την πολιτική της Ουγγαρίας για την εθνική μειονότητα της στην Τρανσυλβανία της Ρουμανίας.

- Το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας παραμένει ενεργό γιατί δεν καταργήθηκε από καμία άλλη συνθήκη και βάσει αυτού πρέπει οι Βορειοηπειρώτες να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους.

την συνέντευξη διαβάσαμε εδώ

ΣΧΟΛΙΟ
Σχετικά με το λάθος της Ομόνοιας σχετικά με την ΜΗ συμμετοχή στην απογραφή του Αλβανικού κράτους (ειδικά στις ΜΗ αναγνωρισμένες ως μειονοτικές ζώνες όπως η Κορυτσά), θυμίζουμε την αντίστοιχη θέση του ιστολογίου μας: 

• Απογραφή στην Αλβανία (1-15 Οκτωβρίου 2011) : Οι βορειοπειρώτες καλούνται να δηλώσουν την Ελληνική και Ορθόδοξή τους ταυτότητα. 
• ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Οι "χαμένοι" ΒΛΑΧΟΙ της Β. Ηπείρου ΣΠΑΝΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΟΥΣ! Έκκληση για ΜΑΖΙΚΗ απογραφή. 
• Β.Ήπειρος-Κορυτσά: Οι Ισλαμιστές ΑΠΕΙΛΟΥΝ.

καθώς και:

• Οι bloggers ΝΙΚΗΣΑΝ: Ακυρώθηκε η "ανάκληση" του Έλληνα Προξένου της Κορυτσάς κ. Θοδ.Οικονόμου
• Έδιωξαν τελικά οριστικά τον Έλληνα Πρόξενο στην Κορυτσά.

Οι Έλληνες μαθητές μας δείχνουν το δρόμο : Bring them BACK

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Κι εκεί που πνίγεσαι στην απελπισία και νομίζεις ότι όλα έχουνη τελειώσει, υπάρχουν εικόνες που σου δίνουν κουράγιο και σε κάνουν να πιστέψεις  ότι αυτό το έθνος "μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ΞΑΝΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΟΞΑ τραβά".

Ήταν 25 Οκτωβρίου 2010 όταν στο Λονδίνο ακούστηκε για πρώτη φορά από την αυτόνομη Κυπριακή παράταξη "ΜΕΤΩΠΟ Η.Β."  το σύνθημα "Bring them BACK".


Γράψαμε τότε  :

Το προχθεσινό απόγευμα στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο δεν ήταν το ίδιο. 
Αυτό που τραβούσε τα φλας των επισκεπτών δεν ήταν κάποιο από τα «κλεμμένα» εκθέματα του, αλλά οι διαδηλωτές με τις μαύρες μπλούζες, 
οι οποίοι στεκόντουσαν στο κεντρικό προαύλιο κρατώντας πανό και πλακάτ, μεταφέροντας έτσι το μήνυμα και την απαίτηση όλων των απανταχού Ελλήνων: “BRING THEM BACK”.

(είχε προηγηθεί το κάλεσμά τους που δημοσιεύσαμε εδώ

Πριν λίγες μέρες, μια παρέα μαθητών από την Ελλάδα ξανάκανε το ίδιο. Αυτή τη φορά ΜΕΣΑ στο Βρετανικό Μουσείο. Παραθέτουμε την είδηση:

Στην επίσκεψη τους στο Βρετανικό Μουσείο, μαθητές σχολείου από την Κόρινθο τάχθηκαν υπέρ της επιστροφής των Ελγίνειων Μαρμάρων στην Ελλάδα, σηκώνοντας ελληνικές σημαίες και φωνάζοντας συνθήματα.

Οι νεαροί μαθητές, φώναξαν το σύνθημα «Bring Them Back» μπροστά από τα γλυπτά του Παρθενώνα, ενώ παράλληλα ύψωσαν ελληνικές σημαίες.

Στη συνέχεια παρέδωσαν στον Διευθυντή του Μουσείου επιστολές, στις οποίες εξέφραζαν το αίτημα τους για την επιστροφή των Ελγίνειων Μαρμάρων από τους Βρετανούς στην Ελλάδα.

Ας τους ακούσουμε :

Πηγή βίντεο

Κυπριακές εκλογές 2013: Ναι τα χάσαμε όλα, μάς πάτησαν κάτω, τα όνειρά μας διαλύθηκαν, ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ.

 Όπως φαίνεται η πλειοψηφία των αδερφών μας στην Κύπρο (45+25=70%), έσκυψε το κεφάλι ως καλό,  πειθαρχημένο, κομματικό υποζύγιο.  

Στον δεύτερο γύρο καλούνται να επιλέξουν κυριολεκτικά τον "δήμιο" που θα εκποιήσει την Κύπρο μας.

Υπάρχουν όμως κι αυτοί που δεν έσκυψαν το κεφάλι.  

Όπως δεν έσκυψαν το κεφάλι σαν σήμερα, πριν 99 ακριβώς χρόνια οι βορειοηπειρώτες που ανακήρυξαν, αγωνίστηκαν και πέτυχαν την Αυτονομία τους.  

Μαζί τους θα ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ. 

Μαζί με κάθε ελεύθερο Έλληνα σε κάθε γωνιά της γης.    

Μαχητής Θεσσαλονίκης- Ιστολόγιο Αντιπαρακμή

Η εξαιρετική ανάρτηση που ακολουθεί και το τραγούδι τους, αφιερώνεται στο αποτέλεσμα των Κυπριακών εκλογών της 17/2/2013. Ακούστε μας:

 

Ιωάννου Κων. Νεονάκη 
MD, MSc, PhD. 

Πριν από δύο χρόνια ο Δήμος Ηρακλείου στις καλοκαιρινές του εκδηλώσεις στο ανοιχτό κηποθέατρο «Όαση» είχε προσκαλέσει τα μέλη του πολιτιστικού συλλόγου “Magna Graecia» («Μεγάλη Ελλάδα») από τα ελληνόφωνα χωριά της Ιταλίας για να δώσουν μια συναυλία με τραγούδια του τόπου τους. Στην αρχή της εκδήλωσης μάς μίλησε ο πρόεδρος του συλλόγου, ένας συνταξιούχος εκπαιδευτικός. Στάθηκε στη μέση της σκηνής και με σπαστά Ελληνικά και τρεμάμενη από τη συγκίνηση φωνή ξεκίνησε να μιλάει. «Αδέρφια, χαίρομαι που σάς βλέπω και είμαι κοντά σας» ήταν τα πρώτα του λόγια που αργά και με δυσκολία άρθρωσε από την πολλή συγκίνηση και το πνίξιμο στο λαιμό. Όλο του το κορμί έκλαιγε εκείνη την ώρα. Έκλαιγε το κλάμα της μεγάλης χαράς, του πραγματικού οντολογικού συναισθήματος που βγαίνει από τα βάθη της ψυχής, από την αρχή της ύπαρξης και πυρπολεί. Και εμείς συγκινηθήκαμε. Και εμείς ανταποδώσαμε το χαιρετισμό βουρκωμένοι και όλοι μαζί αγκαλιαστήκαμε νοερά, εκεί στη σιωπή του αχνού φωτός, σε μιαν ενότητα, σε μίαν ύπαρξη, σε ένα σώμα. Σ’ αυτό το αιώνιο, αναλλοίωτο σώμα των Ρωμηών, σ’ αυτήν την κοινότητα, σ’ αυτήν την κοινωνία των συγκαιρινών, των τεθνεώτων και των ερχομένων. Σε αυτό το σώμα, το ρωμαίικο, το ελεύθερο, το συνεχώς διευρυνόμενο, που πορεύεται όρθιο, υπερήφανο και χαρούμενο προς το τέλος, προς την ολοκλήρωση των εσχάτων. 


Μείναμε όλοι μας για ώρα ακίνητοι, αγκαλιασμένοι, κοιταζόμενοι στα μάτια, προσπαθώντας να ανασυγκροτηθούμε. Ο πρόεδρος συνέχισε μιλώντας μάς για την ιστορία τους, ότι βρίσκονται εκεί από την αρχαιότητα, ότι πολλές λέξεις της διαλέκτου τους είναι αρχαιοελληνικές και δεν απαντώνται αλλού και τόσα άλλα. Και μετά την ιστορία και τα φιλολογικά, άρχισε να μάς λέει και για τα προβλήματά τους. Προβλήματα πολλά και δυσεπίλυτα. Το ένα διαδεχόταν το άλλο. Μάς έλεγε, μάς έλεγε, μάς έλεγε … Τελειωμό δεν είχαν. Μάς είπε για τον αριθμό τους που συνεχώς μειώνεται, για τις κοινότητές τους που ήκμαζαν άλλοτε, αλλά τώρα φθίνουν, για τα νέα παιδιά που δεν μιλάνε πλέον ελληνικά και συνεχώς αφομοιώνονται, για τη μοναξιά και την απομόνωσή τους, για τη φτώχια και το αβέβαιο μέλλον. Και ενώ όλοι μας παρακολουθούσαμε στεναχωρημένοι την περιγραφή της όντως δύσκολης αυτής κατάστασης, αναλογιζόμενοι και τα δικά μας βάσανα, ξαφνικά ο πρόεδρος σταμάτησε. Σιώπησε πλήρως. Μάς κοίταξε στα μάτια, και αλλάζοντας εντελώς ύφος, με ένα πλατύ χαμόγελο και τα χέρια ανοικτά και προτεταμένα προς εμάς σαν να μάς καλούσε σε πανηγύρι είπε με δυνατή, χαρούμενη φωνή ένα ρήμα που δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Είπε: «τραγουδάμε». Δυνατά σαν βέλος ξεχύθηκε η λέξη στον αέρα της Όασης κάνοντας μάς να ανατριχιάσομε. «Τραγουδάμε». Ναι τα χάσαμε όλα, αλλά εμείς τραγουδάμε. Ναι μάς πάτησαν κάτω, αλλά εμείς τραγουδάμε. Ναι τα όνειρά μας διαλύθηκαν, αλλά εμείς τραγουδάμε. 

Το σοκ μου ήταν απερίγραπτο. Είχα μπροστά μου έναν άνθρωπο, έναν Ρωμηό γονατισμένο από τα βάσανα, τσακισμένο από τη ζωή, χωρίς προοπτικές για το μέλλον, ο οποίος ξαφνικά και αναπάντεχα, αρνούμενος να υποκύψει και να παραδοθεί, αντιδρά λιτά και ουσιαστικά τινάζοντας από πάνω του με μια κίνηση σαν τον Αλέξανδρο όλο το βάρος της θλίψης και της κατήφειας, όλη την τυραννία της φθοράς, όλη τη μαυρίλα του θανάτου. Και γίνεται ξαφνικά «ζωή εν τάφω», ζωή και φως μέσα στη φθαρτότητα και τον καθημερινό θάνατο αυτού του βίου, αναστάσιμη λαμπάδα στο βαθύ μεταμεσονύκτιο σκότος. Τι ανεπανάληπτο και λυτρωτικό μήνυμα! Τι σοφία αιώνων! Τι μπάλσαμο ψυχής! Η Ρωμαίικη ψυχή σε
όλη της τη λαμπρότητα. Μια ψυχή που είναι ζυμωμένη με την Ανάσταση. Που ξέρει βιωματικά ότι η ζωή δε σταματάει στη σταύρωση. Ίσα ίσα που η σταύρωση είναι το βήμα για την υπέρβαση. Μια ψυχή που δεν θέλει τη σταύρωση, αλλά εάν προκύψει μπορεί να την υπερβεί. Μια ψυχή ζυμωμένη με την όντως ζωή, που κάθε Μεγάλο Σάββατο βλέπει και ακουμπάει το Άγιο Φως, που ψηλαφά με τα δάκτυλα και τις αισθήσεις της την αφθαρσία. Μια ψυχή που κάθε Κυριακή γεύεται την αιωνιότητα, που σε κάθε Λειτουργία βλέπει τον ίδιο το Θεό σαρκωμένο να περιπατεί δίπλα της. Έναν Θεό πατέρα αγάπης, που ποτέ δεν αρνείται το παιδί του, αλλά πάντα θα το προσκαλεί στο γεύμα της χαράς. Αυτή είναι η Ρωμαίικη ψυχή. Γεμάτη ελπίδα, γεμάτη φως, γεμάτη χαρά. Γιατί ξέρει ότι ό,τι και να γίνει «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». Μια ψυχή που ξεχειλίζει και θέλει να τραγουδήσει, που θέλει να χορέψει. Ένα λεβέντικο πεντοζάλη. Κι αφού πατήσει γερά τη γής δεξά και ζερβά στο τρίτο ζάλο να φτάσει τον Ουρανό.

 Μου θύμισε έναν άλλο μεγάλο Ρωμηό. Τον Άγιο Ιωάννη Μανσούρ από τη Δαμασκό (τον Άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό). Ο οποίος, παρά το γεγονός ότι ο τόπος του είχε ήδη σκλαβωθεί στους Άραβες κατακτητές για πάνω από εκατό χρόνια, υπερβαίνοντας κάθε σκλαβιά και υποδούλωση, με πνεύμα αδούλωτο και ελεύθερο θα γράψει γεμάτος χαρά στους περίφημους πανηγυρικούς του ύμνους της Αναστάσεως:
 «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός,
 ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια 
εορταζέτω γουν πάσα κτίσις 
την έγερσιν Χριστού εν η εστερέωται. 
Φωτίζου, φωτίζου η Νέα Ιερουσαλήμ 
Χόρευε νυν και αγάλου Σιών.»

 Αυτή είναι η Ρωμαίικη ψυχή. Ελεύθερη, αδούλωτη, χαρούμενη, γεμάτη φως και ελπίδα. Ένα ατέλειωτο πανηγύρι, ένα ατέλειωτο τραγούδι. Και έτσι και εμείς «τοις του γένους μας ρήμασι πειθόμενοι» θα μείνομε εδώ και θα παλέψουμε τα δύσκολα που ζούμε και τα χειρότερα που έρχονται. Και νικώντας τα βάσανα και τη σκλαβιά μας, σε πείσμα κάθε θανάτου θα τραγουδάμε τραγούδια χαρούμενα. Εδώ, σε τούτον τον τόπο, σ’ αυτά τα άγια χώματα, σ’ αυτές τις γλυκές αμμουδιές του Ομήρου.

Πηγή antibaro.gr

Το είδαμε εδω

Μιλάτε Γκρίκο (grecanica) ; Magna Grecia.

Πριν παραθέσουμε την εξαιρετική παρουσίαση του Ιστολογίου ΗΠΕΙΡΟΣ-ΕΛΛΑΣ, θα επισημάνουμε ότι η Κάτω Ιταλία είναι ένα ακόμη παράδειγμα Ελλήνων, 
που εγκαταλείποντας αρχικά την Ορθόδοξη πίστη τους, 
έχασαν τελικά και την Ελληνικότητά τους. 
Ακριβώς ότι συνέβη με τους Πομάκους της ελεύθερης(Ελληνικής) Θράκης αλλά και με δεκάδες άλλες περιπτώσεις εξισλαμισμένων Ελλήνων στη σημερινή Τουρκία.

Αντιθέτως, στις περιπτώσεις που παρέμειναν Ορθόδοξοι και υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν προσωρινά την Ελληνική γλώσσα (πχ περιοχές της Β.Ηπείρου όπως η Κορυτσά), μόλις οι συνθήκες το επέτρεψαν, αναβίωσε και πάλι ο Ελληνισμός.

Γκρεκάνικα, τα κατωιταλιώτικα ελληνικά. 

Τα γκρεκάνικα ή γκρίκο όπως είναι γνωστά τα κατωιταλιώτικα ελληνικά μιλιούνται από τις ελληνόφωνες κοινότητες των Γκρεκάνων στα δύο άκρα της ιταλικής μπότας, στην Απουλία και την Καλαβρία.

Προέρχονται είτε από τα δωρικά που μιλιούνταν στις εκεί ελληνικές αποικίες στη Μεγάλη Ελλάδα είτε, σύμφωνα με μια (αναλυτικό ρεπορτάζ - βίντεο)...
άλλη άποψη, από τη μεσαιωνική ελληνική.

Οι Ξεχασμένοι 'Ελληνες 
Η Καλαβρία υπήρξε για μια περίπου χιλιετία σημαντικό κέντρο του ελληνισμού. Οι απόγονοι αυτών των πρώτων μεταναστών καταφέρνουν να κρατήσουν ζωντανά τα στοιχεία που συνιστούν την ιδιαίτερη πολιτισμική ταυτότητα των Ελλήνων. 
Με τις ελληνικές επιγραφές στους δρόμους, με την γκρεκάνικη διάλεκτο, με τα τραγούδια τα οποία περνάνε από γενιά σε γενιά. 
Ωστόσο, η γλώσσα των αριθμών είναι σκληρή και γεννά ανησυχίες για το μέλλον των ελληνοφώνων της Κάτω Ιταλίας. Ο πληθυσμός στα ελληνόφωνα χωριά μειώνεται συνεχώς, αφού
οι νέοι στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν τη φτώχεια μετακινούνται προς τον πλούσιο Βορρά. 

Οι προσπάθειες οι οποίες γίνονται επικεντρώνονται στην αναγκαιότητα της διατήρησης του ελληνικού ιδιώματος της Καλαβρίας.
Τα ελληνικά της Καλαβρίας, που είναι μετεξέλιξη της αρχαίας δωρικής, διατηρήθηκαν για αιώνες και δεν πρέπει να χαθούν.
Επειδή, όμως, δεν είναι γραπτή γλώσσα, κινδυνεύουν.
 Το επίσημο ελληνικό κράτος ύστερα από μια μακρά περίοδο αδιαφορίας για τα προβλήματα των ελληνοφώνων της Καλαβρίας μάς ξάφνιασε θετικά με τη δημιουργία του Ινστιτούτου Ελληνόφωνων Σπουδών, σε μια ύστατη προσπάθεια να διασωθεί η ελληνική γλώσσα.
'Ισως
οι υπεύθυνοι τελικά αντελήφθησαν ότι η ιστορική παρουσία του ελληνισμού αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της αφομοίωσής της μέσα σε μια όλο και πιο διευρυμένη πολιτισμική χοάνη.

Προέλευση.
 Σχετικά με την προέλευση των γκρεκάνικων έχουν διατυπωθεί δύο κύριες θεωρίες:
η πρώτη διατυπώθηκε πρώτα από τον Γερμανό γλωσσολόγο Ροντς ο οποίος υποστήριξε ότι τα κατωιταλιώτικα είναι απευθείας απόγονος των δωρικών ελληνικών που μιλιούνταν στη Μεγάλη Ελλάδα, αφού παρουσιάζουν πολλούς δωρισμούς που δεν συναντώνται σε καμία άλλη διάλεκτο της ελληνικής πλην βέβαια της τσακωνικής στην Πελοπόννησο.
Η άποψη αυτή γίνεται δεκτή από τους περισσότερους 'Ελληνες γλωσσολόγους.

Η δεύτερη άποψη ξεκίνησε και είναι δημοφιλής στην Ιταλία και σύμφωνα με αυτή τα γκρεκάνικα είναι απόγονος της βυζαντινής ελληνικής,από την εποχή μετά την οθωμανική κατάκτηση του ελλαδικού χώρου η οποία είχε σαν επακόλουθο την μετακίνηση ελληνόφωνων ομάδων από την Πελοπόννησο κυρίως στην Κάτω Ιταλία.


Η επικρατούσα άποψη στο σύνολο των επιστημόνων είναι ότι τα γκρεκάνικα εξελίχτηκαν από την μεσαιωνική ελληνική αλλά διατηρούν και ένα δωρικό υπόστρωμα.

Χαρακτηριστικά.
Τα κατωιταλιώτικα δεν ανήκουν σε καμία διαλεκτική ομάδα του Ελλαδικού χώρου,ούτε στις βόρειες αλλά ούτε και στις νότιες διαλέκτους. Παρουσιάζουν δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και μάλιστα έχουν διατηρήσει πολλές δωρικές λέξεις που δεν υπάρχουν στις άλλες νεοελληνικές διαλέκτους. Χωρίζονται σε δύο ομάδες τα γκρεκάνικα της Απουλίας ή γκρεκοσαλεντινίκα και τα γκρεκάνικα της Καλαβρίας.

Σημαντική είναι η επιρροή της ιταλικής τόσο στο λεξιλόγιο και τη φωνολογία, όσο και στο συντακτικό και τη μορφολογία.  Αυτό ήταν φυσική συνέπεια της απομόνωσης της γλώσσας από τον ελληνικό χώρο η οποία λόγω έλλειψης λογοτεχνίας στα γκρίκο για να εμπλουτιστεί δανείστηκε από την ιταλική διάλεκτο της περιοχής.

Η επιβίωσή τους μέχρι σήμερα στην απομόνωση μέσα σε ένα τελείως ξένο περιβάλλον είναι ένα φαινόμενο εκπληκτικό. Ένας από τους λόγους στους οποίους αυτή οφείλεται είναι ότι οι ελληνόφωνοι πληθυσμοί λόγω των επιδρομών που έκαναν πειρατές στα παράλια είχαν αποτραβηχτεί στα βουνά όπου και συνέχιζαν να ζούν αποκομμένοι μέχρι την εποχή μας.


Επιπλέον η κίνηση ανάμεσα στον ελλαδικό χώρο και την Κάτω Ιταλία ουσιαστικά δεν είχε σταματήσει αφού η περιοχή ενισχύθηκε από ελληνόφωνους πληθυσμούς κατά τη βυζαντινή κυριαρχία της περιοχής,αλλά και από πρόσφυγες μετά την τουρκική κατάκτηση της Ελλάδας.
Έτσι ενισχύθηκε το ιταλικό ελληνόφωνο στοιχείο με νέο αίμα.

Εδώ να πώ ότι μαζί με τους αποκλειστικά ελληνόφωνους εγκαταστάθηκαν στην Κ.Ιταλία και αρβανίτες επίσης από την Πελοπόννησο, οι λεγόμενοι και αρμπερέσοι των οποίων η γλώσσα, τα αρμπερές, επιβιώνει μέχρι τις μέρες στις ίδιες περιοχές που μιλιούνται τα γκρεκάνικα καθώς και τη Σικελία.

Λεξιλόγιο 
Το λεξιλόγιο γενικά είναι επηρρεασμένο κυρίως από το ιταλικά της περιοχής και τα επίσημα,ενώ έχουμε σχεδόν παντελή απουσία σλαβικών λέξεων με ελάχιστες τουρκικές.

Μερικά γνωρίσματα: 
-πλήθος ιταλικών λέξεων (πενσέω=σκέφτομαι,μπριατσεφτώ=μεθάω,κ.α.)
 - τροπή του κ σε τσ (τσαι αντί και)
- σίγηση του τελικού ς (άντρα αντί για άντρας)
- τροπή του θ σε τ (τέλω αντί για θέλω)
- δωρικές λέξεις (νασίδα=επίχωση δίπλα στο ποτάμι)
- αποβολή του τ στην αρχή των άρθρων (η=της,ο=το)

Ο σύγχρονος γλωσσολόνος ερευνητής Αναστά­σιος Καραναστάσης, ο οποίος με εντολή της Ακα­δημίας Αθηνών μελετά επί πολλά χρόνια την γκρεκάνικη διάλεκτο, στηρίζει και ισχυροποιεί τη θεω­ρία του Γ. Χατζιδάκι περί αδιάλλειπτης συνέχειας της γλώσσας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα με μια σειρά παρατηρήσεων:

1. Η ύπαρξη πολλών σπάνιων αρχαίων λέξεων, κυρίως δωρικών, ανύπαρκτων όμως στη βυζαντινή και στη νεοελληνική γλώσσα, π.χ. νασίδα=νησίδα, τράφο=τάφρος, αγιολούπο =αιγίλωψ (άγρια βρώμη) κ.ά.

2. Η διαφορετική προφορά των διπλών συμφώνων, η οποία προέρχεται από τους Δωριείς και δεν απα­ντάται στη βυζαντινή ούτε στη νεοελληνική, π.χ. ξίφος=σκίφος, ψαλίς=σπαλίς.

3. Η γλώσσα των ελληνοφώνων διατηρεί σπάνια αρ­χαία σημασιολογικά στοιχεία, διαφορετικά στη νεο­ελληνική, π.χ. το ρήμα σηκώνω δεν έχει τη σημασία του υψώνω (νεοελληνικά) αλλά την αρχαία, δηλαδή φυλάσ­σω σε κλειστό χώρο.

Η γλώσσα, βέβαια, εμπλουτίσθηκε κατά τους βυζαντινούς χρόνους με λέξεις του λεξιλογίου της Εκκλησίας, π.χ. Πασκαλία=Πάσχα, Πιφανεία=Επι­φάνεια.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο είναι η ύπαρ­ξη ιδιόρρυθμων μοναδικών λέξεων, π.χ. αγαπησία=αγάπη, όστρια=έχθρα κ.ά.
Το στοιχείο αυτό προέ­κυψε από την ανάγκη του εμπλουτισμού της γλώσ­σας κατά τη μακροχρόνια απομόνωση των ελληνό­φωνων πληθυσμών, κυρίως κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας.

Τα γκρεκάνικα, όμως, εκτός από τις αρχαιοελ­ληνικές ρίζες τους και τον βυζαντινό εμπλουτισμό παρουσιάζουν μια εντελώς ιδιαίτερη μορφή εξαι­τίας και των λεξιλογικών δανείων τους από την ιτα­λική γλώσσα, τα οποία ενσωματώθηκαν αφού ακο­λούθησαν τους κανόνες της ελληνικής γραμματι­κής, π.χ. η ιταλική λέξη bicchiere (ποτήρι) έγινε το μπικέρι, του μπικεριού κ.λπ.
Έτσι, το ιδίωμα των ελληνοφώνων έχει προσλά­βει έναν μελωδικό τόνο, και θυμίζει αμυδρά την κυ­πριακή ή την κρητική διάλεκτο.

12.000 άνθρωποι μιλούν Ελληνικά.
Τσερεζόλε Ελένη 

Το "Ευρωπαϊκό Γραφείο για τις Λιγότερο Χρησιμοποιούμενες Γλώσσες" κυκλοφόρησε τα αποτελέσματα έρευνάς του για τα ελληνικά που μιλιούνται στην Απουλία και την Καλαβρία της Νότιας Ιταλίας.
Από την έρευνα προκύπτει ότι περί τις 10 με 12 χιλιάδες άτομα μιλούν Ελληνικά στα ελληνόφωνα χωριά των δύο αυτών περιοχών. Πρόκειται για τις διαλέκτους "γκρίκο" ή "γκρεκάνικο", ένα κράμα ελληνικών και ιταλικών.

Μερικοί τοπικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί μεταδίδουν κάπου-κάπου εκπομπές στη διάλεκτο "γκρίκο" ή "γκρεκάνικο", αλλά όχι και οι τοπικοί τηλεοπτικοί σταθμοί.
Στην Καλαβρία εκδίδονται δύο εφημερίδες στα Ελληνικά με τη χρηματική βοήθεια της τοπικής αυτοδιοίκησης. Στην Απουλία διάφορες ιταλικές εφημερίδες δημοσιεύουν ευκαιριακά και άρθρα στην ελληνική γλώσσα.
Διαδομένη είναι η ελληνική μουσική, ενώ διάφορα ερασιτεχνικά θεατρικά συγκροτήματα δίνουν παραστάσεις στα ελληνικά.

Κατάσταση της γλώσσας σήμερα.
Από τις δύο ομάδες τα γκρεκάνικα της Καλαβρίας βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση αφού μιλιούνται από περίπου 30 χιλιάδες άτομα και επιβιώνουν παρ'όλο που η περιοχή είναι πεδινή και οι συγκοινωνίες εύκολες. Αντίθετα στην Απουλία μόνο ένας αριθμός 2000 ατόμων συνεχίζουν να μιλούν ελληνικά, ενώ ελάχιστοι από αυτούς είναι κάτω από 35 ετών.

Γενικά τα ελληνικά της Κάτω Ιταλίας βρίκονται σε κίνδυνο εξαφάνισης, αφού οι νεότερες γενιές δεν τα μαθαίνουν και τα θεωρούν ως επαρχιακή γλώσσα που μιλούν οι χωρικοί.
Στην επιβίωσή τους δεν βοηθάει ούτε το γεγονός ότι το επίσημο ιταλικό κράτος τα έχει αναγνωρίσει ως μειονοτική γλώσσα.

Στην Απουλία, τα Ελληνικά δεν χρησιμοποιούνται στα νηπιαγωγεία, παρά το γεγονός ότι οι τοπικοί κανονισμοί επιτρέπουν στους γονείς να ζητούν και σ' αυτά τη χρήση της ελληνικής γλώσσας. Στα δημοτικά σχολεία, η κατάσταση διαφέρει από κοινότητα σε κοινότητα. Σε δύο πόλεις τα Ελληνικά διδάσκονται από το 1978, επισήμως σε πειραματική βάση για 15 ώρες τη βδομάδα, από την πρώτη τάξη και για όλο τον κύκλο του δημοτικού σχολείου. Στην Καλαβρία, τα Ελληνικά χρησιμοποιούνται σποραδικά στα νηπιαγωγεία, συνήθως με πρωτοβουλία των γονιών των παιδιών.
Στη δημοτική εκπαίδευση, διδάσκονται τρεις ώρες τη βδομάδα. Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ευκαιριακά διδάσκονται σαν ξεχωριστή ύλη. Οργανώνονται επίσης μαθήματα ελληνικής γλώσσας για τους κατοίκους των ελληνόφωνων χωριών που θέλουν να μάθουν τα ελληνικά.


Όμως οι νέοι, έχοντας συνείδηση της καταγωγής τους, δείχνουν αυξανόμενο ενδιάφερον για την εκμάθηση της νέας ελληνικής γλώσσας.
Κατά τις επαφές με τους ελληνόφωνους και των δύο περιοχών, είτε πρόκειται για απλούς βοσκούς και αγρότες, είτε για δασκάλους και καθηγητές, όπως ο πρώην υπεύθυνος του Κέντρου Ελληνόφωνων Σπουδών στη Bova Marina, Elio Cotronei, και ο σημερινός διάδοχος του Filippo Vidi, μπορεί κανείς να διακρίνει καθαρά την αγωνία και τον προβληματισμό τους για τη συνεχή συρρίκνωση της γλώσσας τους κατά τις τελευταίες δεκαετίες και την πορεία της στις αρχές του 21ου αιώνα.

Οι ενέργειες των Γκρεκάνων περιλαμβάνουν διαβήματα στις αρχές, αδελφοποιήσεις με διάφορους δήμους της Ελλάδας, εκτύπωση της πρώτης γκρεκάνικης γραμματικής, έκδοση μικρών εφημερίδων και περιοδικών, εκκλήσεις σε ξένους οργανισμούς, δημιουργία πολιτιστικών συλλόγων με ελληνικό όνομα, οργάνωση διεθνών συνεδρίων (ώστε να ανταλλαγούν απόψεις από τους ειδικούς επιστήμονες, όπως γλωσσολόγους, λαογράφους, εθνολόγους, ιστορικούς, αρχαιολόγους κ.ά.), ακόμη και την έκδοση μιας πλούσιας ποιητικής συλλογής με περισσότερα από 100 ποιήματα 30 σύγχρονων ποιητών από τις περιοχές αυτές, γεγονός το οποίο αποδεικνύει ότι η σύγχρονη ελληνόφωνη ποίηση της Κάτω Ιταλίας συνεχίζει τη μεγάλη λυρική παράδοση της αρχαιότητας.

Φολκλόρ 
Ο λαϊκός πολιτισμός των Γκρεκάνων είναι πλούσιος και πολλά τραγούδια τραγουδιούνται στα γκρεκάνικα.
Στα γκρεκάνικα έχουν τραγουδήσει και διάφοροι Έλληνες τραγουδιστές, μεταξύ των οποίων και η Χάρις Αλεξίου.

Ακολουθεί το παραδοσιακό γκρεκάνικο τραγούδι, το κλάμμα της γυναίκας του μετανάστη (άντρα μου πάει) που μιλάει για μια γυναίκα που οδύρεται γιατί φεύγει ο άντρας της και με δάκρυα στα μάτια αφήνει την οικογένειά του για να πάει να δουλέψει στα ορυχεία στη Γερμανία.
η συνέχεια εδώ

Πατήρ Σωτήρης Χαντάντ: Ο Ελληνορθόδοξος ιερέας που βρήκε μαρτυρικό θάνατο από ισλαμιστές αντάρτες στη Συρία

 
Σήμερα (25 Οκτωβρίου 2012), η Ορθόδοξη Εκκλησία μας  πρόσθεσε ακόμη ένα μάρτυρα στην αγκαλιά του Χριστού μας . Πρόκειται για τον Ελληνορθόδοξο ιερέα  Σωτήρη (Φάντι)  Χαντάντ ο οποίος υπηρετούσε στον ιερό ναό του Προφήτη Ηλία στη μικρή πόλη Κανάτα με 15.000 κατοίκους, 20 χιλιόμετρα έξω από την Δαμασκό.

Ο μάρτυρας ιερέας βρέθηκε στραγγαλισμένος και... με τα μάτια του βγαλμένα, ενώ το σώμα του ήταν γεμάτο από μώλωπες που δημιουργήθηκαν από τα  φρικτά βασανιστήρια που πέρασε.

Το μαρτύριο του 43χρονου ιερά Σωτήρη  Χαντάντ  άρχισε στις 19 Οκτωβρίου όταν απήχθη από ισλαμιστές αντάρτες  καθώς πήγε για να τους συναντήσει και να διαπραγματευθεί την απελευθέρωση ενός Χριστιανού γιατρού της ενορίας του που είχαν απαγάγει από πριν.
Οι απαγωγείς ζητούσαν 50 εκατομμύρια συριακές λίρες (660 χιλιάδες δολάρια) λύτρα για την απελευθέρωση του γιατρού.  Ο πάτερ Σωτήρης  κατάφερε να μειώσει το ποσό περίπου στα μισά ($350,000) από αυτά που ζητούσαν αρχικά.  Τη περασμένη Παρασκευή πήγε μαζί με τον πεθερό του γιατρού  για να τους δώσει τα λεφτά και να
απελευθερώσει τον όμηρο. Αντί αυτού, οι ισλαμιστές αντάρτες τους απήγαγαν και αυτούς.
Οι απαγωγείς ζητούσαν τώρα 750 εκατομμύρια λίρες Συρίας για να απελευθερώσουν και τους τρεις. Τέτοιο μεγάλο ποσό χρημάτων δεν μπορούσε να βρεθεί πουθενά, και έτσι σήμερα  το πρωί βρέθηκε η σορός του ιερέα στην Εθνική Οδό μεταξύ Δαμασκού και Κανάτα.


Ο πάτερ Σωτήρης Χαντάντ γεννήθηκε στην πόλη της Κανάτα στις 2 του Φλεβάρη του 1969 από ευλαβείς Χριστιανούς γονείς. Μετά την απόκτηση του απολυτηρίου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σπούδασε στη Θεολογική σχολή Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός στο Μπαλαμάντ του Λιβάνου, από όπου και αποφοίτησε το 1994. Παντρεύτηκε και χειροτονήθηκε διάκονος στον καθεδρικό ναό της Παναγίας στη Δαμασκό κατά τη διάρκεια του εορτασμού της ονομαστικής εορτής του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Ιγνάτιου Χαζίμ IV.

Στις 14, Ιουλίου του 1995 χειροτονήθηκε ιερέας και εστάλη να υπηρετήσει την ενορία του Προφήτη Ηλία στη γενέτειρά του Κανάτα. Ο πατέρας Σωτήρης υπηρετούσε με ζήλο την ενορία του και συμμετείχε στην ίδρυση του Ορθόδοξου Κατηχητικού Σχολείου της πόλης μαζί με άλλους ευσεβείς πιστούς της ενορίας. Σήμερα βρίσκεται μαζί με τους αγγέλους. Αιωνία του η μνήμη.

Πηγή

Διαβάστε σχετικά και εδώ

Οι απόδημοι Έλληνες ΕΧΟΥΝ ΨΥΧΗ: Μοναδικό βίντεο!

Καταπληκτικό, ονειρεμένο, μοναδικό, βίντεο !
Αφιερώστε 8 λεπτά, δείτε το ολόκληρο και δεν θα χάσετε! Σας το εγγυόμαστε!
Δείτε το:

Οτάβα, Καναδάς, 12.000 χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα
Αύγουστος 2011

http://taxalia.blogspot.com/2011/08/blog-post_7457.html

Τουρκοκύπριος στο φετινό συνέδριο των αποδήμων, δεν είναι ανέκδοτο!

Η χτεσινή παρουσία νεαρού Τουρκοκυπρίου στο ετήσιο παγκόσμιο συνέδριο των αποδήμων ΠΟΜΑΚ-ΠΣΕΚΑ-ΝΕΠΟΜΑΚ, προκαλεί πολλά πολλά ερωτηματικά, τα οποία παραμένουν αναπάντητα!

Οι απόδημοι (Ελληνο)κύπριοι, αιχμή του δόρατος της εξωτερικής μας πολιτικής, φορείς που ενεργούσαν ως λόμπυ άσκησης πίεσης σε ορατά και αόρατα επίπεδα άσκησης πολιτικής στις χώρες όπου ξενιτεύτηκαν για μια καλύτερη ζωή, κυρίως μετά τον βίαιο εκτοπισμό τους δια των όπλων της τουρκικής εισβολής του 1974, ομάδες που μέχρι πριν 1-2 χρόνια βρίσκονταν στην εμπροσθοφυλακή της προβολής του Κυπριακού στη σωστή του βαση, ως προβλήματος εισβολής και κατοχής δηλαδή, φαίνεται ότι έχουν πλέον αλωθεί από τον άνευ ορίων ενδοτισμό του ΔΗΣΑΚΕΛ σε επικίνδυνο βαθμό.

Υπενθυμίζουμε ότι με την εκλογή του Δ. Χριστόφια στην προεδρία, άρχισαν και τα τρανταχτά παρατράγουδα στο συνέδριο των αποδήμων. Ποιος ξεχνά την φασιστική απαίτηση του Χριστόφια να ... αφαιρεθεί το βήμα από τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Β', επειδή αυτός εξέφρασε διαφωνία με την ολισθηρότατη πολιτική του;

Σιγά σιγά ο Χριστόφιας και οι αφελέστατες ιδέες του περί “λύσης από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους” και συνθήματα όπως “τα αδέλφια μας οι ΤΚ”, επιβλήθηκαν και στις παροικιακές μας οργανώσεις, αφού τις ηγεσίες τους κατέλαβαν παντού ΑΚΕΛικοί, όπως συμβαίνει, με τα τραγικά αποτελέσματα που περιγράφουμε πιο κάτω, στην Ομοσπονδία Κυπριακών Οργανώσεων Ελλάδος (ΟΚΟΕ).

Κι έτσι, στη νέα ΑΚΕΛική τάξη πραγμάτων, η ΟΚΟΕ πέρυσι πραγματοποίησε το ανήκουστο, αυτό για το οποίο η επίσημη Κυπριακή Δημοκρατία δίνει μάχες για να μην το πράξουν οι ξένοι (εξ ιδίων όμως τα βέλη πλέον):
Η ΟΚΟΕ επισκέφτηκε τον τότε ψευδοπρόεδρο Μ.Α. Ταλάτ στο ουτωκαλούμενο Προεδρικό Μέγαρο!!!! Πράγματα που δεν τα βάζει ο νους του (λογικού) (Ελληνοκύπριου) ανθρώπου!!

Φέτος όμως, η ΟΚΟΕ ξεπέρασε τα εσκαμμένα, σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό από τον περσινό! (Όπως φαίνεται βάζει στοίχημα με τον εαυτό της, ότι κάθε χρόνο θα γίνει καταστροφικότερη!!). Η ΟΚΟΕ λοιπόν, προτάσσοντας το έωλο αλλά εντελώς επικίνδυνο επιχείρημα ότι δεν ενδιαφέρεται εάν τα μέλη της είναι Ελληνοκύπριοι ή Τουρκοκυπριοι, εκπροσωπείται στο συνέδριο της ΠΟΜΑΚ, στο όργανο που χαράσσει πολιτική των αποδήμων για αγώνα για λύση του Κυπριακού, από έναν... Τουρκοκύπριο!!! 

Ποιός είναι αυτός ο ΤΚ λοιπόν;; Κανείς δεν γνωρίζει επακριβώς, το μόνο που έγινε γνωστό τελικά είναι ότι αυτός δεν μπορεί καν να θεωρηθεί απόδημος!! Η οικογένεια του δεν ζει στην Ελλάδα, είναι απλά ένας φοιτητής στην Ελλάδα!! (Η ΟΚΟΕ δεν θεωρεί απόδημους Κύπριους τους χιλιάδες ΕΚ που φοιτούν στην Ελλάδα, εφόσον απόδημοι θεωρούνται οι άνθρωποι των οποίων οι οικογένειες έχουν μόνιμη κατοικία σε χώρες εκτός Κύπρου). Και τι έκανε λοιπόν ο ΤΚ φοιτητής; Για ακατανόητους λόγους έγινε δεκτός στη ΝΕΠΟΜΑΚ (ομοσπονδία αποδήμων νεολαιών) και παρέστη σε όλες τις φετινές συνεδρίες των αποδήμων, ακόμα και σε συνεδρίες (άκουσον – άκουσον) από τις οποίες αποκλείστηκαν οι δημοσιογράφοι επειδή οι συζητήσεις ήταν πολύ λεπτές και τα θέματα ήταν υψίστης σοβαρότητας!!!

Μπορεί να το χωρέσει ο νους σας; Ο δικός μου πάντως, όσο κι αν το σκεφτώ, από όποια πλευρά και να το βλέπω, ΟΧΙ!!!! Διερωτάται κανείς εάν έχουν εκλείψει οι πατριώτες απόδημοι κι αν αυτοί δεν έφεραν ένταση σε αυτή την κατάντια. Η απάντηση είναι όχι, πολλές ήταν οι διαμαρτυρίες και τα καταιγιστικά ερωτήματα, στα οποία η ΟΚΟΕ δεν έδωσε καμιά ικανοποιητική απάντηση.

Όχι κ. Χριστόφια, δεν ξεχνούν ΟΛΟΙ οι απόδημοι!

Αυτό που συμβαίνει όμως όπως συμβαίνει τα 3 τελευταία χρόνια στον ύψιστο βαθμό, είναι ότι... τους πάτησε ο οδοστρωτήρας της νέας πολιτικής Χριστόφια, της πολιτικής της ανεκδιήγητης αφέλειας, αλλά και του “ότι δεν μας αρέσει, το εξαφανίζουμε”.

Δεν μας αξίζει λοιπόν ΤΙΠΟΤΕ περισσότερο; 

Έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν;

Ε ΟΧΙ ΡΕ ΚΟΥΜΠΑΡΕ!! ΔΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ!!!!