"Ἔφυγε" ἡ Γιαγιὰ τοῦ Πόντου αλλά δείχνει τον δρόμο στους "νεοΚύπριους"

«ἡ Σάνο Χάλο ἤθελε μὲ "θεῖο" πεῖσμα, ὄχι ἁπλὰ νὰ μὴν ξεχάσει, ἀλλὰ πολὺ περισσότερο νὰ αὐτοπροσδιοριστεῖ ἐθνικά, κοινωνικὰ καὶ ἱστορικά. 
Καὶ τὸ πέτυχε μέσα ἀπὸ τὴν ἐνδελεχῆ ἀναζήτηση τῆς κόρης τῆς Θία. 

Ἡ Γιαγιὰ τοῦ Πόντου ἔμαθε ἐπιτέλους τὸ πραγματικό της ὄνομα, ἔμαθε ποιὰ εἶναι.  
Δὲν ἔκανε τὸ χατίρι τῶν γενοκτόνων της. 

Ἐπέζησε, κράτησε σὰν φυλακτὸ τὶς θύμησες, τὶς διηγήθηκε καὶ τὶς κατέγραφε μὲ τὴν πένα τῆς κόρης της καὶ δίδαξε τὴν οἰκουμένη τὸ ἀνείπωτο δράμα τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου, τῶν χριστιανῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.

  το είδαμε εδώ

Τα μόνα ελληνικά που θυμόταν η μικρή Sano όταν έφτασε στην Αμερική μέσα από τεράστιες δυσκολίες ήταν το … «Πάτερ ημών» …
“Οι Τούρκοι μου οφείλουν μια πολύ μεγάλη, πραγματικά μεγάλη συγγνώμη .
Ούτε καν μια μικρή συγγνώμη, αλλά μια μεγάλη συγγνώμη, που πήραν μακριά μου όλους όσους αγαπούσα. 
Ότι είχα. Είχαμε τη γη μας, τα ζώα μας, τις αγελάδες μας, τις κότες μας, είχαμε τις δουλειές μας, και όμως μας έκαναν να πεθάνουμε στο δρόμο. Αυτό που έκαναν ήταν θηριώδες, να καταστρέψουν οικογένειες και περιουσίες. Δεν θα μπορούσα ποτέ μου να ξεχάσω. Θέλω να θυμάμαι την οικογένειά μου. Αλλιώς θα ήταν Σα να ξεχνούσα τους ανθρώπους μου. Δε θα το κάνω ποτέ αυτό.” 
Αυτά είχε δηλώσει το 2001 η Sano Halo σε μια συνέντευξή της στο περιοδικό “Πανσέληνος”.

το είδαμε εδώ

Αφιερωμένο σε όσους "νεοΚύπριους" που προτίμησαν να ΞΕΧΑΣΟΥΝ :

• τα σπίτια και τις περιουσίες τους, 
• τις ερειπωμένες εκκλησίες τους, 
• την εκποιημένη ακόμη και σε δημοπρασίες του εξωτερικού λεηλατημένη πολιτιστική τους κληρονομιά, 
• τους αγνοουμένους γονείς και συγγενείς τους, 
• τους βιασμούς, τις φρικαλεότητες, 
• την Τουρκική εισβολή και την συνεχιζόμενη Τουρκική κατοχή.

Εύχομαι να αποκτήσουν κι αυτοί μια μέρα το "πείσμα" της 105χρονης Σάνο Χάλο (Εὐθυμίας Βαρυτιμίδου τοῦ Χαραλάμπους, σύζυγος Ἀβραὰμ Χάλο) και να αυτοπροσδιοριστούν κι αυτοί εθνικά, κοινωνικά, ιστορικά.

Παραθέτουμε μερικές φωτογραφίες, μήπως  τους βοηθήσουμε να 
θυμηθούν... με ποιους "λύκους" ονειρεύονται να μπούνε στο ίδιο "μαντρί" .
Δείτε τες:

Και επειδή οι αιώνες περνούν αλλά οι γείτονές μας δεν αλλάζουν, και μερικές πρόσφατες "φιλευσπλαχνίες τους":

«ΠΑΙΔΙΑ έτρεχαν να σωθούν, τ'άρπαζαν οι ΤΟΥΡΚΟΙ από τα χέρια των μανάδων, ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΖΑΝ τις μάνες, πετούσαν τους άντρες στη θάλασσα»... ΜΙΑ ΑΡΜΕΝΙΣΑ 105 ΕΤΩΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ...

Ήταν παιδί του Πρώτου Μεγάλου Πολέμου, γεννήθηκε σε ένα μακρινό μέρος στα βάθη της Τουρκίας και είναι μια από τις τελευταίες εν ζωή μάρτυρες της γενοκτονίας που υπέστησαν οι Αρμένιοι από τους Τούρκους στις δύο πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα.

Ο λόγος για την Γιεβνιγκέ Σαλιμπιάν η οποία στα 105 της χρόνια απολαμβάνει πλέον το ζεστό αεράκι και την υπέροχη θέα του Μίσιον Χιλς της Καλιφόρνια, σε αντίθεση με την φρίκη που έζησε στα παιδικά της χρόνια, στην πόλη Αιντάμπ, στην οποία γεννήθηκε.
 
 Μια τεράστια ουλή στον μηρό του δεξιού της ποδιού και σημάδια από βουρδουλιές στην πλάτη της, είναι τα σημάδια που της άφησε ο τουρκικός στρατός και η αστυνομία της Τουρκίας στα παιδικά της χρόνια.
Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1909 και ήταν κόρη του Απος Σαλιμπιάν, Αρμένιου έμπορου χαλκού. Ήταν - όπως τόσοι πολλοί Αρμένιοι - μια οικογένεια της μεσαίας τάξης και ο πατέρας της είχε αρκετούς Τούρκους φίλους. Όταν άρχισαν οι πρώτες απελάσεις, οι Σαλιμπιάνς έμειναν στο σπίτι τους, αλλά η γενοκτονία διήρκεσε μέχρι τις τελευταίους μήνες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου - είχε αρχίσει μέσα σε λίγες εβδομάδες από την Καλλίπολη - και το 1917 έφτασαν στο αποκορύφωμά τους. Η οκτάχρονη τότε Γιεβνιγκέ βρέθηκε με την οικογένειά της, έξω από το σπίτι της.
«Υπήρχαν πολλά παιδιά έξω χωρίς παπούτσια και οι Τούρκοι χωροφύλακες χρησιμοποιώντας μαστίγια, τα

οδηγούσαν στο δρόμο. Λίγα είχαν γονείς. Ήταν απαγορευμένο επίσης να λάβουν τροφή. Οι ήχοι των παιδιών ουρλιάζοντας για να αποφύγουν την απέλαση, με τρυπάνε ακόμα και σήμερα. Ακούω αυτές τις φωνές ακόμα και τώρα», τόνισε η 105χρονη.

Για αυτήν, τα αποτελέσματα του αρμενικού ολοκαυτώματος είναι παραπλήσια με αυτό του εβραϊκού. «Θυμάμαι παιδιά να τρέχουν να σωθούν, να τα αρπάζουν οι Τούρκοι από τα χέρια των μανάδων, να αποκεφαλίζουν μάνες και να πετάνε τους άντρες στη θάλασσα.Οι σφαίρες περνάγανε δίπλα από το κεφάλι μας. Όσοι είχαν την τύχη με το μέρος τους, οδηγήθηκαν στο λιμάνι περιμένοντας τα καράβια που θα μας έπαιρνε μακριά από το σπίτι μας. Οι πιο άτυχοι πιάνονταν αιχμάλωτοι και οδηγούνταν στα βάθη της Τουρκίας, όσοι κατάφερναν να επιβιώσουν δηλαδή, γιατί κάποιοι από αυτούς μεταφέρονταν με τρένα τα οποία είχαν ειδικά βαγόνια τα οποία είχαν διαμορφωθεί σε θαλάμους αερίων», δηλώνει στον «The Indepedent» η Σαλιμπιάν.

Έτσι, πολλοί γονείς σκοτώθηκαν κατά το πρώτο έτος της γενοκτονίας των Αρμενίων το 1917 και τα ορφανά (δεκάδες χιλιάδες «άγριων παιδιών»), αργότερα εκδιώχθηκαν από τους Τούρκους.

Τα περισσότερα από αυτά κατέληξαν σε χώρες της Μέσης Ανατολής και η Γιεβνιγκέ, έφτασε μετά από Οδύσσεια 2 ετών στον Λίβανο.

«Θυμάμαι το 1920 όταν μπήκα στον Λίβανο, ήταν λες και βρέθηκα στον παράδεισο. Έμεινα για οκτώ χρόνια σε ένα ειδικό άσυλο για παιδιά. Είχα την ευλογία και την ευτυχία να παντρευτώ μικρή, όμως πάντα ένα κομμάτι μου ήταν κενό. Μου έλειπαν οι γονείς μου και τα αδέρφια μου. Αυτοί (οι Τούρκοι), μου τα πήραν χωρίς λόγο.1.500.000 άνθρωποι χάθηκαν χωρίς λόγο», συμπλήρωσε η υπέργηρη γυναίκα.

 protothema.gr   Πηγή

το είδαμε εδώ

Σαν σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή 1462 ξεκίνησε το μαρτύριο του Αγίου Ραφαήλ και των συν αυτώ 9 νεομαρτύρων από τους Τούρκους.

 

 Περί τα τέλη Οκτωβρίου – αρχές Νοεμβρίου του έτους 1461, οι Τούρ­κοι επέδραμαν και κυρίευσαν την νήσο Λέσβο.
Τον Απρίλιο του έτους 1462, οι Έλληνες Χριστιανοί κάτοικοι της περιοχής της θερμής, μη ανεχόμενοι την βαρύτατη φορολογία που επιβλήθηκε από τους βάρβαρους κατακτητές, επαναστάτησαν. Κατόπιν αυτού, ο Τούρκος Σουλτάνος Μωάμεθ Β’ εξοργίσθηκε και εξαπέστειλε ένοπλες ορδές με την ρητή εντολή να κα­ταπνίξουν την εξέγερση των Ελλήνων διά πυρός και σιδήρου, πράγμα το οποίο πέτυχαν οι κτηνώδεις βάρβαροι μετά από αγώνα 17 ημερών, αφανίζοντας τους κατοίκους προς παραδειγματισμό.

Την Μεγάλη Πέμπτη, 4ην Απριλίου 1462, ο Επιστάτης της Μονής Ακίνδυνος, έχοντας μεταβεί στην Αγορά του διπλανού προς τη Μονή χωριού για αγορά προμηθειών, πληροφορήθηκε την επικείμενη επιδρομή των Τούρκων κατά της Μονής και έσπευσε αμέσως να πληροφορήσει τον Ηγούμενο πατέρα Ραφαήλ. Αμέσως τότε, ο Ηγούμενος προέβη εις την φύλαξη όλων των Κειμηλίων και Σκευών της Ιεράς Μονής, μέσα σε μυστική κρύπτη, ώστε να μη περιέλθουν στα χέρια των άπιστων βαρβάρων.

Την Μεγάλη Παρασκευή 5ην Απριλίου 1462, οι Τούρκοι κατόπιν υποδείξεως του ανθέλληνα φίλου τους Γερμανοεβραίου Ιατρού Σβάϊτσερ (SWAΪTZER), με αρχηγό τον θηριώδη Αρίφ Αγά, πληροφορήθηκαν ότι ορισμένοι από τους εξεγερθέντες Έλληνες της περιοχής που αντιστέκονταν ακόμη είχαν βρει καταφύγιο στην Μονή.

Με την λήξη της Ακολουθίας του Επιταφίου, επέδραμαν εναντίον της Μονής. Κατά την εκδήλωση της επιθέσεως των Τούρκων, ο ηρωικός Ηγούμενος Ρα­φαήλ, υπέδειξε στους επαναστατημένους Έλληνες που βρίσκονταν εκεί κρυφή δίοδο διαφυγής διά της οποίας τους απέστειλε με ρητή εντολή του στο παρακείμενο Όρος Παντέρα, για να διασωθούν. 0ι Τούρκοι, επιτιθέμενοι με ιδιαίτερο μένος κατά της Μονής, την κατέλαβαν χωρίς να τους αντισταθεί κανείς, συνέλαβαν τους πατέρες, καθώς και όσους λαϊκούς βρήκαν εκεί. Στους συλληφθέντες συγκαταλέγονταν ο Ηγούμενος της Μονής πατήρ Ραφαήλ, ο Διάκονος Νικόλαος, ο Προεστός του χωριού Βασίλειος, η σύζυγός του Μαρία, η 12ετής κόρη του Ειρήνη, το ηλικίας 11 μηνών βρέφος Ραφαήλ, ή ορφανή 16ετής ανεψιά του Ελένη, ο Διδάσκαλος του χωριού Θεόδωρος εξ Ηπείρου. Ο Ηγούμενος, με την πεποίθηση ότι ο καλός Ποιμένας ουδέποτε εγκαταλείπει το Ποίμνιο, αλλά θυσιάζεται για χάριν του, παρέμεινε στη Μονή να αντιμετωπίσει τους στυγνούς κακούργους. Επίσης, κατόπιν σταθερής επιμονής τους και με την ελεύθερη τους βούληση, και οι υπόλοιποι που προαναφέρθηκαν παρέμειναν πλησίον του Ηγουμένου αποφασισ­μένοι να του συμπαρασταθούν σθεναρά και να συμμετάσχουν στη θυσία και το μαρτύριο αυτού ως πιστοί εν Χριστώ αδελφοί και ακόλουθοι.

Ο Μοναχός πατήρ Σταύρος καθώς και ο γιος της Μελπομένης και Επιστάτης της Μονής Ακίνδυνος, διέφυγαν την σύλληψη, με προτροπή του Ηγουμένου Ραφαήλ. Θα τελούσαν αργότερα το Ιερό καθήκον του ενταφιασμού των τιμίων Λειψάνων των Μαρτύρων, κατά την πρόβλεψη του ιδίου του Αγίου.

Τα Μαρτύρια των Αγίων
 Από τη στιγμή της συλλήψεως του Ηγουμένου Ραφαήλ τη νύκτα της Μεγάλης Παρασκευής, άρχισαν οι ανακρίσεις, με τον πιο άγριο τρόπο. Αφού οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να πάρουν με τις ανακρίσεις τις πληροφορίες που ήθελαν, άρχισαν τους βασανισμούς.

Πρώτα, άρπαξαν από την αγκαλιά της μητέρας του το 11 μηνών βρέφος Ραφαήλ, το έριξαν στο έδαφος και το φόνευσαν με χτυπήματα και ποδοπατήματα. Την ίδια τη μητέρα του, Μαρία, την έδεσαν σε ένα δέντρο, επειδή ορμούσε να πάρει το παιδί της, φώναζε και έκλαιγε.

Μετά άρχισαν να βασανίζουν σκληρά την 12ετή Παρθενομάρτυρα ΕΙΡΗΝΗ, κόρη του Προεστού Βασιλείου, μπροστά στους γονείς της, προκειμένου να κάμψουν το ηθικό τους και να τους εκβιάσουν, για να απαρνηθούν την Πίστη τους και να αποκαλύψουν τον τόπο στον οποίο κρυβόντουσαν οι επαναστάτες Έλληνες. Άρχισαν λοιπόν να ρίχνουν βραστό νερό στο στόμα της μικρής Ρηνούλας και μετά απέκοψαν διαδοχικά το ένα της χέρι και το ένα της πόδι, ρίχνοντας τα αιμόφυρτα ακρωτηριασμένα μέλη της μπροστά στους γονείς της, για να κάμψουν την αντίστασή τους.

Η μητέρα της, δεν άντεξε στη θέα όλων αυτών και από το σπάραγμα ψυχής έπαθε συγκοπή. Ο πατέρας της όμως, παρά τον τεράστιο ψυχικό του πόνο άντεξε και έμεινε ακλόνητος. Βλέποντας λοιπόν οι βάρβαροι ότι η απόπειρα εκβιασμού απέβηκε ανεπιτυχής και μάταια, την έριξαν σε ένα μεγάλο πιθάρι και την έκαψαν ζωντανή, ολοκληρώνοντας το μαρτύριό της. (Το πιθάρι αυτό βρέθηκε στις ανασκαφές των ημερών μας, με στάχτη μέσα, λίγα καμένα οστά και κάποιες πέτρες. Τα λίγα οστά αυτά έμειναν διότι δεν τα είδαν όταν ενταφίασαν τα υπόλοιπα καμένα υπολείμματα που υπήρχαν στο πιθάρι, ενώ οι πέτρες έπεσαν στο πιθάρι από τους τοίχους της Εκκλησίας, όταν την ανατίναξαν οι Τούρκοι)

Την νεαρή ανεψιά του Προεστού, Ελένη, η οποία ήταν 15 χρονών και από ηλικίας τριών ετών είχε μείνει ορφανή, την
κακοποιούσαν αλληλοδιαδόχως και κατ’ εξακολούθηση οι Τούρκοι υπάνθρωποι και την χτυπούσαν με βαναυσότητα, έως ότου από το φόβο, τους πόνους και την αιμορραγία παρέδωσε το πνεύμα Της στον Κύριο.

Ο Προεστός Βασίλειος, αφού πρώτα μαρτύρησε ψυχικά βλέποντας το μαρτύριο των παιδιών του, υπέστη και φοβερά σωματικά μαρτύρια. Του έκοψαν τη μύτη, τ’ αφτιά, τα γεννητικά του όργανα και του έβγαλαν τα μάτια. Στο τέλος του έκοψαν την κεφαλή και τον περιέπεξαν. Γι’ αυτό, ο Προεστός Βασίλειος είναι και πρέπει να τιμάται ως Μεγαλομάρτυς.

Επειτα, άρχισαν να βασανίζουν το δάσκαλο Θεόδωρο επίσης με πολύ σκληρό τρόπο. Του έκοψαν κι’ εκείνου τα γεννητικά όργανα, όπως επίσης και τα χέρια και τέλος του απέκοψαν την κεφαλή, βάζοντάς τη μετά ανάμεσα στα πόδια του.

Τελευταίος μαρτύρησε ο Άγιος Ραφαήλ, γιατί οι θηριώδεις και αιμοδιψείς βασανιστές τον δεν βιάζονταν να τον αποτελειώσουν, νομίζοντας ότι θα αποσπούσαν την ομολογία που επιθυμούσαν. Έτσι, τράβηξε απίστευτα βασανιστήρια. Τον έβριζαν, τον χτυπούσαν με λύσσα και τον απειλούσαν.

Σε μια στιγμή εκείνος πετάχτηκε όρθιος, τραβώντας τον σταυρό του από το ράσο του και τον έδειξε με θάρρος λέγοντας: «Εμείς Αυτόν προσκυνούμε και ποτέ δε θα Τον αρνηθούμε!». Τότε όρμησαν με μανία πάνω του, τον γύμνωσαν, τον έδεσαν πισθάγκωνα, και συνεχώς τον χτυπούσαν ανηλεώς με τα κοντάκια των όπλων τους, παραλύοντάς τον. Του κατατρυπούσαν το σώμα σε διάφορα σημεία με λόγχες και τον έσερναν επάνω σε αιχ­μηρές πέτρες τραβώντας τον από την γενειάδα, ώστε όλος ο τόπος είχε βαφτεί κόκκινος από το αίμα του. Έπειτα, εφόσον το αθώο θύμα τους εξακολουθούσε να αντέχει και να υπομένει αγόγγυστα τα μαρτύρια, τον κρέμασαν από τα πόδια με την κεφαλή προς το έδαφος από τα κλαδιά της μεγάλης καρυδιάς που βρισκόταν στο προαύλιο της Μονής. Σε εκείνη την καρυδιά αποκάτω έκαναν οι πατέρες κάθε χρόνο την Ανάσταση.

Στη συνέχεια, όταν οι ανάλγητοι και θηριώδεις εγκληματίες (δαιμονόψυχοι κατά τον χαρακτηρισμό του ίδιου του Αγίου) διαπίστωσαν ότι παρ’ όλα τα μαρτύρια στα οποία τον είχαν υποβάλει, ο Ηγούμενος Ραφαήλ δεν απαρνιόταν την Πίστη του και δεν πρόδιδε τους Έλληνες Χριστιανούς επαναστάτες, με οφθαλμούς λαμπυρίζοντες σαν πυρωμένα κόκκινα κάρβουνα και χείλη αφρισμένα από το μίσος και τη μανία τους, τον κάθισαν γονατιστό στο έδαφος και τον αποκεφάλισαν με φρικώδη τρόπο: Πριονίζοντας την κεφαλή του!! Όχι στο λαιμό, αλλά ξεκινώντας από το σημείο του στόματος!! Τη ματωμένη κάτω σιαγόνα που αποκόπηκε την έριξαν καταγής εν μέσω μιας λίμνης αίματος και σε μικρή απόσταση από το υπόλοιπο σώμα. Τη σιαγόνα αυτή δεν τη βρήκαν όταν ενταφίασαν τον Άγιο, γι’ αυτό και βρέθηκε ξεχωριστά, εκτός του τάφου στις ανασκαφές επί των ημερών μας. Έτσι, ο ήδη πριν μαρτυρήσει Άγιος, έγινε και Μεγαλομάρτυς του Χριστού ένδοξος και παρέδωσε την αγιασμένη ψυχή του στον Κύριο!

Τον Άγιο Νικόλαο, τον έδεσαν κι’ αυτόν πισθάγκωνα, τον κρέμασαν από άλλη μικρότερη καρυδιά ευρισκόμενη και εκείνη στο προαύλιο της Μονής και τον βασάνιζαν νυχθημερόν, χτυπώντας και λογχίζοντάς τον. Όμως, λόγω της ασθενούς κράσεως του οργανισμού του, ο Άγιος Νικόλαος δεν άντεξε για πολύ στα μαρτύρια, τους ανηλεείς δηλαδή ξυλοδαρμούς, αλλά βλέποντας και τον πολυαγαπημένο του Ηγούμενο να τον σέρνουν αιμόφυρτο υπέστη ανακοπή καρδιάς και παρέδωσε κι’ Αυτός το πνεύμα Του στον Κύριο. Κατά δε την αποκαλυπτική μαρτυρία του Αγίου Ραφαήλ, οι ψυχές των δύο Αγίων ανέβηκαν μαζί στον Ουρανό. Μαζί στη ζωή, μαζί και στον θάνατο!!

Ένας ξένος Ιατρός, ο Αλέξανδρος, που αγαπούσε πολύ τον πατέρα Ραφαήλ και έτρεξε να δει τι γίνεται όταν έμαθε πως οι Τούρκοι επέδραμαν στο μοναστήρι, αντικρύζοντας το φοβερό θέαμα της σφαγής του Αγίου Ηγουμένου δια πριονισμού της κεφαλής του, από την φρίκη τρελάθηκε και τράβηξε μαχαίρι να αυτοκτονήσει, παθαίνοντας όμως ανακοπή πριν προλάβει να το μπήξει στην καρδιά του.

Μετά το πέρας των σφαγών και του αποτρόπαιου λουτρού αίματος, οι αιμοσταγείς Τούρκοι, αφού σύλησαν και λεηλάτησαν όσα Ιερά κειμήλια και αντικείμενα αξίας βρήκαν, παρέδωσαν στις φλόγες την Μονή, ανατινάζοντάς την. Η σφαγή των Μαρτύρων συντελέστηκε τη νύκτα της Δευτέρας της Διακαινισίμου, δεκαπέντε λεπτά της ώρας προ του μεσονυκτίου (εκκλησιαστικώς ήδη θεωρούμενης από το απόγευμα της Δευτέρας ως Τρίτη του Πάσχα), και η καταστροφή της Ι. Μονής λίγο αργότερα, ενώ ξημέρωνε Λαμπροτρίτη 9η Απριλίου 1462.

Μετά τη διάπραξη των προαναφερθέντων βανδαλισμών και την εκτέλεση των περιγραφέντων κακουργημάτων, οι κτηνώδεις ως συνήθως Τούρκοι, ικανοποίησαν προσωρινώς τα θηριώδη ένστικτά τους και απήλθαν για να συνεχίσουν το ίδιο έργο τους αλλού. Πίσω τους άφησαν καπνισμένα ερείπια και πέτρες γεμάτες από τα αίματα των Μαρτύρων, ενώ στο έδαφος κείτονταν εδώ και εκεί τα ακρωτηριασμένα τίμια λείψανα των σφαγιασθέντων Μοναχών και λαϊκών.

Μεταξύ των άλλων ανθρωπόμορφων κτηνών, οι κυριότεροι και αγριότεροι βασανιστές ήταν πέντε ελεεινά άτομα εκ των οποίων δύο Τούρκοι Μουσουλμάνοι, ένας Λαζός, ένας Τσερκέζος και ένας Τουρκαλβανός. Σύντομα, βεβαίως, η Θεία Οργή για το ανοσιούργημα που με κακία επιτέλεσαν έφθασε πάνω τους. Έλληνες επαναστάτες τους έπιασαν και τους σκότωσαν και τους έθαψαν όλους μαζί στον ίδιο λάκο…

πηγή 

το είδαμε εδώ 

Αξίζει να ακούσετε την μαρτυρία της 90χρονης κυρίας Βασιλικής Ράλλη, στο χωράφι της οποίας βρέθηκαν τα λείψανα των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, μετά από πολλά όνειρα εμφάνισης των Αγίων σε αυτήν:

https://www.youtube.com/watch?v=P3yCRjDe_cE

 

https://www.youtube.com/watch?v=mlwHvFpoCh0

Και οι προκλήσεις συνεχίζονται…Γυμνοί Τούρκοι σε ελληνικούς τάφους...

Διαβάζουμε και βλέπουμε στις φωτογραφίες ότι στα κατεχόμενα της Κύπρου, ημίγυμνα μοντέλα ποζάρουν στους τάφους των Ελληνοκυπρίων.

Λέγεται "τέχνη" αυτό; Μήπως "δημοκρατία"; Και αν ναί, αλήθεια δεν δοκιμάζουμε το ίδιο στα οθωμανικά νεκροταφεία ;

Μή γένοιτο βέβαια, διότι εμείς ξέρουμε να σεβόμαστε τους νεκρούς. Αλλά δεν πρέπει κάτι να γίνει με τις προκλήσεις τους και με τον δικό μας (των πολιτικών μας, βεβαίως) ενδοτισμό και ραγιαδισμό;

Αν προσέξετε τις φωτογραφίες, θα δείτε ότι οι σταυροί των μνημάτων, είναι ξηλωμένοι....Έχει και αυτό την σημασία του! 

Μίλησε κανείς για ελληνοτουρκική φιλία;

Και τί έχουν να μας πουν οι προοδευτικάριοι που ενοχλούνται από την ελληνική ιστορία του 1821, του 1922 και των Ιμίων και μας λένε ότι αυτά πέρασαν...και δεν πρέπει να τα θυμόμαστε γιατί τώρα είμαστε καλοί γείτονες;

Δείτε τις φωτογραφίες για να επαληθευτεί, για άλλη μία φορά, το ότι "ο λύκος τρίχα δεν αλλάζει". Επίσης να θυμήσουμε ότι οι φίλοι που... τρώνε το σταφύλι πρέπει να είναι δύο και όχι ο ένας να κρατάει το τσαμπί και ο άλλος να τρώει τις ρώγες, διότι τότε δεν λέγεται φιλία αλλά η άλλη λέξη σε ..ία. Και προς το παρόν, εμείς κρατάμε απλώς το τσαμπί...των ζεϊμπέκικων και της κουμπαριάς!

 Πηγή

Ακολουθεί η ανακοίνωση -καταγγελία της Α.Φ.Κ. Τόλμη
Θλιβερές και αποτρόπαιες χαρακτηρίζουμε τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο το τελευταίο εικοσιτετράωρο με μοντέλα από την Τουρκία να ποζάρουν προκλητικά πάνω σε τάφους Ελληνοκυπρίων στα κατεχόμενα. Οι φωτογραφίες αυτές αποτελούν τη σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Η προδοτική ηγεσία μας πρέπει επιτέλους να αντιδράσει απέναντι σε αυτή την εμετική κίνηση γιατί το γεγονός ότι εθελοτυφλεί στις απανωτές προκλήσεις που δεχόμαστε είτε με τις διάφορες δηλώσεις είτε τώρα με αυτή τη φωτογράφηση, μπορεί να μας προκαλεί μόνο θλίψη και θυμό.

Τίθεται το θέμα περί γνησιότητας των φωτογραφιών όμως αξίζει να έχουμε αμφιβολίες; Οι άνθρωποι αυτοί με τους οποίους ο «κοινοτάρχης» ισχυρίζεται ότι υπάρχει ή τουλάχιστον μπορεί να αναπτυχθεί φιλία πολλές φορές απέδειξαν ότι δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο και πάνω από όλα καμία διάθεση να σεβαστούν χώρους ιερούς για εμάς. Μετέτρεψαν εκκλησίες μας σε σταύλους, βεβήλωσαν τους τάφους μας και τώρα έχουν το θράσος να φωτογραφίζονται μαζί με τα «μεγαλουργήματα»/κακουργήματα τους. Οποιαδήποτε μορφή ανοχής και αν υποδείξαμε προσπαθούν τώρα προκλητικά να την φτάσουν στα όρια της άρα ήρθε η ώρα να αντιδράσουμε. Μέχρι που μπορεί ακόμα να φτάσει η ασυνειδησία και η ασέβεια τους και τι άλλο χρειάζεται να γίνει για να αντιδράσει η δική μας ηγεσία;

Ο πρόεδρος ΑναΝστασιάδης μπορεί εύκολα να κατηγορεί τους εθνικιστές των δύο κοινοτήτων για
τη σημερινή κατάσταση και να παραχωρεί δικαιολογίες για να χρησιμοποιούν οι εγκληματίες που το 1974 σκότωσαν, βίασαν, αιχμαλώτισαν και έδιωξαν από τις πατρογονικές τους εστίες τόσες χιλιάδες Έλληνες απορούμε όμως τώρα μπορεί να αντιδράσει ή μήπως το να δείξει τον αποτροπιασμό του για αυτές τις κινήσεις είναι ακραία πράξη σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια;

«Θεωρώ πως η αντίθετη άποψη είναι απόλυτα συνταγματικό δικαίωμα του κάθε πολίτη. Ενέργειες, όμως, που δεν περιορίζονται στην ελευθερία του λόγου, αλλά εκτείνονται σε βίαιες πράξεις και αναδύουν φασιστική νοοτροπία, με το πρόσχημα του πατριωτισμού είναι όχι μόνο καταδικαστέες, αλλά και ζημιογόνες για την ασφάλεια και το καλώς νοούμενο συμφέρον του Κυπριακού Ελληνισμού», αναφέρει χαρακτηριστικά στη δήλωση του για τα γεγονότα που σχετίζονται με την ομιλία του Ταλάτ στο ΤΕΠΑΚ. Αναμένουμε τι έχει να δηλώσει τώρα για το συμφέρον του Κυπριακού Ελληνισμού και πως θα χαρακτηρίσει αυτές τις πράξεις; Γνωρίζει καταρχήν ότι ο Ταλάτ είναι ένας από τους εθνικιστές των δύο κοινοτήτων που αναφέρει και θέλει τόσο πρόθυμα να τον ακούσει να μιλά για διά-λυση του κυπριακού; Ή μήπως οι εν ψυχρώ εκτελέσεις της ΤΜΤ στην οποία ήταν μέλος ο Ταλάτ δεν ήταν καταδικαστέες πράξεις φασιστικής νοοτροπίας; Η φωτογράφηση αυτή στο βεβηλωμένο χώρο ήταν πράξη ένδειξης σεβασμού και εκτίμησης; Τα ημίγυμνα μοντέλα που αγκαλιάζουν την επιτάφια στήλη συμπατριώτη μας είχαν κάθε καλό σκοπό να αναδείξουν τη δύναμη της «ελληνοτουρκικής φιλίας» μέσω του σεβασμού απέναντι στους νεκρούς στο χώρο; Για πείτε μας κύριε ΑναΝστασιάδη!

ΑΦΚ. Τόλμη

Εκ του Δ.Σ.
Θυμίζουμε (σκηνές από τα κατεχόμενα):

Βίντεο-Φωτογραφίες ΣΟΚ: Η καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς της ΚΥΠΡΟΥ από τους ΤΟΥΡΚΟΥΣ

Κατεχόμενη Κύπρος: Εκεί που ΔΕΝ χτύπησε η αναστάσιμη καμπάνα.

Η καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς στην κατεχόμενη Κύπρο. Φωτογραφίες:ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

ΞΕΦΤΙΛΑ: Ὡς τουαλέτα χρησιμοποιεῖται ἐκκλησία στὴν κατεχόμενη Ἀμμόχωστο!

 

 

 

Πρώην υποψήφιος βουλευτής με την Ν.Δ. στη Θράκη .. εύχεται ΝΕΕΣ ΕΙΣΒΟΛΕΣ των Τούρκων.

Ο κ.Ερχάν Ιμάμογλου ήταν υποψήφιος βουλευτής με την Ν.Δ.
Σε σχόλιο που ανήρτησε στις 5/3/2014 στο Facebook αναφέρει :
«Είναι αξιοσημείωτο πως κάποια παρτάλια στην Δυτική Θράκη άρχισαν να λένε πως "Η Αϊσέ βγήκε για διακοπές".»

Όταν το 1974 έγινε η εισβολή στην Κύπρο, το συνθηματικό με το οποίο άρχισε την εισβολή ο τουρκικός στρατός ήταν το "Η Αϊσέ βγήκε για διακοπές".

Αν λοιπόν ο υποψήφιος βουλευτής της Ν.Δ. κ. Ιμάμογλου ξέρει κάποιους που εμφορούνται από ανάλογες προσδοκίες στην περιοχή μας, καλά θα ήταν να μας ενημέρωνε σχετικά.
Έτσι για να γνωριζόμαστε καλύτερα…

Πηγή

Βίντεο-Φωτογραφίες ΣΟΚ: Η καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς της ΚΥΠΡΟΥ από τους ΤΟΥΡΚΟΥΣ

Μέσα σε λίγα μόλις λεπτά, μπορεί να δει κανείς την καταστροφή που προκλήθηκε στη σημνατική πολιτιστική κληρονομιά της Κύπρου από τους Τούρκους.

Αυτή η ταινία μικρού μήκους , η οποία ήταν πρωτοβουλία της Επιτροπής των Κατεχομένων Δήμων Κύπρος , απεικονίζει την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κύπρος από την Τουρκία , που έχει ήδη λάβει χώρα στο βόρειο τμήμα της Κύπρος μετά την τουρκική στρατιωτική εισβολή το 1974 .

Η Τουρκία και το παράνομο τουρκοκυπριακό καθεστώς φέρουν την αποκλειστική ευθύνη για την παρούσα κατάσταση των εκατοντάδων αρχαιολογικών και θρησκευτικών μνημείων στα κατεχόμενα : εκατοντάδες των θρησκευτικών μνημείων έχουν βεβηλωθεί , λεηλατηθεί ή κατεδαφιστεί.
Ένας σημαντικός αριθμός από εκκλησίες έχουν μετατραπεί σε τζαμιά , στάβλοι , σχολές χορού , αποθήκες και ένα από αυτά έχει γίνει ένα νεκροτομείο .

Επιπλέον , αρκετοί αρχαιολογικοί χώροι που ήταν γνωστό και αναγνωρισμένο σε όλο τον κόσμο έχουν καταστραφεί ή που ανασκάφηκαν παράνομα , ενώ ένας μεγάλος αριθμός αρχαιοτήτων λαθραία και παραμένουν unfound μέχρι σήμερα .

Παρακολουθήστε το παρακάτω βίντεο... μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις :

Βίντεο:

http://www.youtube.com/watch?v=xp7FHYPUKVg 

 Φωτογραφίες:

το άρθρο είδαμε εδώ

επιμέλεια φωτογραφιών: αντιπαρακμή 

 

Σχετικές παλαιότερες αναρτήσεις μας:

• ΞΕΦΤΙΛΑ! Τουρκική σαπουνόπερα γυρισμένη στην Αγία Ειρήνη (Κωνσταντινούπολη) και την δείχνει το...Mega! (ΦΩΤΟ)

• Η καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς στην κατεχόμενη Κύπρο. Φωτογραφίες:ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

 

 

Δημ. Νατσιός: Το τέμενος και οι… τεμενάδες του υπουργού κ. Χρυσοχοϊδη

Στο τέλος του αξιόλογου κειμένου, παραθέτουμε το βίντεο με την αντίδραση κάποιων συμπατριωτών μας: 
τοποθέτησαν γουρουνοκεφαλές στον χώρο όπου επίκειται να χτιστεί το Τζαμί στο Βοτανικό!

αντιπαρακμή

Δημ. Νατσιός

 Το 1985 εκοιμήθη μια προγιαγιά μου, εκατό χρονών, μητέρα της γιαγιάς μου. Είχε γεννηθεί το 1890 περίπου στον Μοσχοπόταμο Πιερίας, δηλαδή, όταν ακόμη η Μακεδονία βίωνε την «θαυμαστή τάξη», όπως θα έλεγε και η χαριτόβρυτος κ. Ρεπούση, της Τουρκοκρατίας. Ο Μοσχοπόταμος, η Δρυάνιστα όπως λεγόταν τότε, ήταν κεφαλοχώρι, γι’ αυτό είχε και σταθμό Τούρκων χωροφυλάκων, τους ζαπτιέδες ή νιζάμηδες όπως τους έλεγαν, με αποστροφή, οι παππούδες μας.
Η γερόντισσα είχε χηρέψει πολύ νέα, 22 ετών, ο άντρας της είχε χαθεί κατά την οπισθοχώρηση του ελληνικού στρατού στην Μικρά Ασία. (Οι συμπολεμιστές του διηγήθηκαν ότι αρνήθηκε να παραδοθεί, όταν περικυκλώθηκαν από τους Τούρκους και δηλώθηκε αγνοούμενος. Η γιαγιά μας τον περίμενε για όλη της την ζωή και δεν ξαναπαντρεύτηκε. Το 1940 έζησε και τον χαμό του γαμπρού της στις αετοράχες της Βορείου Ηπείρου. Δεν γόγγυσε ποτέ στη ζωή της, δεν τα
‘βαλε με τον Θεό, τον οποίο δοξολογούσε ακαταπαύστως, πέθανε στον ύπνο της). Θυμάμαι, στο μεσόφρυδό της, είχε χαραγμένο έναν μικρό, ανεξίτηλο, γαλάζιο σταυρό, κάτι σαν δερματοστιξία («ελληνιστί» τατουάζ). Όταν την ρωτούσαμε γι’ αυτόν τον σταυρό μας «μολογούσε τα καθέκαστα» της Τουρκοκρατίας.

Οι κοπέλες έβαζαν τα πιο παλιά τους φουστάνια και κουκουλώνονταν και καταχώνουνταν να μην τις δει το μάτι του Τούρκου το πόρνο. Οι γονιοί τους τις στιγμάτιζαν με τον σταυρό-το αήττητον τρόπαιον- για να… αποτρέπεται η ασελγής επιθυμία των Τούρκων. Ο σταυρός δεν έσβηνε, έπρεπε να χαλάσει το πρόσωπο… «Τι τρόμους και τι καρδιοχτύπια περάσαμε με τους Τούρκους, που διαφέντευαν τούτα τα μέρη, με το χαράτσι και το γιαταγάνι» έλεγε η αγαθή γιαγιάκα, «πώς ζήσαμε ένας Θεός το ξέρει, ώσπου να ‘ρθει το ρωμαίικο». «Αρχαίος άνθρωπος» η γιαγιά, Ρωμιά γνήσια, γεμάτη καλοσύνη, γελούσε και το «χιονοφεγγόφωτον» πρόσωπό της, έλαμπε. Αυτό το είδος ανθρώπου εξέλιπε, όταν άρχισε ο εξευρωπαϊσμός, ή καλύτερα, ο εκδυτικισμός μας. Εκείνοι οι άνθρωποι ήταν φτωχοί και καταφρονεμένοι, με «τα πάθια και τους καημούς τους», όμως «αποπνέανε μιαν αρχοντιά κατά τι ανώτερη των Λουδοβίκων». (Ελύτης). Να παραθέσω εκείνο το ωραίο που γράφει ο Ζήσιμος Λορεντζάτος, στο θαυμάσιο και «προορατικό» βιβλίο του «Το χαμένο κέντρο», το 1962 γραμμένο.

«Όταν οι προοδευμένοι άνθρωποι-δε μιλάω ειρωνικά- καταλάβουνε μια μέρα ή ξαναβρούνε, δύσκολα, την παράδοσή τους (την παράδοση μπορείς να την καταλάβεις μονάχα με τη ζωή σου ή με τη μεταφυσική πράξη, διαφορετικά απομένει, και αυτή, μόνο φιλοσοφία ή φιλοσοφικό σύστημα και, το σπουδαιότερο, χάνει τότες τη θεϊκιά προέλευσή της), θα πρέπει να χρωστάνε ευγνωμοσύνη στις καθυστερημένες γριές-και πάλι δεν μιλάω ειρωνικά-τις μαννάδες ή τις κυρούλες των περισσοτέρων από μας, που ανάφτανε-ακούραστες-τα καντήλια στα ταπεινά ξωκλήσια και στα ερημομονάστηρα της Ελλάδας, όλο αυτό το διάστημα της σιωπής ή της μεταφυσικής αγρανάπαψης, που εκείνοι-κουρασμένοι-μεριμνούσανε και τυρβάζανε περί πολλά».

(Από το βιβλίο του Χρ. Γιανναρά, «Αλφαβητάρι του Νεοέλληνα», σελ. 267, εκδ. «Πατάκης»).

Θα αναρωτηθεί, εύλογα, κάποιος, γιατί παρέθεσα αυτόν τον πρόλογο; Εξηγώ, αφήνοντας, προς το παρόν, «τω καιρώ εκείνω», ερχόμενος στον «καιρώ ετούτω».

Ο λαός «τηγανίζεται» από την φρικώδη κρίση, οι μισοί Έλληνες είναι άνεργοι, οι νέοι, τα καλύτερα μυαλά μας, λεηλατούνται, μεταναστεύουν στο εξωτερικό, οι γέροντες γονείς μας, βιώνουν την θλίψη της περιθωριοποίησης των παιδιών τους και την αγωνία της κατάρρευσης του συστήματος Υγείας, τα σχολεία φυτοζωούν και... υπάρχει κι ένας υπουργός «περήφανος», επιχαίρων για τα έργα του: ο κ. Χρυσοχοϊδης, εξαίσιον πτώμα και κατάλοιπο της χειρότερης εποχής του νεοελληνικού βίου.

Και γιατί «χαίρεται και χαμογελά»; Διότι επί υπουργίας του θα οικοδομηθεί τέμενος, τζαμί στην
πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Στη Βουλή αντέδρασε μόνο η εκκωφαντική ημιμάθεια της Χρυσής Αυγής, πράγμα πολύ βολικό για τους ποικιλώνυμους τουρκοτζουτζέδες.

Ο κ. υπουργός αναμάσησε τα γνωστά, κούφια επιχειρήματα -«κελύφη έρημα εννοίας», όπως θα έλεγε κι ο Ροϊδης- περί προσαρμογής στα ευρωπαϊκά δεδομένα. «Είμαστε η μοναδική χώρα του Ράιχ -η λεγόμενη καλλιτεχνικώς και Ευρωπαϊκή Ένωση- που δεν έχουμε τζαμί», ενώ υπάρχουν πάμπολλα στην Αθήνα, «είναι ρατσιστικό, δεν προσιδιάζει στην πολυπολιτισμική κοινωνία μας» και λοιπά και λοιπά. Το αντεπιχείρημα είναι ένα και μοναδικό. Το Βέλγιο, η Γαλλία, η Σουηδία και άλλες χώρες της Δύσης, δεν γνώρισαν το τούρκικο μαχαίρι, το Ισλάμ των γενιτσάρων ούτε έχουν Κολοκοτρώνηδες και Καραϊσκάκηδες που έδωσαν την ζωή τους για να ξεκουμπιστούν τα τζαμιά κάτω από την Ακρόπολη. Είναι ιεροσυλία, ασυγχώρητη ασέβεια και προσβολή της μνήμης των εκατομμυρίων Ελλήνων, που σφάχτηκαν από τους γενοκτόνους μας Τούρκους.

Και για να θυμίσω στον κ. Χρυσοχοϊδη το σύμβολο ποιου «πολιτισμού» τιμά το νεοελληνικό κράτος και σε ποιους κάνει τεμένη και... τεμενάδες, παραπέμπω στο έξοχο βιβλίο του Χρήστου Αγγελομάτη «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας- Το έπος της Μικράς Ασίας», Αθήνα 1962, το οποίο βραβεύτηκε και από την Ακαδημία Αθηνών. Το απόσπασμα αναφέρεται στο φοβερό στρατόπεδο αιχμαλώτων του Ουσάκ-τα χιτλερικά κτήνη τον Κεμάλ είχαν «δάσκαλο»-στο οποίο, ίσως χάθηκε και ο προπάππους μου, στρατιώτης, Αθανάσιος Τζάγκας. (σελ. 378-379, τρίτης έκδοσης του βιβλίου).
«Μεταξύ των αιχμαλώτων ήτο και ο ιατρός Αποστολίδης. Έζησε και αυτός το μαρτύριον του στρατοπέδου αιχμαλώτων του Ουσάκ και μας δίδει φρικιαστικήν εικόνα:
“Μένουν ζωντανές, γράφει, πολλές μακάβριες εικόνες στην μνήμη μου της φρικτής εκείνης εποχής. Γνώρισα κτηνανθρώπους σαν τον ανθυπολοχαγό Φουάτ, από το Σκούταρι, που όταν ξυπνούσε το πρωί η πρώτη του κουβέντα ήταν:
“-Κάτς κισί γκεμπερίν βάρ; (Πόσοι ψόφησαν σήμερα;)
“Εννοούσε τους πεθαμένους αιχμαλώτους. Ηδονιζόταν με τη λέξι ψόφησε και όχι πέθανε…
Στο νοσοκομείον του Ουσάκ υπήρχαν ο περίφημος θάλαμος των διαρροϊκών. Από τον θάλαμον αυτόν κανείς δεν εβγήκε ζωντανός. Μόνον ένας κι αυτός από θαύμα. Στον θάλαμον αυτόν έβλεπε κανένας επάνω σε αχυρένια στρώματα, αραδιασμένα κατάχαμα κινούμενα πτώματα, η δε βρώμα ήταν τέτοια, που μόνο το να μπής, όχι και το να κάνης επίσκεψι, ήταν ηρωισμός”.
Μίαν ημέραν ευρέθη και ένας τούρκος να συγκινηθή από το θέαμα, αλλά βέβαια και χωρίς κανένα αποτέλεσμα, διότι και αν ήθελε να επέμβη, δεν θα του το επέτρεπαν οι άλλοι.
Αντικρύζων από την πόρταν το θέαμα, εδάκρυσε και εψιθύρισε:

- Γιαζίκ! (κρίμα).

Και σκουπίζων κατόπιν τα δάκρυά του, εγύρισε τις πλάτες και απεμακρύνθη.

“Λέγοντας, συνεχίζει ο ιατρός Αποστολίδης, νοσοκομείον πρέπει κανείς να έχη υπ’ όψιν του, γυμνά δωμάτια, χωρίς τζάμια και χωρίς πόρτες, μήνας Δεκέμβριος σε υψόμετρο 800 μέτρα... Εις τον θάλαμο διαρροϊκών του Ουσάκ, ένα μισοϋπόγειο πλακόστρωτο δωμάτιο, έμειναν ξαπλωμένοι ετοιμοθάνατοι υπό θεραπείαν... Μετά το θάνατό τους γυρίζαν το βρωμισμένο στρώμα από την άλλη για να δεχθή νέον πελάτη...Ο νεοελθών θα έμενεν εκεί νοσηλευόμενος μέχρι που... να πεθάνη κι αυτός και να ξαναγυρίση πάλι το βρωμισμένο στρώμα και να δεχθή τρίτον κι έτσι συνέχεια. Αυτήν την Κόλασι, ούτε ο Δάντε δεν μπόρεσε να φαντασθή”.

Εις το στρατόπεδον αιχμαλώτων του Ουσάκ εξηκολούθησαν η μεταφορά αιχμαλώτων καθ’ ομάδας και μεμονωμένων καθ’ όλον το μέχρι του 1923 χρονικόν διάστημα. Από αυτούς επληροφορούντο οι αποσκελετωμένοι Έλληνες στρατιώται διάφορα περιστατικά της τραγωδίας τα οποία αγνοούσαν, διότι ο κάθε τομεύς και η κάθε πόλις είχεν την ιδικήν της δραματικήν περιπέτειαν.

Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται την δημοσιευθείσαν είδησιν εις τας αθηναϊκάς εφημερίδας, μίαν ημέραν του Φεβρουαρίου του 1924. “Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον “Ζάν”, μετέφερε τετρακόσιους τόνους οστών Ελλήνων, από τα Μουδανιά, εις την Μασσαλίαν, προς βιομηχανοποίησιν. Οι εργάται λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, ημπόδισαν το πλοίον να αποπλεύση. Επενέβη όμως ο άγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους”. Ήσαν τα οστά Ελλήνων ηρώων... Ήσαν τα οστά των Ελλήνων στρατιωτών που μετά τας ομαδικάς σφαγάς και εξοντώσεις αργοπέθαιναν εις τα στρατόπεδα αιχμαλώτων, από τα οποία, το φοβερώτερον ήτο το στρατόπεδον του Ουσάκ».

Στο ίδιο βιβλίο, στην σελίδα 184, διασώζει ο συγγραφέας κι ένα άλλο επεισόδιο. Καλό θα ήταν να το διαβάσουν οι «κυβερνώντες» και να μιμηθούν τον πρωταγωνιστή του.
«Ήτο τότε, η μοιραία ημέρα της 26ης Αυγούστου 1922, ότε τα πάντα είχον διαλυθή. Όλως τυχαίως, όμως, συνήντησε τον ταγματάρχην Μουτσούλαν ο υπολιμενάρχης Σμύρνης Αντώνιος Μπαχάς και τον επεβίβασε βιαίως επί του αποπλεύσαντος την ημέραν εκείνην τελευταίου επιτάκτου ατμοπλοίου “Νάξος”.
“Άμα τη εισόδω της “Νάξου” εις τον λιμένα της Χίου, ο ταγματάρχης Μουτσούλας, ανελθών επί του καταστρώματος του πλοίου το οποίον ήτο κατάμεστον από αξιωματικούς και πολίτας, ανεφώνησεν: “‘Έπειτα από το αίσχος αυτό, την εθνικήν αυτήν συμφοράν, δεν μας επιτρέπεται να πατήσωμεν χώμα Ελληνικόν!...
Όλοι οι Έλληνες να πάμε να πνιγούμε! Και, πρώτος, δίδω το παράδειγμα εγώ!”.

Και, πράγματι, ερρίφθη εις την θάλασσαν και επνίγη.

Οι Χιώτες ενεταφίασαν αυτόν, εκβρασθέντα μετά τριήμερον, εις την εκκλησίαν άγιος Ιωάννης και επί μαρμαρίνης στήλης άγνωστος μοι μέχρι τούδε, εχάραξε:

«Ή καλώς ζην ή καλώς τεθνάναι τον ευγενή χρη».  

το είδαμε εδώ 

http://www.youtube.com/watch?v=cE4s_ovB35U#t=626

Ο δικός μου "φόρος τιμής"... στον Κεμάλ

Οταν σπούδαζα στη Θεσσαλονίκη έμενα στις Σαράντα Εκκλησιές. Σκοπού 5, απέναντι από τον πάλαι ποτέ θρυλικό κινηματογράφο τέχνης «ΑΙΑΣ». Δεν υπάρχει πια.

Είχα μια καλή φίλη από την Αθήνα, σπούδαζε στην Οδοντιατρική, που έμενε κοντά στην Αγίου Δημητρίου, τη Μαίρη. Οταν πήγαινα να τη δω κατέβαινα τη Βιζυηνού, μετά έστριβα δεξιά και ύστερα αριστερά στο πλαϊνό στενό του Τουρκικού Προξενείου, που στεγαζόταν στο μαϊμού «σπίτι του Κεμάλ». Στον τοίχο υπάρχει μια πλάκα που γράφει ότι «σε αυτό το σπίτι γεννήθηκε ο αναμορφωτής της Τουρκίας» -ή κάπως έτσι- Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ και στη γωνία είχε μια σκοπιά, όπου σε 24ωρη βάση φυλούσε δικός μας αστυφύλακας.

Κάθε φορά που περνούσα απέτια τον δικό μου «φόρο τιμής» στον άνθρωπο, για τον οποίο ο Αδόλφος Χίτλερ το 1939 είχε μιλήσει σε τουρκική αντιπροσωπία. Οπως αναφέρει και ο κεμαλικός δημοσιογράφος και συγγραφέας Falih Rıfkı Atay (μέλος της): «Στα πεντηκοστά του γενέθλια επισκεφθήκαμε τον Χίτλερ με μια τουρκική αντιπροσωπία. Ο Χίτλερ, κατεχόμενος από τη μανιακή υπερηφάνεια του, είπε: “Ο Μουσταφά Κεμάλ (…), ο Mussolini ήταν ο πρώτος του μαθητής κι εγώ [ο Χίτλερ] είμαι ο δεύτερος μαθητής του”».

Το αναφέρει στη σελίδα 319 των απομνημονευμάτων του, που δημοσιεύτηκαν το 1961, ο Atay.

Κάθε φορά λοιπόν που περνούσα έφτυνα πάνω στην πλάκα. Ελάχιστη σπονδή στο αίμα του Ελληνισμού του Πόντου, της Ιωνίας, της Καππαδοκίας, της όλης Μικράς Ασίας, της ανατολικής Θράκης και των Αρμενίων αδερφών μας, στο αίμα των Ελλαδιτών και Κυπρίων αγωνιστών και αμάχων που έχυσαν οι επίγονοί του.

Ενα βράδυ ήμουν βιαστικός και ξεχάστηκα, προσπέρασα την τιμητική πλάκα, οπότε σταμάτησα, γύρισα πίσω, οι σιελογόνοι αδένες μου απέτισαν τον νενομισμένο φόρο τιμής και συνέχισα προς τα κάτω. Εκείνη την ώρα άνοιξε απότομα η πόρτα της σκοπιάς και ετοιμάστηκα για καβγά. Οπότε μου λέει ο
αστυνομικός γελώντας, που προφανώς με είχε πετύχει κι άλλες φορές, «κι είπα κι εγώ, ρε μεγάλε, το ξέχασες αυτήν τη φορά;»…

Στην Ελλάδα η ανακυκλωμένη καθεστωτική αριστεράντζα και οι νεοφιλελεύθεροι κολαούζοι της έχουν διαστρέψει πολλές έννοιες. Η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων, της ιστορικής μνήμης, της τιμής και αξιοπρέπειας του έθνους μας θεωρούνται από τους ψευτοπροοδευτικούς ουρακοτάγκους ως «χρυσαυγίτικα» πράγματα.

Η ανοχή ή και ο θαυμασμός για τον φασισμό άλλων, για ηγέτες γενοκτόνους, αρχηγούς συμμοριών φονιάδων, βιαστών και πλιατσικολόγων είναι must. Ντουζίνες, σαν τα μανταλάκια, προοδευτικάριοι πάσης απόχρωσης του κόκκινου φασισμού ή εκπρόσωποι της ελαφρολαϊκής «δεξιάς» δεν ξεχνούν, π.χ., να ρίξουν ένα τάλαρο αναγνώρισης στο «μεγαλείο» του Μουσταφά Κεμάλ, μιας σπάνιας διαστροφής εγκληματικής προσωπικότητας.

Αν δεν το ξέρετε, από προχθές στο σπίτι που δήθεν γεννήθηκε ο Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, δυο νύχτες κοιμήθηκε εκεί όλες κι όλες, έχουμε πλέον και ανακαινισμένο Μουσείο Κεμάλ Ατατούρκ.

Οι χιλιάδες απόγονοι των επιζήσαντων της Γενοκτονίας των χριστιανών της Μικράς Ασίας που ζουν στη Θεσσαλονίκη έχουν την «τύχη» να έχουν μουσείο του δικού τους Αδόλφου στην πόλη τους.

Η ιστορική μνήμη δεν είναι συντήρηση «μίσους». Η επίγνωση του ποιος είναι ο ένοχος είναι αναγκαιότητα. Το να τιμάς τον δήμιό σου δεν είναι «πρόοδος», είναι διεστραμμένος ραγιαδισμός.

Και ο ένοχος του απίστευτου μαζικού εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας που τελέστηκε σε βάρος του Ελληνισμού στον Πόντο και την υπόλοιπη Μικρά Ασία και την ανατολική Θράκη έχει όνομα: Μουσταφά Κεμάλ, ο «καθηγητής» του Χίτλερ, όπως ο ίδιος είχε ισχυριστεί.

Για να καταλάβετε ακόμη καλύτερα, τα γλυπτά για τον πόλεμο του 1919-22 στην Αγκυρα και αλλού τα έχουν δημιουργήσει εθνικοσοσιαλιστές καλλιτέχνες, όπως ο Josef Thorak. Σε ένα από αυτά, ο και αλκοολικός Μουσταφά Κεμάλ απεικονίζεται με τέσσερις γυμνούς νέους άνδρες να τον πλαισιώνουν, αλλά αυτή είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία…

τουρκική εφημερίδα Habertürk, διαβάστε σχετικά εδώ

Αδέρφια, φαντάζεστε του Εβραίους να επέτρεπαν την ίδρυση μουσείου στο Ισραήλ για τον Αδόλφο; Τους φαντάζεστε να συμμετείχαν εκπρόσωποί τους στην ίδρυση μουσείου Χίτλερ οπουδήποτε;

Φαντάζεστε Εβραίους, Πολωνούς, Ρώσους προοδευτικούς διανοούμενους ή πολιτικούς, οποιουσδήποτε πολιτικούς ή διανοούμενους, από τα άλλα έθνη θύματα του ναζισμού, να κάνουν δηλώσεις του τύπου «πέρα από την πολιτική και τα γεγονότα της Ιστορίας, χωρίς να ξεχνάμε τη γενοκτονία και τα θύματά μας, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν μεγάλος ηγέτης για τον λαό του και να μην αφήσουμε το μίσος να μπαίνει ανάμεσα μας»;

Αδιανόητο φυσικά. Και όμως τέτοια λένε διάφοροι δικοί μας για τον χασάπη Κεμάλ. Και αναλόγως πράττουν. Φτύνουν πάνω στο αίμα και τη μνήμη των νεκρών μας.

Απλά λέω την επόμενη φορά που θα συναντήσω κανέναν από αυτούς να του αποτίσω τον ίδιο φόρο τιμής που απέτια στον Κεμάλ. Ε, τι λέτε;

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Πηγή 

Διαβάστε σχετικά:

Αντιφασιστική διαμαρτυρία σήμερα στη Θεσσαλονίκη

 

Σαν σήμερα .. παραμονή της Παναγιάς, στη Κύπρο, το 1974

Συμπληρώνονται σήμερα 39 ολόκληρα χρόνια από τη μέρα που ο βάναυσος Αττίλας ολοκλήρωσε το έγκλημα κατά της Κύπρου και του λαού της και βεβήλωσε τα ιερά χώματά μας με την κατάληψη της Αμμοχώστου. Ζωντανεύουν σήμερα οι εφιαλτικές μνήμες αφού ανήμερα της 14ης Αυγούστου, παραμονή της μεγάλης μέρας του Χριστιανισμού, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου έφεραν εις πέρας το σχέδιο Αττίλας οι κατακτητές μας. Με την ελπίδα της επιστροφής, οι Βαρωσιώτες, θυμούνται εκείνη την Τετάρτη που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, παίρνοντας ανυποψίαστοι το μακρύ δρόμο της προσφυγιάς. Μέχρι τότε ούτε που συνειδητοποιούσαν την έννοια της λέξης, ούτε που ήξεραν πως κλειδώνοντας το ξωπόρτι του σπιτιού τους, παίρνοντας μόνο το κλειδί, το ταξίδι τους προς το Νότο δεν θα ήταν σύντομο.

Η Αμμόχωστος από το 1974 μέχρι σήμερα βρίσκεται πίσω από τα συρματοπλέγματα του κατοχικού στρατού• μια πόλη φάντασμα. Από την ζωντάνια και την ευμάρεια στην άλωση και στην καταστροφή. Τα σπίτια μας, έγιναν έρμαιο συμβιβασμού και κινήσεων καλής θελήσεως από τους κατακτητές και τους κυβερνώντες μας. Έγιναν το προπύργιο της έμπρακτης συμβολής στις προσπάθειες επίλυσης του κυπριακού και της ελληνοτουρκικής φιλίας.

Οι βιαιοπραγίες των Τούρκων στρατιωτών ήταν πλέον γεγονός. Οι βιασμοί και οι δολοφονίες αμάχων ήταν καθημερινές, ακόμα και μικρών παιδιών που, αφού σκότωναν τους γονείς τους μπροστά στα μάτια τους, τα εκτελούσαν εν ψυχρώ. Έκαιγαν τα σπίτια, τα λεηλατούσαν, πετούσαν έξω τα
γυναικόπαιδα και τα εκτελούσαν. Η Μεγαλόχαρη, παραμονή της κοιμήσεώς της, παρακολουθούσε δακρυσμένη την καταστροφή των εκκλησιών μας που παραμένουν μέχρι και σήμερα βουβές και αλειτούργητες, βεβηλωμένες και κουρσεμένες από τους βαρβάρους της Ανατολής. Η Κύπρος είχε μεταβληθεί σε ένα μέρος κατακρεουργημένων πτωμάτων. Ακόμα και αυτοί που παρέμειναν ζωντανοί είχαν νεκρώσει μέσα τους.

Από τότε το 37% του εδάφους της Κύπρου παραμένει υπό κατοχή. Εκατοντάδες είναι αγνοούμενοι, χιλιάδες οι πρόσφυγες που στερούνται του δικαιώματος της επιστροφής στις πατρογονικές τους εστίες. Η Τουρκία, παρά τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας που απαιτούν την επιστροφή της πόλης στους νόμιμους κατοίκους της, παρά τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών που απαιτούν σεβασμό της κυριαρχίας, ελευθερίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου, καταδικάζοντας την ανακύρηξη του ψευδοκράτους, παραμένη αδιάλλακτη. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ένοχη την Τουρκία για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όμως η Άγκυρα περιφρονεί και τις αποφάσεις της διεθνούς κοινότητας.

Από τη μαύρη εκείνη μέρα, το βόρειο τμήμα της Κύπρου μας είναι κατεχόμενο. Μια διαχωριστική γραμμή έκοψε και την πρωτεύουσα στα δύο. Ήταν η ίδια γραμμή που έκοψε και τις καρδιές ολόκληρου του κυπριακού ελληνισμού μετέπειτα. Και έτσι, η λέξη «προσφυγιά» ήρθε για να φτωχύνει το λεξιλόγιο όλων αργότερα. Όπως και η λέξη «καταυλισμός» και αργότερα «συνοικισμός», «έποικοι» και ακόμη πιο μετά οι λέξεις «ομοσπονδία», «διζωνικότητα», «δείχτες Ντε Κουαγιάρ», «ιδέες Γκάλι», «σχέδιο Ανάν», «εκ περιτροπής προεδρία» και «σταθμισμένη ψήφος» κατέκλυσαν την κυπριακή πολιτική σκηνή και από κινδυνολογίες έγιναν καθημερινότητα και εμείς από θύματα γίναμε θύτες… Ποιος ξέρει τι και μέχρι πότε θα φτωχαίνει το καθημερινό λεξιλόγιό μας μέχρι να έρθει η ευλογημένη εκείνη μέρα της λύτρωσης και της επιστροφής.  Ο χρόνος κυλά εναντίον μας αφού με την συνέχιση της κατοχής και της λύσης του προβλήματος, ο λαός ξεχνά, οδηγείτε στην λήθη και στην αμάθεια των γεγονότων. Όμως με τη γνώση, τη θέληση και τα ιδανικά που κληρονομήσαμε ως ιερή παρακαταθήκη από τους προγόνους μας, μπορούμε να ξαναδώσουμε ελπίδα στον αγώνα για απελευθέρωση στην ορθή βάση που περικλείει όλη τη δύναμη του «Δεν ξεχνώ».

Τη λευτεριά αν λαχταράς σε ξένους μην ελπίζεις, μόνος σου πάρτην αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις .
Ο αγώνας για επιστροφή συνεχίζεται.

Γραφείο Τύπου

Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

ΓΕΡΜΑΝΟΙ "ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ" ΥΠΕΡΑΝΩ ΚΑΘΕ ΥΠΟΨΙΑΣ ΕΚΤΕΛΟΥΝ ΧΡΕΗ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΥ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ MIT

Αυτά είναι τα σύνεργα του Γερμανού κατασκόπου της Χίου:

Στη δημοσιότητα έδωσε η ΕΛ.ΑΣ τα σύνεργα παρακολούθησης που είχε ο 72χρονος Γερμανός κατάσκοπος στη Χίο, με τα οποία παρακολουθούσε νευραλγικούς τομείς των Ενόπλων Δυνάμεων και της ελληνική Δημόσιας Διοίκησης.

 

Συγκεκριμένα, στο σπίτι του 72χρονου Γερμανού εντοπίσθηκαν και κατασχέθηκαν 2 φωτογραφικές μηχανές, 14 κάρτες μνήμης, 5 usb sticks, 5 τουριστικοί χάρτες της Χίου, 2 κινητά τηλέφωνα, καθώς και 1 ζευγάρι γυαλιά με ενσωματωμένη φωτογραφική μηχανή. Από τα μέχρι τώρα στοιχεία, προκύπτει ότι ο Γερμανός κατάσκοπος φωτογράφιζε εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια, στρατόπεδα και
στρατιωτικές εγκαταστάσεις, καθώς και λιμάνια, εγκαταστάσεις της ΔΕΗ και γέφυρες στη Χίο.
Παράλληλα είναι άγνωστο μέχρι στιγμής το ενδεχόμενο ο Γερμανός κατάσκοπος να είχε και άλλους συνεργούς που τον βοηθούσαν.

Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, η κατασκοπεία για λογαριασμών Τούρκων υπηκόων που έκανε ο 72χρονος Γερμανός, δεν είναι «φρέσκο» φαινόμενο, καθώς αποτελεί συνήθης πρακτική της γειτονική χώρας να χρησιμοποιεί ξένους υπηκόους προκειμένου να «αλιεύσει» πληροφορίες σχετικά με υψηλής σημασίας δομές του ελληνικού κράτους και να χαρτογραφήσει νευραλγικούς τομείς των Ενόπλων Δυνάμεων.

 greeknation.blogspot.gr

το είδαμε εδώ

Διαβάστε ακόμη: 

Πόσο εύκολα ένας λαθρομετανάστης μπορεί να γίνει κατάσκοπος;