Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 8 Απριλίου 2014

π.Γαβριήλ: Ο γιός του κομμουνιστή, που ΕΚΑΨΕ τα τεράστια πορτρέτα του Στάλιν και του Λένιν.

Όσοι διάβασαν διηγήσεις από τα μαρτύρια που υπέφεραν οι Ορθόδοξοι πιστοί στον κομμουνιστικό "παράδεισο", θα καταλάβουν πόση παρρησία ήθελε να κάνεις αυτά που τόλμησε ο π.Γαβριήλ. 
Στο τέλος της ανάρτησης ακολουθεί ένας συνειρμός με την σημερινή εποχή.
Μaxητής Θεσσαλονίκης., Αντιπαρακμή
Πίσω από τους επίσημους δυό τεράστια πορτραίτα του Στάλιν και του Λένιν κάλυπταν ένα μεγάλο μέρος ενός κτιρίου.
Ξαφνικά, και ενώ στην ασφυκτικά γεμάτη από κόσμο πλατεία οι εκδηλώσεις είχαν φτάσει στο αποκορύφωμά τους, η 12μετρη φωτογραφία του Στάλιν έπιασε φωτιά.


Τι είχε γίνει; Ο μοναχός Γαβριήλ καταφέρνοντας να φτάσει στον πρώτο όροφο του κυβερνητικού κτιρίου, άνοιξε το παράθυρο και περιέλουσε το πίσω μέρος των πορτραίτων με βενζίνη βάζοντας φωτιά.
Μετά από λίγο κάηκε και το πορτραίτο του Λένιν.
Ο τρόμος είχε απλωθεί πάνω από το πλήθος και επικρατούσε νεκρική σιγή.

Όσο τα πορτραίτα καιγόνταν ο μοναχός Γαβριήλ φώναζε από το παράθυρο τα παρακάτω λόγια: «Ο Κύριος είπε να μη φτιάχνουμε είδωλα. Να μην έχετε άλλους θεούς εκτός από εμένα. Καλοί μου άνθρωποι συνέλθετε! Όσοι έζησαν σ’αυτήν τη γη ήταν πάντα χριστιανοί! Εσείς γιατί προσκυνάτε τα είδωλα; Η δόξα ανήκει μόνο στο Θεό. Ο Ιησούς Χριστός πέθανε και την τρίτη ημέρα αναστήθηκε…Τα είδωλά σας όμως δε θα αναστηθούν ποτέ. Ακόμη και όταν ζούσαν ήταν νεκροί»!


Αμέσως τον κατέβασαν κάτω με ένα πυροσβεστικό όχημα του οποίου ύψωσαν την σκάλα . Έπειτα το πλήθος όρμησε επάνω του. Τον χτύπησα με κλωτσιές, με τις κάνες των όπλων, με τους πυροσβεστικούς σωλήνες, φωνάζοντας: «Αφήστε με να αποτελειώσω αυτήν την ψείρα!…»
Όλοι ήθελαν να πατήσουν αυτόν τον ”εχθρό του λαού” για να δείξουν τον ζήλο τους. Με δυσκολία τον έβγαλαν οι πυροσβέστες από τα νύχια του πλήθους.
Ο λόγος που δεν τον πυροβόλησαν ήταν ότι μετά απ’ όλα αυτά έδειχνε ακριβώς σαν ένα πτώμα.
Το κεφάλι του ήταν ανοιγμένο και του είχαν σπάσει 17 κόκκαλα. Για έναν μήνα ήταν στο νοσοκομείο αναίσθητος.

Μετά από πολλά χρόνια τον έβγαλαν από τη φυλακή αφού του έδωσαν ένα ”πιστοποιητικό τρέλλας”. Ζούσε μαζί με τη μητέρα του. Κανείς δεν τον δεχόνταν σπίτι του, ούτε σε καμία δουλειά.Όλοι τον
ήξεραν και τον φοβόνταν. Ούτε αυτός ούτε η μάνα του μπορούσαν να βγουν έξω κατά τη διάρκεια της ημέρας. Εάν έβγαιναν οι γείτονες αμόλουσαν τα σκυλιά επάνω τους.

Για πολύ καιρό ο μοναχός Γαβριήλ ζούσε περιφρονημένος και διωκόμενος από τους ανθρώπους.
Μυστικά αποτραβιόνταν σε μία μικρή σπηλιά που είχε σκάψει σ’ έναν βράχο και προσευχόνταν με δάκρυα.
Την εποχή εκείνη οι εκκλησίες ήταν κατεστραμμένες και οι άνθρωποι φοβούνταν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Ο γέροντας Γαβριήλ είχε φτιάξει στην αυλή του μία μικρή εκκλησία με τέσσερις τρούλους.
Του την κατέστρεψαν πολλές φορές, αυτός όμως την ξαναέφτιαχνε με μεγαλύτερο ζήλο.

Όταν ο καιρός των διωγμών πέρασε, πολλοί άνθρωποι άρχισαν να αναζητούν στο πρόσωπό του έναν πνευματικό καθοδηγητή. Είχε το προορατικό χάρισμα ενώ υπάρχουν πολλές μαρτυρίες για θαύματα που έχει επιτελέσει.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αποτραβήχθηκε στη Μονή Mtskheta όπου έγινε αρχιμανδρίτης και όπου και τον κήδεψαν.Η μορφή του γέροντα Γαβριήλ έδειχνε ξεκάθαρα ότι ο Χριστός κατοικεί στην ψυχή του.

Εκοιμήθη στις 2 Νοεμβρίου 1995.Γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1926 στην Τυφλίδα .Ο πατέρας του ήταν φανατικός κομμουνιστής.
Η μητέρα του, η οποία αργότερα έγινε μοναχή με το όνομα Άννα, εκοιμήθη στις 26 Απριλίου 2000 και είναι θαμμένη δίπλα στον γιο της. Οι γείτονές του τον θυμούνται από μικρό παιδί να νηστεύει και παρόλη την αθειστική ανατροφή που έλαβε, στα 12 του χρόνια ήξερε το ευαγγέλιο απέξω.

Έγινε μοναχός το 1955 επί κομμουνιστικού καθεστώτος. Για σαράντα χρόνια έζησε σε νεκροταφεία, φυλακές και ψυχιατρεία.
Επί δεκαπέντε χρόνια ζητιάνευε ταπεινωμένος, λοιδωρούμενος και περιφρονημένος απ’ όλους.
Η «σαλότητά» του άρχισε να εκδηλώνεται στις 1 Μαίου 1965. Σ’ αυτην την επίσημη για τους κομμουνιστές ημέρα, παρουσία των αρχών, είχε συγκεντρωθεί μεγάλο πλήθος στην κεντρική πλατεία της Τυφλίδας.

«Ότι είναι κακό στον άνθρωπο είναι συμπτωματικό. Να μην περιφρονείτε κανέναν, ακόμη κι αν βλέπετε πόσο ανήθικοι, μέθυσοι και βλάσφημοι είναι. Η Εικόνα του Θεού υπάρχει και σ’αυτούς κάπου, χωρίς βέβαια να το συνειδητοποιούν. Είναι φυσιολογικό ο εχθρός να θέλει να λερώσει αυτήν την Εικόνα. Δεν είναι καθόλου εύκολο να βλέπεις την εικόνα του Θεού σε εκείνους που σε ονειδίζουν και σου συμπεριφέρονται σαν θηρία. Αυτούς όμως πρέπει να τους λυπάσαι ακόμη πιο πολύ επειδή η ψυχή τους έχει παραμορφωθεί, χωρίς ίσως να μπορεί να επανορθωθεί ποτέ, καταδικάζοντας τη ψυχή τους σε αιώνια βάσανα…Πόσο δύσκολο είναι αυτό: Ν’ αγαπησει κάποιος τους εχθρούς του! (Γέροντας Γαβριήλ). 
το είδαμε εδώ
ΣΧΟΛΙΟ
Ο π.Γαβριήλ έκαψε τα τεράστια πορτρέτα του Λένιν και του Στάλιν φωνάζοντάς τους ότι δεν πρέπει να προσκυνούν είδωλα.
Σήμερα; Μήπως έφτασε η ώρα να γκρεμίσουμε τα σύγχρονα είδωλα;


Εράτιρα Κοζάνης, υποδοχή Πατριάρχη

Ι.Μονή Αγ.Αθανασίου Εράτιρας (υποδοχή Πατριάρχη)
 
υποδοχή Πατριάρχη στην Νεάπολη Θεσσαλονίκης
Ι.Ν.Αγ.Πάντων Θεσσαλονίκης (υποδοχή Πατριάρχη)
Επαναλαμβάνουμε λοιπόν κι εμείς τα λόγια του Αγ.Γαβριήλ γιατί πονάμε την Εκκλησία μας :
«Ο Κύριος είπε να μη φτιάχνουμε είδωλα. Να μην έχετε άλλους θεούς εκτός από εμένα. (...)

 Εσείς γιατί προσκυνάτε τα είδωλα; Η δόξα ανήκει μόνο στο Θεό. Ο Ιησούς Χριστός πέθανε και την τρίτη ημέρα αναστήθηκε…Τα είδωλά σας όμως δε θα αναστηθούν ποτέ. Ακόμη και όταν ζούσαν ήταν νεκροί»



Θυμίζουμε:
 

Αλλά επειδή ΠΑΝΤΑ θα υπάρχουν παραδείγματα αντίστασης, διαβάστε και:




Τρίτη 4 Μαρτίου 2014

Οι αριστεροί ανακάλυψαν τους Έλληνες της Ουκρανίας;!!

Οι αριστεροί, που κατάπιαν τους διωγμούς του Στάλιν

τώρα κόπτονται για τους Έλληνες της Ουκρανίας 

προσέξτε τα βέλη προς την Κεντρική Ασία, στον χάρτη. Δείτε πως "περιποιήθηκαν" τους Έλληνες στον Σοβιετικό Παράδεισο.. 50.000 νεκροί – 350.000 εκτοπισμένοι

Γράφει ο Γ. Δημητρακόπουλος

Διαβάζω έκπληκτος ότι τα δύο κομμουνιστικά κόμματα της Ελλάδος, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, κόπτονται για τους ομογενείς μας της Ουκρανίας, καταγγέλλοντας ότι δέχονται απειλές διώξεων, περιορισμούς στην χρήση της ελληνικής γλώσσης κ.τ.λ. 

Ιδού οι σχετικές τους ανακοινώσεις:
ΚΚΕ: «Οι απειλές εναντίον των ομογενών προέρχονται  από ναζιστικές οργανώσεις και κόμματα της Ουκρανίας που δρουν με την κάλυψη της νέας ουκρανικής κυβέρνησης, των ΗΠΑ και της ΕΕ. Δεν είναι τυχαίο ότι μία απ’ τις πρώτες πράξεις της νέας ουκρανικής κυβέρνησης ήταν ο περιορισμός στα δικαιώματα στη γλώσσα και στη λειτουργία των σχολείων, τα οποία υπήρχαν εδώ και δεκαετίες».

ΣΥΡΙΖΑ: «Ο Ελληνισμός της Διασποράς στην Ουκρανία περνά δύσκολες ώρες όπως καταγγέλλει και η Αλεξάνδρα Προτσένκο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών κοινοτήτων της Ουκρανίας. Χτυπιούνται προσωπικές ελευθερίες,  πολιτικές πεποιθήσεις, στο στόχαστρο βρίσκεται το Κομμουνιστικό κόμμα και άλλες δυνάμεις της αριστεράς, όλα τα δημοκρατικά δικαιώματα και προπαντός οι εθνικές διαφορετικότητες ποινικοποιούνται. Το μαύρο πέπλο του ναζισμού απλώνεται.  Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί την  Ελληνική κυβέρνηση δια μέσου των ελληνικών αρχών στην χώρα αυτή να μεριμνήσει άμεσα ώστε να δοθεί κάθε είδους βοήθεια  στους συμπατριώτες μας . Τα λόγια τα παχιά και τα μεγάλα του υπουργού εξωτερικών κ. Βενιζέλου δεν αρκούν για τους Έλληνες ομογενείς. Η έμπρακτη αλληλεγγύη στον Ελληνισμό της Διασποράς σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές χρειάζεται»

Τώρα τους έπιασε ο πόνος, ενώ τα δύο σταλινοτραφή κόμματα έχουν καταπιεί αμάσητους τους φοβερούς διωγμούς των Ελλήνων της ΕΣΣΔ, από τον Στάλιν, το δε ΚΚΕ τους έχει δικαιολογήσει κιόλας; Επειδή το θράσος έχει και τα όριά του, σας θυμίζω σχετικό με τους διωγμούς αυτούς άρθρο μου, που δημοσιεύθηκε σ’ αυτήν εδώ την ιστοσελίδα, τον περασμένο Δεκέμβριο:




ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1937: ΑΡΧΙΖΕΙ Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΕΣΣΔ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΠΑΤΕΡΟΥΛΗ» ΣΤΑΛΙΝ
Τέτοιες ημέρες, του 1937, άρχιζε στην ΕΣΣΔ η «ελληνική επιχείρηση», ο διωγμός των Ελλήνων από τον «πατερούλη» Στάλιν…(...)

Γενοκτονία δια της πείνας
Ευκαιρίας δοθείσης, θα βάλουμε ένα λιθαράκι για να μάθουν οι Έλληνες την πραγματική ιστορία τους. Κατ’ αρχάς, στη Ρωσσία υπήρχαν 750.000 Έλληνες, ποντιακής προελεύσεως οι περισσότεροι. Το 1919, μετά το πραξικόπημα των μπολσεβίκων, κατάφεραν να φύγουν για την Ελλάδα περί τους 260.000. Η πρώτη γενοκτονία έγινε κατά τα έτη 1929-1933, με την «κολλεκτιβοποίηση». Δεν έγινε βέβαια ειδικά κατά των Ελλήνων, αλλά η προγραμματισμένη από το σταλινικό καθεστώς πείνα, που έπληξε τις αγροτικές περιοχές της Ουκρανίας και της Ν. Ρωσσίας, για να σπάσει τη λυσσαλέα αντίσταση των χωρικών που τους άρπαζαν το βιός τους δια της βίας, είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων (σκοπίμως δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία, αλλά τα θύματα της προγραμματισμένης πείνας υπολογίζεται ότι έφτασαν τα 7,5 εκατομμύρια). 


Η «ελληνική επιχείρηση» της NKVD
Στα μέσα της δεκαετίας του ’30, αρχίζουν οι διώξεις συγκεκριμένων εθνοτικών ομάδων, μεταξύ αυτών και των Ελλήνων. Οι διώξεις παίρνουν μορφή πογκρόμ κατά τα έτη 1937-1938. Η «ελληνική επιχείρηση», με την υπ’ αριθμόν 50215 ντιρεκτίβα της NKVD, άρχισε στις 15 Δεκεμβρίου 1937. Τα πρώτα θύματα ήταν η ηγεσία της ελληνικής μειονότητας, επιφανή στελέχη ελληνικών συλλόγων, ιερείς, δάσκαλοι, συγγραφείς κ.λπ. Μεταξύ αυτών ήταν και πολλοί κομμουνιστές, αλλά αυτό δεν τους έσωσε. Αρκούσε ότι ήταν Έλληνες. Σύμφωνα με μαρτυρία επιζώντος: «Πρώτα συνέλαβαν τους Πόντιους κομμουνιστές. Τους έβαζαν τα χέρια στη μέγγενη και τους έλεγαν: εσείς κάνετε τους κομμουνιστές για να δίνετε μυστικά στην Ελλάδα». Η συνήθης κατηγορία ήταν «συμμετοχή σε παράνομη ελληνική εθνικιστική οργάνωση που στόχευε στη διάλυση της ΕΣΣΔ και στη δημιουργία ανεξάρτητης ελληνικής δημοκρατίας στη Ν. Ρωσσία». Στη συνέχεια, οι διώξεις επεκτάθηκαν και στον υπόλοιπο πληθυσμό. Συνολικά, υπολογίζεται ότι οι Έλληνες θύματα αυτής της περιόδου (που είτε εκτελέστηκαν είτε πέθαναν στα Γκούλαγκ) ήταν γύρω στις 40.000! 


Μαρτυρίες επιζώντων
Ιδού κάποιες μαρτυρίες διασωθέντων, που παρουσιάζονται στο πολύ καλό βιβλίο «Ποντιακός Ελληνισμός – Από τη γενοκτονία και το σταλινισμό στην περεστρόϊκα»: 

Μαρτυρία 1η : «Ο Στάλιν έδωσε διαταγή το 1936 να φυλακίσουν όλους τους Έλληνες που ήταν πάνω από 18 ετών. Αυτό έγινε μόνο για τους Έλληνες. Είτε ήσουν κομμουνιστής είτε φασίστας, σε παίρνανε. Ήταν εντολή του Στάλιν να κλείσουν κάθε Έλληνα μεγαλύτερο των 18 ετών στις φυλακές, για να εξαλειφθεί το ελληνικό γένος. Αυτό ονομάζεται γενοκτονία». 
Μαρτυρία 2η: Το 70% των Ελλήνων του Κουμπάν εκτελέστηκαν. Όπως μας κυνήγησε ο Τοπάλ Οσμάν στον Πόντο, έτσι μας κυνήγησαν κι εκεί. Μετά τους τουφεκισμούς πέθαιναν πολλά γυναικόπαιδα από πείνα. Γιατί όταν σκοτώνουν τον πατέρα που τρέφει την οικογένεια, είναι εύκολο να χαθεί κι η οικογένεια».  
Μαρτυρία 3η: «Το 1938 μας φόρτωσαν σε 90 βαγόνια, 25.000 άτομα και μας πήγαν 1.500 χιλιόμετρα από το Γκόρκι, στη Σιβηρία. Εκεί ήταν δάση. Μας έβγαλαν, ανοίξαμε δρόμο και φτάσαμε σε μια πεδιάδα. Εδώ θα μείνετε, μας είπαν. Μέσα στο δάσος, δίχως σπίτια, δίχως τίποτα, μέσα στο χιόνι. Εκεί δουλεύαμε. Κόβαμε ξύλα και τα στοιβάζαμε. Γύρω μας ήταν φαντάροι με αυτόματα. Έτσι, σε έξι μήνες, από 25.000 έμειναν 600. Ήθελαν να μας εξοντώσουν!».

Απολογισμός: 50.000 νεκροί – 350.000 εκτοπισμένοι!
Το τρίτο κύμα διώξεων κατά των Ελλήνων, ήταν το 1942, κατά την προέλαση των Γερμανών. Χιλιάδες Έλληνες –κυρίως της Κριμαίας- εκτοπίζονταν στα ανατολικά (Καζαχστάν), γιατί θεωρήθηκαν «μελλοντικοί πιθανοί συνεργάτες των Γερμανών». Μετά την υποχώρηση των Γερμανών από τα σοβιετικά εδάφη (1944), άρχισαν νέες διώξεις κατά των Ελλήνων (και των υπολοίπων μη σλαβικών λαών) της Κριμαίας, για «συνεργασία με τους κατακτητές». Ακολούθως, οι Έλληνες οδηγήθηκαν στις άνυδρες στέπες του Ουζμπεκιστάν και του Καζαχστάν. Επίσης, με ειδικό διάταγμα της 20ης Οκτωβρίου 1944, άλλαξαν όλα τα ελληνικά τοπωνύμια στην Κριμαία, για να σβήσει για πάντα κάθε ανάμνηση της εκεί παρουσίας των Ελλήνων. 
Το 1949, μετά την ήττα των κομμουνιστοσυμμοριτών στην Ελλάδα, οι Έλληνες της ΕΣΣΔ θεωρήθηκαν συλλήβδην «εν δυνάμει πράκτορες του εχθρού» και όσοι είχαν μείνει στις εστίες τους από τις προηγούμενες διώξεις  (στις περιοχές του Καυκάσου), πήραν το δρόμο της εξορίας, κυρίως στο Καζαχστάν. 
Σύμφωνα με την «Επιτροπή για την Αποκατάσταση των Δικαιωμάτων των Ελλήνων της ΕΣΣΔ», που συστήθηκε στα χρόνια του Γκορμπατσόφ, ο συνολικός αριθμός των Ελλήνων που εκτοπίστηκε τη δεκαετία του ’40 είναι 350.000, ενώ τα θύματα περί τους 50.000! 


ΚΚΕ: Έφταιγαν τα… θύματα!
Σύμφωνα με το «τιμημένο» ΚΚΕ, οι ίδιοι οι Έλληνες ευθύνονταν για την τύχη τους! Το ακούσαμε πέρυσι σε τηλεοπτική εκπομπή από τον Μαΐλη, το είδαμε γραμμένο και παλιότερα, δια χειρός του τότε Γ.Γ. του ΚΚΕ, Γρ. Φαράκου, στο περιοδικό «Ταχυδρόμος»: «Ύστερα από το 1935, ο Στάλιν είχε ξεκινήσει τις εκκαθαρίσεις μεγάλων εθνικών ομάδων, όπως οι Γερμανοί, οι Πολωνοί κ.λπ. και γενικά όσων θεωρείτο ότι έβαζαν σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια της ΕΣΣΔ σ’ έναν επερχόμενο πόλεμο. Παράλληλα, είχε ξεκινήσει και η αποκουλακοποίηση της χώρας. 
Οι Έλληνες εκείνης της περιόδου, διέθεταν και τα δύο στοιχεία που βρίσκονταν υπό διωγμό. Ήταν μια εθνική ομάδα που στην πλειοψηφία είχαν αρνηθεί να πάρουν τη σοβιετική υπηκοότητα, είτε για να αποφύγουν τη στράτευση είτε για λόγους εθνικής ταυτότητας, κι έτσι συνεπώς ήταν αρκετές χιλιάδες πολίτες που δεν ήθελαν να σοβιετικοποιηθούν. 
Από την άλλη, οι Έλληνες είχαν διατηρήσει συνήθειες που η τότε σοβιετική διακυβέρνηση απέδιδε στους  Κουλάκους. Κατείχαν δηλαδή εκτάσεις γης, συνήθιζαν να έχουν δούλους κ.λπ. Η κατηγορία που αποδόθηκε τότε, ότι προετοίμαζαν τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους, ίσως να μην ήταν μόνο ένα εφεύρημα της NKVD. 

Πολλοί Έλληνες της περιόδου εκείνης βρέθηκαν εξ’ ανάγκης εγκατεστημένοι στην ΕΣΣΔ, όπως π.χ. οι Πόντιοι που κατέφυγαν εκεί για να γλυτώσουν από τις τουρκικές διώξεις και παρά τις προσπάθειες των Σοβιετικών, που τους τύπωσαν ειδικά βιβλία για τα δημοτικά, δε θέλησαν να ενσωματωθούν στον σοβιετικό τρόπο ζωής. Η στάση αυτή των Ελλήνων ευθύνεται και για τους εκτοπισμούς της περιόδου 1942-1944 από την Κριμαία, αφού αρκετοί Έλληνες δε δίστασαν να συνεργαστούν με τους Γερμανούς, όταν αυτοί επέλαυναν στην ΕΣΣΔ».


Τιμή στα θύματα από το αυριανό εθνικό κράτος!
Εξοντώθηκαν, λοιπόν, χιλιάδες συμπατριώτες μας στην ΕΣΣΔ, κι άλλοι φυλακίστηκαν και εξορίσθηκαν, μόνο και μόνο επειδή ήταν Έλληνες! Αλλά αυτό δεν το ξέρουν οι σημερινοί Έλληνες! Σήμερα, το ελληνικό κράτος οφείλει κατ’ αρχάς να ενημερώσει τον ελληνικό λαό -και κυρίως την νεολαία-, οφείλει να καθιερώσει «Ημέρα Γενοκτονίας», να αναγείρει μνημεία, να οργανώσει εκδηλώσεις τιμής και μνήμης, να συνδράμει στην συγγραφή βιβλίων που θα αναδεικνύουν το θέμα και να τιμήσει την θυσία όλων αυτών των Ελλήνων, με κάθε δυνατό τρόπο. Βεβαίως, το να ζητούμε απόδοση τιμών στα συγκεκριμένα θύματα από τους θιασώτες του «συνωστισμού» και του αριστερισμού, καθώς και από τους συνοδοιπόρους τους, είναι σαν να ζητούμε καλλιγραφία από της μυλωνούς τον…

απόσπασμα από άρθρο του Γ. Δημητρακόπουλου
το είδαμε εδώ

Τρίτη 14 Ιανουαρίου 2014

Αποκλειστικό: Δόξα και Τιμή από την ακριτική Κόνιτσα

Η Ελληνική γη για να παραμείνει ελεύθερη, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ποτίστηκε με άφθονο αίμα.

Την περασμένη Κυριακή, μεταβήκαμε στην ακριτική Κόνιτσα.
Δόξα και Τιμή. Μεγαλείο και απλότητα


Συναντήσαμε επιζώντες, γεροντάκια σήμερα,  που πολέμησαν στην Μάχη της Κόνιτσας και μας περιέγραψαν τα γεγονότα.

γέροντας Κονιτσιώτης, που πολέμησε στην μάχη της Κονίτσης, στα Τάγματα Εθνοφυλακής μας περιέγραψε το χρονικό


Προσκυνήσαμε στους τάφους των στρατιωτών που έπεσαν και είναι θαμμένοι στο κοιμητήριο:
  • πεσόντες του 1940,
  • πεσόντες της Μάχης της Κονίτσης (από τα Χριστούγεννα 1997, και για 2 εβδομάδες, λιγοστοί στρατιώτες με ντόπιους κατοίκους, έδωσαν την πιο άνιση μάχη, και βγήκαν τελικά ΝΙΚΗΤΕΣ.  Η Κόνιτσα δεν έπεσε στα χέρια των ανταρτών). 
  • και πεσόντες στις τελευταίες μάχες του συμμοριτοπολέμου.
Ακολουθεί πλούσιο φωτογραφικό υλικό  από το Κοιμητήριο της ακριτικής Κονίτσης, που λήφθηκαν προχθές -ως ελάχιστο χρέος ΤΙΜΗΣ σε όσους έδωσαν την ζωή τους (οι φωτογραφίες προβάλλονται για πρώτη φορά στο διαδίκτυο)
καθώς και φωτογραφίες από τις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης, στην Κόνιτσα (Κυριακή, 12/1/2014).

Παραθέτουμε και το κήρυγμα του τοπικού αγωνιστή Ιεράρχη Μητροπολίτη Κονίτσης π.Ανδρέα, που για μία ακόμη φορά "τα ψάλλει" στους πολιτικούς έξω από τα δόντια :




στο δεσποτικό, ο κεντρικός ομιλητής δημοσιογράφος-τ.εκδότης κ. Γεώργιος Τζιαφάς





Το κήρυγμα του π.Ανδρέα  
(το είδαμε εδώ):

Να προσέχουμε τους προδότες που προέρχονται μέσα από την Ελλάδα ...

Ὅσα δὲν πέτυχε ὁ κομμουνισμὸς μὲ τὴν ἀνταρσία ἐναντίον τοῦ Ἔθνους γίνονται σήμερα κατορθωτὰ μὲ τοὺς πρόθυμους συνοδοιπόρους του πού βρίσκονται στὸν δεξιὸ χῶρο)

Ὁ σεπτὸς ἱεράρχης  τόνισε ἰδιαίτερα ὅτι τὴν περίοδο 1947-48 ἡ Ἑλλάδα ἀντιμετώπισε ἕναν ἐσωτερικὸ ἐχθρό, τὸν κομμουνισμό, ὁ ὁποῖος προκάλεσε περισσότερες συμφορὲς ἀπὸ τὴν κατοχή. 

(...) Νὰ προσέχουμε τοὺς προδότες ποὺ προέρχονται μέσα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα διετύπωσε ὁ Σεβασμιώτατος. Ἡ χώρα ἔχει γεμίσει ἀπὸ νέους ἐφιάλτες
Τοὺς βρίσκουμε στὸ κυβερνητικὸ στρατόπεδο καὶ στὴν ἀντιπολίτευση, στὶς δῆθεν κοινωνικὲς ὀργανώσεις, σὲ κοσμικὰ ἰσχυροὺς παράγοντες, στὸν τύπο… 

Ὅλοι αὐτοὶ προπαγανδίζουν τό σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης, εἶναι αὐτοὶ ποὺ στέλνουν τοὺς πολυτέκνους στὸ ἰκρίωμα μὲ φόρους κλπ, εὐνοοῦν τοὺς ἀγάμους καὶ ἔχουν στὸ στόχαστρο τοὺς οἰκογενειάρχες.
Δὲν θὰ μποροῦσε νὰ μὴν ἀναφερθεῖ στήν πολιτικὴ τῆς κυβέρνησης πού εἶναι ἀντι-πολυτεκνική, ἀντι-οἰκογενειακὴ καὶ ἀντι-δημογραφική, καθὼς πλήττει ἀνελέητα τοὺς πολυτέκνους καὶ τοὺς τιμωρεῖ γιὰ ὅσα περισσότερα παιδιὰ ἔχουν! Ἐπεσήμανε ἐπίσης, ὅτι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν νομοθετήσει δύο θανάσιμα ἁμαρτήματα, τὶς ἐκτρώσεις καὶ τὴν μοιχεία. Καὶ τώρα ἑτοιμάζονται νὰ νομιμοποιήσουν καὶ τοὺς γάμους τῶν ὁμοφυλοφίλων
Εἶναι οἱ περιβόητοι συνδικαλιστὲς καὶ οἱ κομματικοποιημένοι καθηγητὲς ποὺ οὐσιαστικὰ ἔχουν διαλύσει τὴν μέση ἐκπαίδευση καὶ κυρίως τὴν ἀνωτάτη ἐκπαίδευση. 
Ἐξέφρασε παράλληλα τὴν ὀργή του γιά ὅσους περιφρονώντας τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καταστρατηγοῦν τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς, ἐπαναφέροντας τὴ δουλεία καὶ κάνοντας σκλάβους τοὺς Ἕλληνες. Κι ἀκόμη, ὅσοι πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία θέλοντας νὰ ἁρπάξουν καὶ τὰ ἐλάχιστα ἀπομεινάρια τῆς λεγομένης ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας.
Δὲν ἔχουν ὅμως σκεφτεῖ ποῦ θὰ βρισκόταν σήμερα ἡ κοινωνία καὶ σὲ ποιὲς συνθῆκες ἐξαθλιώσεως θὰ ζοῦσαν πολλοὶ συμπατριῶτες μας, ἂν ἡ Ἐκκλησία σὰν φιλόστοργη Μητέρα δὲν πρόσφερε πλούσια τὴν ἀγάπη της μὲ τὰ συσσίτια καὶ τὸ πολύμορφο φιλανθρωπικό της ἔργο.



Ὅσον ἀφορᾶ αὐτοὺς ποὺ διαχειρίζονται τὶς τύχες τοῦ Ἔθνους καὶ τῶν Ἐθνικῶν μας θεμάτων, δήλωσε τὰ ἑξῆς. Ἡ ἐπαρχία συνεχῶς συρρικνώνεται καὶ κινδυνεύει μὲ ἀφανισμό. Ἐδῶ θηριομαχοῦμε, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ κρατήσουμε ὅ,τι εἶναι δυνατὸν νὰ κρατηθεῖ στὴν ἀκριτικὴ ἐπαρχία. Τί θὰ μείνει σ΄ αὐτὸν τὸν τόπο; 
Δὲν λησμόνησε τήν Βόρειο Ἤπειρο, πού βρίσκεται σὲ κρίσιμο σταυροδρόμι, ἀφοῦ καὶ οἱ Βορειοηπειρῶτες ὑφίστανται ποικίλους διωγμούς, ὑπογείως ἢ φανερά, καὶ οἱ τσάμηδες βυσσοδομοῦν κατὰ τῶν Ἑλλήνων, ἐνῶ τὰ ὀστᾶ τῶν ἡρώων τοῦ ἔπους 40-41 δὲν ἔχουν ἀκόμη περισυλεγεῖ, γεγονὸς ποὺ προκαλεῖ ἐθνικὴ ντροπὴ στὴν Ἑλλάδα.
Τέλος ἔκλεισε τὴν σύντομη ὁμιλία του τονίζοντας ὅτι ὅσα δὲν πέτυχε ὁ κομμουνισμὸς μὲ τὴ Μάχη τῆς Κονίτσης καὶ γενικότερα μὲ τὴν ἀνταρσία ἐναντίον τοῦ Ἔθνους, γίνονται σήμερα κατορθωτά. Γιατί ὁ κομμουνισμὸς ἔχει εἰσχωρήσει παντοῦ, βρίσκοντας πάντοτε πρόθυμους τοὺς θλιβεροὺς συνοδοιπόρους. Αὐτοὶ εἶναι οἱ χειρότεροι, οἱ συνοδοιπόροι, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀπὸ τὸν δεξιὸ χῶρο.

Ἀδελφοί, ὅσοι ἀγαποῦμε τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἑλλάδα, ὅσοι πονοῦμε σκεπτόμενοι τὸ ποῦ εἴμασταν καὶ ποὺ βρισκόμαστε σήμερα καὶ ποὺ ἔχουμε φτάσει, ἔχουμε χρέος νὰ ἀντιστεκόμαστε, νὰ δίνουμε τὸ ἀγωνιστικὸ παρρόν, ὅπου οἱ συνθῆκες τὸ ἀπαιτοῦν.
Ὅσο κι ἂν κάποιοι θέλουν, ἂς τὸ ἀκούσουν, ὅτι τὸ ἄστρο τῆς Μάχης τῆς Κονίτσης δὲν ἔσβησε, δὲν χάθηκε, ἐξακολουθεῖ νὰ ρίχνει τὸ φῶς του ἐπάνω στὴν μαρτυρική μας Πατρίδα.
Δόξα καὶ Τιμὴ σὲ ὅλους ὅσοι ἀγωνίσθηκαν καὶ ἔπεσαν ἠρωϊκῶς μαχόμενοι, καὶ ἡ μνήμη τους μνήμη Ἡρώων ἂς εἶναι αἰώνια χαραγμένη στὴν μνήμη τοῦ Ἔθνους. Ἀμήν.


Τρισάγιο στο κοιμητήριο:




Οι πεσόντες 
 (πληκτρολογούμε τα ονόματα ώστε να είναι δυνατή η αναζήτησή τους μέσω διαδικτύου, ποιος ξέρει, ίσως κάποιος εγγονός τους, αναζητήσει τους χαμένους ήρωες προγόνους του):

ΣΤΡ (στρατιώτης) Νικόλαος Μαστοράκης. Έπεσε 29/10/1940

  Στρατιώτης Δημήτριος Παπαδόπουλος, 582 Τ.Π. Έπεσε 29/12/1947 (Μάχη Κονίτσης)

 Στρατιώτης Ιωάννης Κολαδήμπος, 583 Τ.Π. Έπεσε 21/6/1949

 Στρατιώτης Γεώργιος Σταθόπουλος, Γ' ΜΟΚ. Έπεσε 5/1/1948 (Μάχη Κονίτσης)

 Στρατιώτης Σπύρος Στραγαλινός, 583 Τ.Π. Έπεσε 22/6/1948

  Στρατιώτης Γρηγόριος Γρηγορίου, 583 Τ.Π. Έπεσε 20/6/1948

Στρατιώτης Σταύρος Κουσούφας, Δ/ρία Πολ/λων. Έπεσε 30/10/1940 
και
Στρατιώτης Δημήτριος Μπακαλής, 583 Τ.Π., έπεσε 28/6/1948

 Στρατιώτης Δημήτριος Βλαχόπουλος, 584 Τ.Π., Έπεσε 29/12/1947 (Μάχη Κονίτσης)
 και 
Δεκανέας Χρήστος Κατσούρος, Γ' ΜΟΚ. Έπεσε 5/1/1948 (Μάχη Κονίτσης)

 Στρατιώτης Θεοδ. Μποντούκος, 523 Τ.Π. Έπεσε 5/3/1948
και
και Στρατιώτης Ηλίας Σταυρουλάκης, 525 Τ.Π. Έπεσε 30/6/1948

 Στρατιώτης Ευάγγελος Ράπτης, 525 Τ.Π. Έπεσε 29/6/1948
και
και Στρατιώτης Βασίλειος Μυλωνάς, 525 Τ.Π. Έπεσε 29/6/1948

 Στρατιώτης Νικόλαος Παγκράτης, 584 Τ.Π. Έπεσε 11/5/1948
και
και Στρατιώτης Κων/νος Νικόλαος 582 Τ.Π., 25/12/1947 (Μάχη Κονίτσης)

Στρατιώτης Δημήτριος Κουτάρας, 105 ΣΠΠ. Έπεσε 25/6/1948
και
και ανθυπολοχαγός Ανέστης Θεοφάνους 527 Τ.Π., 25/3/1948

 Στρατιώτης Αθανάσιος Δενδής, 528 Τ.Π. Έπεσε 13/4/1948

 Δεκανέας Ευάγγελος Αρβανιτίδης, Γ' ΜΟΚ Έπεσε 4/1/1948 (Μάχη Κονίτσης)
και
και Στρατιώτης Ιωάννης Γουρναμπάσης, 527 Τ.Π. Έπεσε 10/8//1948

 Στρατιώτης Ευάγγελος Παπαγεωργίου, 583 Τ.Π. Έπεσε 21/6/1948
και
και Στρατιώτης Ευάγγελος Σπανός, Γ' ΜΟΚ. Έπεσε 4/1/1948 (Μάχη Κονίτσης)


 Επιλοχίας Χρήστος Γκίρτος, 584 Τ.Π. Έπεσε 11/5/1948
και
και Λοχίας Ταξ.Καραδήμος, 582 Τ.Π. Έπεσε 9/7/1948


 Στρατιώτης Σταύρος Αδάμης, 584 Τ.Π. Έπεσε 25/12/1947 (Μάχη Κονίτσης)

 
Στρατιώτης Ευστάθιος Μανωλίτσης, 527 Τ.Π. Έπεσε 8/8/1948
Δόξα και Τιμή. Μεγαλείο και απλότητα
ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ
ΑΝΔΡΩΝ ΕΠΙΦΑΝΩΝ - ΠΑΣΑ ΓΗ ΤΑΦΟΣ 

Ἡ μάχη τῆς Κονίτσης: ἕνα ἄγνωστο Ἔπος :


Επίλογος
Η  Ελλάδα μας, έβγαλε πάντα ήρωες και αγίους. 
Η Ιστορία μας, τα μηναία και τα συναξάρια της εκκλησίας μας είναι γεμάτα κατορθώματα αγιότητος, πίστεως, αγώνα μέχρις εσχάτων και αρετής.
Δυστυχώς, η αλυσίδα αυτή, ηρωισμού και αγιότητας, στην εποχή μας τείνει να διακοπεί. 
Και μοιάζουμε με την εικόνα της εποχής του Νώε : «Τρώγοντες καί πίνοντες, γαμούντες και εκγαμίζοντες».

Η θυσία των στρατιωτών στην Μάχη της Κονίτσης στέκει σαν φάρος και μας καλεί: 
Να αρνηθούμε τα υπνωτικά που μας σερβίρουν με την χαβούζα του lifestyle και της τηλεόρασης.
Να επιστρέψουμε στα Ελληνορθόδοξα ιδανικά μας, στην άσκηση, στην εγκράτεια, στην νήψη, να επιλέξουμε και εμείς τον  δύσβατο "δρόμο της Αρετής" και να αγωνιστούμε. 
Χιλιάδων χρόνων ένδοξη Ιστορία είναι κρίμα να σταματήσει. Πρέπει να ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ.

Στην δική μας πίστη, την Ορθοδοξία, μετά τον θάνατο έρχεται η Ανάσταση.

Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2013

Δεκέμβριος 1989: Η αντίδραση των χριστιανών οδήγησε στο τέλος της δικτάτορας Τσαουσέσκου

Οι συνεχιζόμενες αδικίες και η απόφαση για τον εκ νέου εκτοπισμό ενός ιερέα, 
οδήγησαν σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, 
σε εκατόμβη (κυριολεκτικά) νεκρών 
αλλά και στην πτώση του κομμουνιστή δικτάτορα. 
Σαν σήμερα .. Δεκέμβρης 1989. 

Δεν έχουν τίποτε να χάσουν αν το διαβάσουν και οι δικοί μας πολιτικοί. Ποτέ δεν ξέρεις, 
"η ιστορία .. επαναλαμβάνεται", έτσι λένε..
Μαχητής Θεσσαλονίκης- Αντιπαρακμή


Το πρωί της 25ης Δεκεμβρίου του 1989, ύστερα από δίωρη δίκη, καταδικάστηκε σε θάνατο από στρατοδικείο, ο κομμουνιστής δικτάτορας της Ρουμανίας, Νικολάε Τσαουσέσκου (γεν. 1918) και η σύζυγός του Ελενα. Η απόφαση εκτελέστηκε το μεσημέρι της ίδιας ημέρας. Ο λαός της Ρουμανίας έλαβε το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο μετά από είκοσι πέντε χρόνια σκληρής τυραννίας. 


Το φθινόπωρο του 1989, ελάχιστοι προέβλεπαν το τέλος του καθεστώτος. Το Σεπτέμβριο ο Τσαουσέσκου επισκέφθηκε το Ιάσιο, τη Σουτσεάβα και το Μποτοσάνι, ενώ στα τέλη του μήνα υποδέχθηκε στο Βουκουρέστι Κινέζους υπουργούς και στη συνέχεια τον Πρόεδρο του Αφγανιστάν, που πραγματοποιούσαν επίσημη επίσκεψη. Στις 14 Οκτωβρίου εγκαινίασε τη Διεθνή Έκθεση Βουκουρεστίου, έπειτα πραγματοποίησε περιοδείες στο εσωτερικό της χώρας, συμμετείχε σε συνεδριάσεις κομματικών και κρατικών οργάνων και έδωσε συνεντεύξεις στον Τύπο. Τόσο ο ίδιος όσο και η σύζυγός του Έλενα χαίρονταν ιδιαίτερα το γεγονός ότι
βιβλία τους μεταφράζονταν και κυκλοφορούσαν τις ημέρες εκείνες σε διάφορες χώρες του Τρίτου Κόσμου. Στους άμεσους στόχους του ζεύγους ήταν η επανεκλογή του Τσαουσέσκου ως γενικού γραμματέα στο επικείμενο συνέδριο του Κόμματος, το οποίο πραγματοποιήθηκε ομαλά στις 20 Νοεμβρίου. Ο Τσαουσέσκου επανεξελέγη και τα συνήθη συγχαρητήρια τηλεγραφήματα άρχισαν να καταφτάνουν από όλες τις σοσιαλιστικές χώρες.

 
Το λάθος


Στις 2 Δεκεμβρίου 1989, ο δικτάτορας επισκέφθηκε τη Μόσχα για να συμμετάσχει σε συνεδρίαση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και με την ευκαιρία συναντήθηκε με τον Γκορμπατσόφ. Επιστρέφοντας, ανακοίνωσε ότι τα κονδύλια για την παιδεία αυξάνονταν και οι κομματικές εφημερίδες εξύμνησαν την απόφασή του. Μετά από διάφορες συναντήσεις με αντιπροσωπείες από ασιατικές χώρες, στις 16 Δεκεμβρίου, ξεκίνησε την περιοδεία στην Ασία, που άρχιζε από την Τεχεράνη.


Την ίδια ημέρα ταραχές ξέσπασαν στην πόλη Τιμισοάρα στην Τρανσυλβανία, όταν ένας ουγγρικής καταγωγής πάστορας, ο υπέρμαχος των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Λάζλο Τόκες, (László Tőkés) αρνήθηκε να εκτελέσει την εντολή μετάθεσής του σε άλλη ενορία, που είχε εκδώσει ο τοπικός επίσκοπος μετά από απαίτηση της κυβέρνησης. Ο Τόκες βρήκε καταφύγιο στην εκκλησία του, όπου αμέσως συγκεντρώθηκε μεγάλο πλήθος Ρουμάνων και Ούγγρων, αποφασισμένο να τον προστατεύσει. Τότε ανέλαβε δράση η Σεκουριτάτε. Οι άνδρες της άνοιξαν πυρ αδιακρίτως εναντίον των διαδηλωτών, σκοτώνοντας περίπου εκατό άτομα.

Στις 20 Δεκεμβρίου, 50.000 άτομα κατέβηκαν στους δρόμους της Τιμισοάρα. Όμως, τα στρατιωτικά τμήματα που στάλθηκαν για να αντιμετωπίσουν τους διαδηλωτές έλαβαν το μέρος τους.

Ο Τσαουσέσκου διέκoψε την περιοδεία του στο Ιράν και επέστρεψε στο Βουκουρέστι, αποφασισμένος να διατηρήσει την εξουσία. Διέπραξε όμως ένα σοβαρό πολιτικό λάθος, που αποδείχθηκε μοιραίο. Υποτιμώντας την αντίδραση του λαού προσπάθησε να προσελκύσει την υποστήριξή του. Στις 21 Δεκεμβρίου εκφώνησε λόγο από τον εξώστη του «Παλατιού του Λαού», με τον οποίο καταδίκασε την εξέγερση ως «αντεπαναστατική πράξη», υποκινούμενη και οργανωμένη από «ξένους συνωμότες». Υπαινισσόταν ότι η Μόσχα είχε μεθοδεύσει τις ταραχές. Όταν το διατεταγμένο κομματικό ακροατήριο άρχισε να χειροκροτεί, υψώθηκαν φωνές διαμαρτυρίας από συγκεντρωμένους φοιτητές που αποκαλούσαν τον Τσαουσέσκου«τύραννο». Η απευθείας τηλεοπτική μετάδοση της ομιλίας διακόπηκε, αλλά εκατομμύρια Ρουμάνοι πρόλαβαν να δουν το φοβισμένο πρόσωπο του ηγέτη τους.

Το βράδυ εκείνο εκδηλώθηκαν σοβαρές ταραχές στο Βουκουρέστι. Οι περισσότεροι κάτοικοι κατέβηκαν στους δρόμους. Διαδηλώσεις ξέσπασαν σχεδόν σε ολόκληρη τη Ρουμανία. Ο στρατός όχι μόνο δεν χτύπησε τους διαδηλωτές, αλλά πήρε το μέρος τους και προέταξε τα όπλα κατά της Σεκουριτάτε. 
Ο υπουργός Άμυνας στρατηγός Βασίλε Μίλεα αρνήθηκε να δώσει διαταγή να πυροβοληθούν οι διαδηλωτές και ο Τσαουσέσκου διέταξε την άμεση εκτέλεσή του. Την επόμενη ημέρα ο δικτάτορας φοβούμενος για τη ζωή του προτίμησε να δραπετεύσει μαζί με τη σύζυγό του και μερικούς πιστούς υποστηρικτές του με ελικόπτερο, που απογειώθηκε από την ταράτσα του παλατιού.

 

Αμέσως μετά τη φυγή του Τσαουσέσκου, μία ομάδα πρώην ηγετικών στελεχών του κόμματος συνεπικουρούμενα από ανώτατους στρατιωτικούς ανακοίνωσαν από την τηλεόραση ότι ο Τσαουσέσκου ήταν έκπτωτος και ότι νέα κυβέρνηση αναλάμβανε την εξουσία. Επικεφαλής της κυβέρνησης ήταν ο Κορνέλιου Μανέσκου, πρώην υπουργός Εξωτερικών. Το ίδιο απόγευμα, όμως, εμφανίστηκε μία νέα προσωρινή κυβέρνηση, αποτελούμενη από αξιωματικούς και πανεπιστημιακούς.


Την επόμενη ημέρα (23 Δεκεμβρίου 1989), σχηματίστηκε το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας, υπό την προεδρία του Ίονα Ιλιέσκου, παλαιού αξιωματούχου του καθεστώτος, που είχε πέσει από χρόνια σε δυσμένεια. Ο πραγματικός ισχυρός άνδρας ήταν ο στρατηγός Νικολάε Μιλιτάρου, που ήλεγχε τις ένοπλες δυνάμεις. Ο Ιλιέσκου και ο Μιλιτάρου ανακοίνωσαν σταδιακά από την τηλεόραση τη σύνθεση της κυβέρνησης, σπεύδοντας να ανακαλέσουν οποιοδή- ποτε όνομα για το οποίο το συγκεντρωμένο πλήθος εκδήλωνε την αντίθεσή του. Αρκετοί από τους νέους υπουργούς έμαθαν το διορισμό τους παρακολουθώντας την τηλεόραση. Ο υποστράτηγος Βίκτορ Στανκουλέσκου, για τον οποίο ελέχθη ότι είχε διατάξει πριν από λίγες ημέρες να πυροβοληθούν οι διαδηλωτές της Τιμισοάρα, προσχώρησε στη νέα κατάσταση και κατέβαλε κάθε προσπάθεια να ενισχύσει ο στρατός την κυβέρνηση του Ιλιέσκου.


Το τέλος του δικτάτορα


Στο μεταξύ, το ελικόπτερο που μετέφερε το ζεύγος Τσαουσέσκου δεν κατόρθωσε να βρει κάποιο ασφαλές ελικοδρόμιο. Ο πιλότος αναγκάστηκε να προσγειωθεί σε έναν επαρχιακό δρόμο και να ζητήσει τη συνδρομή της πολιτοφυλακής του πλησιέστερου χωριού, του Τιργκόβιστε. Οι άνδρες της πολιτοφυλακής παρέδωσαν το δικτάτορα στο διοικητή του στρατοπέδου της περιοχής. Ο διοικητής έκρυψε το ζεύγος Τσαουσέσκου σε ένα δωμάτιο για τρεις ολόκληρες ημέρες. Τελικά, την ημέρα των Χριστουγέννων ο στρατηγός Βίκτορ Στανκουλέστου κατέφθασε από το Βουκουρέστι, ανακοινώνοντας στο διοικητή του στρατοπέδου ότι ο Τσαουσέσκου δεν θα μεταφερόταν στην πρωτεύουσα, αλλά θα δικαζόταν στο στρατώνα του Τιργκόβιστε.

Αμέσως οργανώθηκε ένα έκτακτο στρατοδικείο και ο Τσαουσέσκου κατηγορήθηκε για γενοκτονία εναντίον του ρουμανικού λαού. Οι συνήγοροι υπεράσπισης τού πρότειναν να δηλώσει ότι είχε μειωμένη ικανότητα κρίσης λόγω παραφροσύνης. Ωστόσο, ο ίδιος αρνήθηκε και ζήτησε να δικαστεί από το Κοινοβούλιο της χώρας, όπως είχε δικαίωμα ως αρχηγός του κράτους. Το αίτημά του απορρίφθηκε. Η δίκη διήρκεσε συνολικά 55 λεπτά και από την πρώτη στιγμή έγινε κατανοητό ότι η απόφαση θα ήταν καταδικαστική για τον Τσαουσέσκου. Πολλοί πίστευαν, άλλωστε, ότι η Σεκουριτάτε δεν θα παρέδιδε τα όπλα της, παρά μόνο αν γνώριζε πως ο Τσαουσέσκου ήταν νεκρός. Αλλοι εξέφρασαν την υπόνοια ότι σε μία ανοικτή δίκη ο Τσαουσέσκου θα μπορούσε να αποκαλύψει ανεπιθύμητα στοιχεία για το παρελθόν των νέων ηγετών, που είχαν αναλάβει την εξουσία στο Βουκουρέστι και στην πλειοψηφία τους ήταν παλαιοί συνεργάτες του.


Ο Τσαουσέσκου εκτελέστηκε αυθημερόν μαζί με τη σύζυγό του, στον περίβολο του στρατώνα. Οι σκηνές από την εκτέλεση μεταδόθηκαν από τη ρουμανική τηλεόραση και στη συνέχεια αναμεταδόθηκαν από τα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα. Η εποχή της δημοκρατίας στη Ρουμανία εγκαινιάστηκε με μία κατάφωρη παραβίαση στοιχειωδών κανόνων του δικαίου. Η διαπίστωση αυτή ισχύει ακόμη και αν επρόκειτο για έναν από τους στυγνότερους δικτάτορες που γνώρισε η Ευρώπη.

1990: Η πρώτη Θεία Λειτουργία στην κομμουνιστική-αθεϊστική Αλβανία από τον Παπα-Μιχάλη Ντάκο, τον ηρωικό ιερέα της Δερβιτσάνης (Β.Ηπείρου)

Γράψαμε για τον Ρουμάνο ιερέα, ο εκτοπισμός του οποίου οδήγησε σε μαζικές διαδηλώσεις και προκάλεσε τελικά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Ρουμανία.

Σήμερα παρουσιάζουμε τον τρόπο που γκρεμίστηκε το κομμουνιστικό καθεστώς στην Αλβανία, και πάλι με την πρωτοβουλία ενός ιερέα και των νεαρών παλικαριών της Δερβιτσάνης (Αργυροκάστρου) και του Αλίκο (Αγίων Σαράντα) -για την αντίσταση στο Αλίκο, γράψαμε σχετικά εδώ). 

Τα 2 ηρωικά χωριά της Β.Ηπείρου με τα περισσότερα χρόνια φυλακίσεων και εξορίας. 
Αυτός ο άγονος τόπος, θα γεννάει πάντα ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ. 
φωτογραφία: ΣΦΕΒΑ (μέλη της ΣΦΕΒΑ, με πολλούς κινδύνους, παρέδωσαν στον παπά-Μιχάλη άμφια που είχαν μεταφερθεί κρυφά σε βαλίτσα με διπλό πάτο, για να τελέσει την πρώτη Θεία Λειτουργία)
Μαχητής Θεσσαλονίκης- Αντιπαρακμή

Δεκατρία χρόνια συμπληρώθηκαν ἀπό τόν Μάρτιο τοῦ 1998 (8.3.1998), πού ὁ ἡρωικός παπα-Μιχάλης Ντάκος τῆς Δερβιτσάνης, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω πλήρης ἡμερῶν, ἀλλά καί ἔργων ἀγαθῶν.

τα παλικάρια της Δερβιτσάνης, μπαίνουν μπροστά και ετοιμάζονται με τον Παπά Μιχάλη, να ανοίξουν και να λειτουργήσουν την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα, για πρώτη φορά, μετά τόσα χρόνια σκλαβιάς. 12.12.1990 (φώτο -ντοκουμέντο)
Τό πρωί ἐκεῖνο, συνοδευόμενος ἀπό τόν συγχωριανό του καντηλανάφτη  Κῶν. Σταμούλη, πῆγε στήν Ἐκκλησία τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί εἰσῆλθε στό ἱερό γιά νά προετοιμαστεῖ γιά τήν καθιερωμένη Θεία Λειτουργία. Μετά ἀπό λίγα λεπτά ὁ καντηλανάφτης, τόν ἐρώτησε ἄν ἦταν ὥρα νά χτυπήσει τήν καμπάνα καί σάν δέν πῆρε ἀπάντηση καί στή δεύτερη ἐρώτησή του, μπῆκε στό ἱερό νά δεῖ τί συμβαίνει. Ἐκεῖ ἀντίκρυσε τόν παπά
σάν θεϊκό ὅραμα καί σέ στάση κατανυκτικῆς προσευχῆς νά εἶναι πεσμένος ἐπάνω στήν Ἁγία Τράπεζα ἀγκαλιά μέ τόν σταυρό τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ...».

 Γεννήθηκε τό 1918 στή Δερβιτσάνη, στό μεγαλύτερο  ἑλληνικό κεφαλοχώρι τῆς Βορείου Ἠπείρου ὅπου καί ἔμαθε τά πρῶτα γράμματα.

 Τό 1952 χειροτονήθηκε διάκονος καί τό 1954 πρεσβύτερος,  ἀπό τόν Μητροπολίτη Ἀργυροκάστρου Δαμιανό, ὑπηρετώντας  ὡς ἄλλος ποιμένας,  τόν λαό τοῦ θεοῦ στή γενέτειρά του.

Τό 1967 ἀποσχηματίστηκε καί ξυρίστηκε ἀπό τό ἀθεϊστικό καθεστώς,  ἀφοῦ πρόλαβε νά πάρει κρυφά τό εὐαγγέλιο καί τό ἅγιο δισκοπότηρο τοῦ ναοῦ πρίν αὐτός μετατραπεῖ σέ ἀποθήκη λιπασμάτων .

Τό ὄνομα τοῦ παπα-Μιχάλη συνδέθηκε μέ τήν ἱστορική θεία λειτουργία τῆς 12.12.1990, γιορτῆς τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, λίγο πρίν ἀπό τήν πτώση τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος. Ὅπως διηγεῖται δερβιτσιανιώτης,  
«...ὁ παπα-Μιχάλης χωρίς ράσα καί ἱερά ἄμφια, πῆρε τό εὐαγγέλιο καί τό ἅγιο δισκοπότηρο πού εἶχε διαφυλάξει κρυμμένα καί πῆγε ψηλά στό βουνό, ὅπου βρίσκεται τό ξωκκλήσι τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς. Ἐκεῖ, ἐνώπιον πολλῶν γενναίων παλλικαριῶν  τῆς Δερβιτσάνης, κάνει τήν πρώτη, μετά τήν κατάργηση τῆς θρησκείας τό 1967,  θεία λειτουργία σέ ὅλη τή Βόρειο Ἤπειρο.


Ρασοφορέθηκε γιά πρώτη φορά ἀπό τά μέλη τῆς ΣΦΕΒΑ περιπετειωδῶς, μέ μεγάλο κίνδυνο,   Χριστούγεννα τοῦ 1990 (βλ. κείμενο παρακάτω καί ἐφημ. Βορειοηπειρωτικό Βῆμα τεῦχος 6 ). 
Ἡ μεγάλη στιγμή ὅμως ἦταν λίγους μῆνες ἀργότερα, ὅταν ἀπό τά ἅγια χέρια τοῦ Σεβαστιανοῦ, στήν Κόνιτσα , ὁ παπα-Μιχάλης φοροῦσε τό τιμημένο ράσο του καί μέ τή βοήθεια ἕλληνα πατριώτη πού ἐκτελοῦσε διαταγή τοῦ Σεβαστιανοῦ,  περνοῦσε τά σύνορα καί τούς ἀλβανούς ἀστυνομικούς καί ἐρχόταν στή Δερβιτσιάνη,  στήν ἐκκλησιά πού τόσο ἀγάπησε γιά νά τήν ξαναυπηρετήσει,  μέχρι νά κλείσει τά μάτια του.

(δημοσιεύτηκε στο Βορειοηπειρωτικό Βήμα, Μαρτίου-Απριλίου 2011)


12 Δεκεμβρίου 1990-Δερβιτσάνη



Πάνε μέρες τώρα που ο πάπα Μιχάλης δεν μπορεί να ησυχάσει. 23 χρόνια κουβαλά την πίκρα εκείνης της σκοτεινής μέρας του 1967 που το καθεστώς Χότζα τον αποσχημάτισε και τον ξύρισε, αυτόν όπως και όλους τους ιερείς, κηρύσσοντας την θρησκευτική απαγόρευση. Αλλά εδώ και λίγες μέρες η ιδέα του έχει γίνει εμμονή. Να λειτουργήσει πάλι, αλλά πώς! Η εκκλησιά  του χωριού κλειστή. 23 χρόνια λειτουργεί σαν αποθήκη ζωοτροφών. Άμφια και σκεύη χάθηκαν όλα. Όμως η λαχτάρα του καίει την ψυχή κι ασυναίσθητα προσπαθεί να θυμηθεί τα ιερά τα λόγια που σκεπάστηκαν στις στάχτες. 23 χρόνια έζησε στο χωριό του, τη Δερβιτσάνη, υπό αυστηρή επιτήρηση, μην τυχόν και σκεφτεί το Θεό και την πίστη του, στη χώρα που κάθε υποψία πίστεως ή λατρείας τιμωρείται ως ποινικό αδίκημα.


Όμως η γέρικη καρδιά του δεν αντέχει άλλο. Είμαι γέρος μονολογεί, κοντά στο θάνατο, τι μπορούν να μου κάνουν; Πριν πεθάνω θέλω να λειτουργήσω ξανά. Αυτή η επιθυμία τον έχει ζώσει και φτιάχνει το πρώτο του πετραχήλι, μόνος του, κρυφά, από κουρελάκια που σιγά –σιγά ξεκλέβει. Και ήρθε η μέρα που η ψυχή ορθώθηκε.


12 Δεκεμβρίου 1990. Ανήμερα του Αγίου Σπυρίδωνα, στο ξωκλήσι της Παναγίας κάνει κρυφά τον πρώτο του εσπερινό. Κι η γέρικη καρδιά ξεθάρρεψε.

Εκείνες τις μέρες ήταν που έφτασε στη ΣΦΕΒΑ το μήνυμα : «Δεν έχω άμφια ούτε σκεύη, όμως τα Χριστούγεννα θέλω να λειτουργήσω.»


Ανήμερα τα Χριστούγεννα, στη Δερβιτσάνη του Αργυροκάστρου, τα παλικάρια του χωριού έχουν αδειάσει και καθαρίσει την εκκλησία κι όλο το χωριό περιμένει με λαχτάρα την πρώτη Λειτουργία. Στέλνει στο δρόμο το γιό του ο παπα-Μιχάλης κι η αγωνία τον ζώνει γιατί η ώρα περνά και το ιερό φορτίο δεν έχει φανεί.


Πριν καλά-καλά αρχίσει η μεγάλη φυγή των αδελφών μας, δυο Σφεβίτες παίρνουν τον δρόμο της λευτεριάς ανάποδα και περνούν τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα όχι για να φύγουν, αλλά για να μπουν στη χώρα-φυλακή. Με τα άμφια και τα ιερά σκεύη λυμένα και ραμμένα κάτω απ’ τη φόδρα των χειμωνιάτικων μπουφάν, και την ελπίδα ακουμπισμένη στα χέρια του Θεού, περνούν τους αυστηρούς ελέγχους των Αλβανών και φτάνουν με καθυστέρηση στο κεφαλοχώρι της Δρόπολης.


Άρατε πύλας και εισελεύσεται ο Βασιλεύς της Δόξης. Εκείνα τα Χριστούγεννα, μετά από 23 χρόνια , ο Χριστός γεννήθηκε ξανά στη μαρτυρική Βόρειο Ηπειρο. Όσο για τον ηρωικό παπα Μιχάλη Ντάκο, ο Θεός του επεφύλαξε πολλές ακόμη λειτουργίες και χρόνια τόσα ώστε να βαπτίσει τα επί 23 χρόνια αβάπτιστα παιδιά της Δερβιτσάνης, αλλά και των γύρω χωριών, μέχρι την κοίμησή του, το 1998.                            

                                                                                    ΜΑΡΤΙΝΙΑΝΗ - πηγή


ΥΓ blogger
Τον παπά-Μιχάλη τον συνάντησα γύρω στο 1992, σε μια επίσκεψη στην ηρωική Δερβιτσάνη. Κουβεντιάζοντας, μας ανέφερε ότι είχε "στέψη", σε λίγη ώρα στην εκκλησία. 
(Από το 1967 απαγορεύθηκαν οι θρησκευτικοί γάμοι και όλες οι ιεροπραξίες, και όλοι οι πιστοί ήταν υποχρεωτικά αστεφάνωτοι)

 -Α, του λέω, "έχετε γάμο"!
-"Έχουμε στέψη" μου απάντησε.

Λίγα χρόνια αργότερα, άκουγα σε κασέτα ομιλία του π.Αυγουστίνου Καντιώτη, που έλεγε ότι η εκκλησία στεφανώνει τους νέους που προσέρχονται στο γάμο, επειδή έμειναν αγνοί. 
Τότε κατάλαβα γιατί ο Παπά-Μιχάλης μιλούσε για "στέψη", και όχι "γάμο".

  • Μια ακόμη πράξη αντίστασης του παπά-Χρήστου από την Κορυτσά, μπορείτε να διαβάσετε εδώ
  
θυμίζουμε παλαιότερη ανάρτησή μας: