Η κραυγή του Νινάρ ΔΕΝ έφτασε στην "χριστιανική" Δύση. Εμείς περιθάλπουμε τους εκτελεστές του στην Θεσσαλονίκη

Του Εύτυχου Συρόπουλου

Η Ιστορία του Νιράν.

Οι μουσουλμάνοι "φίλοι του", τελικά ΔΕΝ τον έσωσαν .. 

O Νινάρ Οντίσο ήταν ένας φιλήσυχος νεαρός χριστιανός ορθόδοξος, 26 ετών από την πόλη Al Tabqah της Συρίας. Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος και η πόλη του έπεσε στα χέρια των ισλαμιστών, ο Νινάρ αναγκάστηκε με την οικογένειά του να φύγει για πιο ασφαλές μέρος. Μετά από μήνες, τον Σεπτέμβριο του 2013, ο Νινάρ θέλησε να επιστρέψει για να δει σε ποια κατάσταση βρισκόταν το σπίτι του. 

Ο Νινάρ δίσταζε. Φοβόταν μήπως βρεθούν στο δρόμο του οι ισλαμιστές και μετά... Δεν ήθελε ούτε να σκεφτεί τί θα επακολουθούσε. Δύο φίλοι του μουσουλμάνοι από την ίδια πόλη τον έπεισαν ότι δεν υπάρχει κίνδυνος και ότι εάν συναντούσαν μουσουλμάνους αντάρτες, αυτοί, ως μουσουλμάνοι, θα εγγυούνταν για αυτόν. Έτσι ο Νινάρ ξεπέρασε τους δισταγμούς του και παρά τις αντίθετες παροτρύνσεις των δικών του ξεκίνησε για την πόλη του. Στην επιστροφή όμως η παρέα των τριών νεαρών είχε την ατυχία να πέσει σε μπλόκο ισλαμιστών της Αλ-Νούσρα. Οι τρομοκράτες ζήτησαν από τους νεαρούς να προφέρουν τα λόγια της ομολογίας πίστεως του ισλάμ: «Ένας είναι ο Αλλάχ και ο Μωάμεθ ο προφήτης του».
Οι δύο μουσουλμάνοι τρέμοντας από φόβο τα πρόφεραν βιαστικά. Δεν είχαν πρόβλημα. Ήταν μουσουλμάνοι. Ο Νινάρ όμως... Η χριστιανική πίστη του δεν του επέτρεπε να κάνει μία τέτοια ομολογία. Κάτι τέτοιο θα ήταν άρνηση του Χριστού. Και αυτό ο Νινάρ δεν το ήθελε. Είχε μάθει ότι πριν από αυτόν εκατομμύρια άλλοι που είχαν την ίδια πίστη προτίμησαν το θάνατο παρά να προφέρουν έναν τέτοιον λόγο. Έτσι ο Νινάρ προτίμησε να υποστεί τα βασανιστήρια των ισλαμιστών. Οι δύο μουσουλμάνοι φίλοι του φυσικά δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν, όπως αρχικά πίστευαν. Οι ισλαμιστές τον βασάνισαν μέχρι θανάτου. Τον άφησαν μισοπεθαμένο. Οι φίλοι του τον πήραν και τον έφεραν στους δικούς του. Ο Νινάρ δεν άντεξε. Ξεψύχησε στα χέρια των δικών του. Τα τελευταία λόγια του ήταν: «πεθαίνω, αλλά τον Χριστό δεν τον πρόδωσα».

Η "χριστιανική" Ευρώπη περιθάλπει τους Ισλαμιστές δολοφόνους

Κάποτε οι ισλαμιστές που βασάνισαν τον Νινάρ τραυματίστηκαν, πολεμώντας γενναία τον κυβερνητικό στρατό. Πίστευαν ότι σκοτώνοντας και σφάζοντας απίστους θα πάνε στον παράδεισο. Πού να βρεθεί όμως νοσοκομείο να τους περιθάλψει στη Συρία;  

Αλλά η «χριστιανική» Ελλάδα είχε φροντίσει και για αυτό. Όταν ξέσπασε η «επανάσταση» στην Λιβύη, η τότε Κυβέρνηση είχε κάνει συμφωνία με τους «επαναστάτες» για να περιθάλπονται σε ελληνικά νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας. Τα χρήματα μάς χρειάζονταν.
Έτσι μπορούσαν να λειτουργήσουν τα ελληνικά νοσοκομεία μέσα στην δύσκολη περίοδο της οικονομικής κρίσης. Όταν άναψε ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, η Λιβύη, όπου στο μεταξύ η «επανάσταση» είχε ολοκληρωθεί και είχαν επικρατήσει οι ισλαμιστές, έστειλε μουτζαχεντίν για να πολεμήσουν εναντίον του Άσσαντ.
Όπως φαίνεται, οι δύο πλευρές θυμήθηκαν την συμφωνία που
είχαν κάνει τότε. Καθώς η κρίση συνεχίζεται, τα ελληνικά νοσοκομεία έχουν ακόμη ανάγκη από χρήματα. Και έτσι αυτοί που βασάνισαν τον Νινάρ μέχρι θανάτου, βρέθηκαν σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης.
 
Η ιστορία αυτή, όσο και εάν φαίνεται απίστευτη, είναι όμως στα ουσιώδη χαρακτηριστικά της αληθινή. Μπορεί να μην ήταν ακριβώς αυτοί που βασάνισαν τον Νινάρ που βρέθηκαν στο ελληνικό νοσοκομείο. Μπορεί να ήταν αυτοί που σκότωσαν τον ιερέα Βασίλειο Νάσαρ, αυτοί που σταύρωσαν τους άτυχους χριστιανούς στην Αλ-Ράκα, αυτοί που δολoφόνησαν το τετράχρονο κοριτσάκι στην Λαοδίκεια, αυτοί που σκότωσαν χριστιανούς στην Μαλούλα, αυτοί που κατέστρεψαν την Μονή της Αγίας Θέκλας δίπλα στο χωριό, αυτοί που έσπασαν τις εικόνες του 16ου αιώνα, αυτοί που κατέστρεψαν την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Χομς, αυτοί που έχουν απαγάγει πλήθη αμάχων, αυτοί που έκοψαν το νερό για 2,5 εκατομμύρια αμάχων στο Χαλέπι... Δεν έχει σημασία ποιοι ακριβώς ήταν. Σημασία έχει ότι η «χριστιανική» Ελλάδα έπραξε το καθήκον της απέναντι στους χριστιανούς της Συρίας περιθάλποντας τους δημίους τους στα νοσοκομεία της.

Η Ορθόδοξη Ελλάδα "ΔΕΝ ακούει" τις κραυγές του Νιράν

Δυστυχώς οι κραυγές του Νινάρ, την ώρα που τον βασάνιζαν οι ισλαμιστές, δεν ήταν δυνατόν να φτάσουν μέχρι την χριστιανική Ελλάδα. Η απόσταση που μας χωρίζει από τη Συρία είναι μεγάλη. Άντε να ακούστηκαν μέχρι το Χαλέπι, μέχρι την Λαοδίκεια, μέχρι την Κύπρο. Μετά... Πνίγηκαν στο Κρητικό ή στο Αιγαίο Πέλαγος. Πνίγηκαν πριν φτάσουν στην Αθήνα, στην Βουλή, στο Υπουργείο Εξωτερικών, στην Ιερά Σύνοδο.
Τί να κάνουμε. Δεν ζούσε ο Χριστόδουλος, ο οποίος είχε πάει στη Συρία και είχε φτιάξει σχολεία, είχε δώσει χρήματα. Αν ζούσε, μπορεί να άκουγε τις φωνές του Νινάρ... Τώρα όμως... Η Εκκλησία είναι απασχολημένη με τα συσσίτια. Ο κόσμος πεινάει, δεν έχει να φάει. Με τις κραυγές του Νινάρ θα ασχοληθεί; Έτσι οι κραυγές του Νινάρ δεν μπόρεσαν να περάσουν τους τοίχους της αίθουσας συνεδριάσεως της Ιεράς Συνόδου και δεν ακούστηκαν μέσα στην ιεραρχία.
 

Οι σύγχρονοι μάρτυρες

Ο π. Φραγκίσκος ήταν ένας Φραγκισκανός μοναχός, που ζούσε σε ένα μοναστήρι κοντά στο Χαλέπι. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, οι περισσότεροι κάτοικοι έφυγαν. 
Ο π. Φραγκίσκος όμως έμεινε. Δεν μπορούσε να αφήσει το λιγοστό ποίμνιό του. Λίγα γεροντάκια που έμειναν γιατί δεν τους ένοιαζε εάν πεθάνουν. Είχαν ζήσει την ζωή τους. Κάποτε όμως η «Τζαχμπάντ Αλ Νούσρα» ή το «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Συρίας», δεν έχει τόση σημασία ποια από τα δύο παρακλάδια της Αλ-Κάιντα ήταν, συνέλαβε τον π. Φραγκίσκο. Κατηγορήθηκε ότι ενίσχυε τις κυβερνητικές δυνάμεις. Στην πραγματικότητα το μεγάλο έγκλημά του ήταν ότι ήταν χριστιανός ιερωμένος. Εφαρμόστηκε η Σαρία. Έγινε μία νόμιμη δίκη κοντά στην Ίντλεμπ. Στο μέρος της Συρίας που είχαν «απελευθερώσει» οι ισλαμιστές της Αλ-Κάιντα. Εκεί όπου πέτυχε η επανάσταση, που υπερασπίστηκαν η Ενωμένη Ευρώπη, οι ΗΠΑ και η επίσημη Ελλάδα. Εκεί όπου επικράτησε η ελευθερία, η δικαιοσύνη και η δημοκρατία της Σαρία, του ισλαμικού νόμου. Ήταν μία πραγματική νίκη της δημοκρατίας. Ο π. Φραγκίσκος καταδικάστηκε σε θάνατο με αποκεφαλισμό. Εκτελέστηκε αμέσως. Το μαχαίρι δεν ήταν καλά ακονισμένο και δεν έκοβε καλά. Κάποιος έφερε ένα καλύτερο. Τελικά ο εχθρός του Αλλάχ νικήθηκε και αποκεφαλίστηκε. Ο Αλλάχ για άλλη μία φορά νίκησε.

Κάποιοι είπαν ότι ο π. Φραγκίσκος ήταν ο Μητροπολίτης των Συριάνων Ιωάννης, ο οποίος είχε απαχθεί κοντά στο Χαλέπι μαζί με τον Ορθόδοξο Μητροπολίτη Παύλο. Άλλοι είπαν ότι ήταν ο ίδιος ο Μητροπολίτης Παύλος. Δεν έχει και τόση σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι νίκησε η επανάσταση. Νίκησε η δημοκρατία και η ελευθερία.
 

και το Ευρωπαϊκό Κ(υ)νοβουλιο

Η κραυγή του γνωστού ή άγνωστου ιερέα που αποκεφαλίστηκε με όλες τις νόμιμες διαδικασίες της Σαρία, όπως και των άλλων 3.000 περίπου χριστιανών που σκοτώθηκαν από ισλαμιστές για καθαρά θρησκευτικούς λόγους στη Συρία, δεν έφτασε και αυτή ποτέ μέχρι το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Δεν απασχόλησε ποτέ την ολομέλειά του. Δεν είναι αυτά γεγονότα που αξίζει να απασχολήσουν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την προεδρεία του οποίου έχει τώρα η Ελλάδα. Υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά και κοντινά πράγματα, που απασχολούν το Κοινοβούλιό μας.
Όπως για παράδειγμα ο αντιρατσιστικός νόμος. Ο π. Φραγκίσκος είχε την ατυχία να μην είναι Εβραίος, αλλά χριστιανός. Να μην πεθάνει σε θάλαμο αερίων των Ναζί της Γερμανίας, αλλά να σφαγεί σαν πρόβατο από ακόνιστο μαχαίρι μουσουλμάνου τζιχαντιστή της Αλ-Κάιντα. Αυτός και οι τρεις χιλιάδες μάρτυρες χριστιανοί της Συρίας, που πέθαναν μόνο και μόνο επειδή ήταν χριστιανοί, δεν θα απασχολήσουν ποτέ τις Επιτροπές για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις Επιτροπές για τον ρατσισμό, τις Επιτροπές που ελέγχουν τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, τις Επιτροπές των ολοκαυτωμάτων, τόσο στην Ελλάδα, όσοο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είχαν την ατυχία να μην τους «ολοκαυτώσουν» Ναζί, αλλά μουσουλμάνοι τζιχαντιστές.

Η συνωμοσία της σιωπής

Τα ολοκαυτώματα των χριστιανών, και ειδικά στη Συρία, δεν είναι και πολύ in σήμερα. Αν είσαι προοδευτικός και μιλήσεις για αυτά, κινδυνεύεις να θεωρηθείς συντηρητικός και οπισθοδρομικός. Το να πεθάνεις σε θάλαμο αερίων με υπερσύγχρονο τρόπο συγκινεί πολύ περισσότερο την Ελληνική Αριστερά από τους «πρωτόγονους» αποκεφαλισμούς με ακόνιστα μαχαίρια. Η Αριστερά ήταν πάντοτε υπέρ της εξέλιξης και της προόδου.
Αν ανήκεις στον συντηρητικό χώρο, κινυνεύεις να θεωρηθείς εχθρός της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Γιατί η Δεξιά ήταν πάντοτε παραδοσιακά υπέρ της Ενωμένης Ευρώπης. Και το χειρότερο κινδυνεύεις να θεωρηθείς ότι εξυπηρετείς τα ρωσσικά συμφέροντα.
Γιατί ο Άσσαντ υποστηρίζεται από την Ρωσσία και όλοι όσοι μάχονται εναντίον του, μουτζαχεντίν, τζιχαντιστές, Αλ-Κάιντα, Τσετσένοι τρομοκράτες κ.λπ. είναι οι καλοί. Δεν έχουν σημασία τα φρικτά εγκλήματα που διαπράττουν. Σημασία έχει ότι πολεμούν κατά του Άσσαντ. Αυτό φτάνει για να τους κάνει καλούς και άξιους της συμπάθειάς μας. Αυτοί θα διώξουν τη δικτατορία του Άσσαντ και θα φέρουν την δημοκρατία στην Συρία. 
Φτάνει να είναι κανείς κατά του Άσσαντ και υπέρ της επανάστασης. Είναι αρκετό.
 
Έτσι η κραυγή του Νινάρ Οντίσο και του π. Φραγκίσκου δεν πέρασε ποτέ τους τοίχους του Ελληνικού Κοινοβουλίου και δεν θα φτάσει ούτε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Τέτοιες κραυγές είναι επικίνδυνες για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. 


ΣΧΟΛΙΟ (blogger Ιστολογίου αντιπαρακμή):
Προσθέσαμε τίτλους στο εξαιρετικό κείμενο (που είδαμε εδώ). 
Αφιερωμένο σε κάποιους που νομίζουν ότι "ταΐζοντας" τον "λύκο" (του Ισλάμ), τον ημερεύουν. 
Η Ιστορία δεν διδάσκει. Γι αυτό και επαναλαμβάνεται. Όταν θα το διαπιστώσουν όμως, ίσως θα είναι πολύ αργά.

Πέμπτη 12/12/2013. Δίνουμε όλοι μαζικά το ΠΑΡΟΝ : 3η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ κατά της ανέγερσης τζαμιού στην Αθήνα.

3^η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

Την Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013 και ώρα 8:00 π.μ.,  

στην Δ/ΝΣΗ ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗΣ ΒΥΖ/ΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΥΖ/ΝΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ,  

 συγκεντρωνόμαστε και διαμαρτυρόμαστε 

 ενάντια στην «Αποκατάσταση και ανάδειξη του Φετιχιέ Τζαμί στον αρχαιολογικό χώρο της Ρωμαϊκής αγοράς της Αθήνας», προϋπολογισμού 1.380.000,00€ 

Οδός ΤΖΙΡΑΙΩΝ 8-10, 117 42 Αθήνα

Στο πλαίσιο της δήθεν αποκατάστασης ενός οθωμανικού «μνημείου», που ανεγέρθηκε εις μνήμην του Μωάμεθ του Πορθητή (Φετιχιέ), για να μας θυμίζει την οθωμανική κατάκτηση της πόλης των Αθηνών, το δουλικό καθεστώς που διαχειρίζεται την τύχη των Ελλήνων Πολιτών και το μέλλον της χώρας,  προετοιμάζεται για ακόμη μία φορά να διαθέσει πακτωλό χρημάτων, την ώρα που η Ελληνική κοινωνία μαστίζεται από την οικονομική ανέχεια,  την κοινωνική εξαθλίωση και την πολιτιστική απαξίωση και αγωνίζεται να διατηρηθεί ζωντανή.

Εδώ και αρκετό καιρό, αποκαθίστανται και «αναδεικνύονται» οθωμανικά «μνημεία» σε όλη την Ελλάδα και
πρόσφατα, στην Καβάλα και στην Θεσσαλονίκη αυτά τα «μνημεία» που δήθεν προορίζονταν για πολιτιστικές εκδηλώσεις και μουσειακή χρήση, παρεδόθησαν σε «επισκέπτες» μουσουλμάνους για την άσκηση των θρησκευτικών τους καθηκόντων.

Με πρόσχημα λοιπόν την προαγωγή του πολιτισμού και με τα χρήματα του Ελληνικού λαού, το δουλικό καθεστώς αποκαθιστά τα «μνημεία» της οθωμανικής κατοχής και τα παραδίδει απλόχερα σε αυτούς που οι πρόγονοί μας, με θυσίες ζωών και αίματος, πολέμησαν για να μας ελευθερώσουν.

Σήμερα, το δουλικό καθεστώς απεργάζεται μία νέα ΑΛΩΣΗ. Αφού πρώτα μας εξαθλίωσαν οικονομικά, τώρα ως σύγχρονοι γενίτσαροι, επιχειρούν να αλώσουν την ιστορική μας μνήμη, τον πολιτισμό μας, τις γειτονιές μας, την ίδια μας την ζωή.

Ελληνίδα, Έλληνα,

- Κανένας δεν εγγυάται ότι το αποκαταστηθέν τζαμί δεν θα προσφερθεί στους παράνομους ισλαμιστές που έχουν κατακλύσει κάθε γειτονιά της Αθήνας.

- Κανένας δεν εγγυάται ότι το αποκαταστηθέν τζαμί δεν θα δοθεί ως λατρευτικός χώρος στους παράνομους ισλαμιστές, όπως έγινε με το Γενί τζαμί στην Θεσσαλονίκη, καθώς και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και ιδιαίτερα στην Θράκη και την Μακεδονία, όπου τα τζαμιά που αναπαλαιώθηκαν παραχωρήθηκαν για λατρευτικούς σκοπούς σε τούρκους «επισκέπτες».

- Κανένας δεν διασφαλίζει ότι στην περιοχή αυτή, στο ιστορικό κέντρο της πόλης των Αθηνών, δεν θα δημιουργηθεί ένα νέο ισλαμικό γκέτο, όπως στην Κυψέλη, στον Άγιο Παντελεήμονα, στα Πατήσια.

- Κανένας δεν πρόκειται να αναλάβει την ευθύνη, όταν θα κινδυνεύσει η ίδια σου η ζωή, επειδή δεν συμμορφώνεσαι με τα νέα δεδομένα στην περιοχή.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΘΕΙ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΘΕΙΣ ΕΣΥ!

ΜΗΝ γίνεσαι ΣΥΝΕΝΟΧΟΣ στην ΙΣΛΑΜΟΠΟΙΗΣΗ της Ελλάδας

ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΘΑ ΤΗΝ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!

«ΔΡΑΣΗ ανεξαρτήτων ΠΟΛΙΤΩΝ»

Επικοινωνία: Ομάδα (group) Facebook: ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

e-mail: tzamistop@gmail.com, Τηλ.: 6936 040 531

Ενημερώνουμε ΟΛΟΥΣ τους φίλους και τους γνωστούς μας και συμμετέχουμε ΜΑΖΙΚΑ.

Αντιλήψεις ευρωπαίων πολιτών

Μια ρωσική εταιρία ερευνών με την ονομασία «SREDA The Independent Research Service» διεξάγει μια διαδικτυακή δημοσκόπηση θέτοντας κάποιες ερωτήσεις που αφορούν τις αντιλήψεις ευρωπαίων πολιτών για διάφορα κοινωνικο-οικονομικό-πολιτικά θέματα. Αναλύοντας τις απαντήσεις λέει στον κάθε συμμετέχοντα ποια ευρωπαϊκή χώρα θα  ήταν η ιδανικότερη για αυτόν να ζήσει.

Δεν θα σταθώ στο απαράδεκτο γεγονός ότι μέσα στη λίστα των χωρών φιγουράρει, εκτός από την Κύπρο (Cyprus) και μια άλλη χώρα με το όνομα «Northern Cyprus», ούτε και στο ότι η ΠΓΔΜ αναφέρεται ως «Macedonia»!

Θα σχολιάσω όμως τα εξής:

Στην ερώτηση «Πόση εμπιστοσύνη έχετε στις ένοπλες δυνάμεις», πρώτοι στις απαντήσεις, από όλους τους λαούς της Ευρώπης, είναι οι Τουρκοκύπριοι (92%) και η Τουρκία (90%). Η Ελλάδα είναι στη μέση του πίνακα (70%) και η Κύπρος πιο κάτω (63%).

Από το πιο πάνω αποτέλεσμα μπορούμε να καταλάβουμε
πόσο ισχυροί νιώθουν οι τούρκοι και οι τουρκοκύπριοι και να αντιληφθούμε γιατί στο κυπριακό δεν συζητούν την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και των εγγυήσεων της Τουρκίας!

Μερικά άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία:

Στην ερώτηση αν πιστεύεται στον Θεό, η Τουρκία, η Μάλτα και η Γεωργία είναι πρώτες με 99%. Σε άλλη παρόμοια ερώτηση φαίνεται ότι οι τούρκοι δίνουν περισσότερη σημασία από όλους τους άλλους στον Θεό (93%). Οι Σουηδοί και οι Τσέχοι είναι τελευταίοι και στις δύο αυτές ερωτήσεις.

Πιο περήφανοι για το έθνος τους είναι οι Ιρλανδοί (99%) και λιγότερο περήφανοι οι Βόσνιοι (61%). Στην Ελλάδα και στην Κύπρο το ποσοστό εθνικής περηφάνιας φτάνει στο 94%.

Περισσότερο από όλους οι Αλβανοί και οι Λευκορώσσοι αποδέχονται την δωροδοκία δημοσίων υπαλλήλων, (21%).

Οι Έλληνες μαζί με τους Ολλανδούς δίνουν τη περισσότερη σημασία από όλους τους άλλους στον ελεύθερο χρόνο που επιθυμούν να έχουν (92%).

Οι τουρκοκύπριοι εμπιστεύονται λιγότερο από όλους τους άλλους τον συνάνθρωπό τους (5%) και οι ελληνοκύπριοι (9%).

Για τις αντιλήψεις των ευρωπαίων πολιτών που αφορούν τα πιο πάνω θέματα αλλά και άλλα όπως τις εκτρώσεις, την ομοφυλοφιλία, την εργασία κτλ μπορείτε να διαβάσετε εδώ:  http://sreda.org/igra/?lang=en

Σὰν σήμερα ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀπαίτησε ἀπὸ τοὺς ἀπολυταρχικοὺς Βαυαροὺς Σύνταγμα στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος!

Πόσο επίκαιρο ...

Μήπως σήμερα εἶναι πολὺ πιὸ ἐπιτακτικὴ ἡ ἀνάγκη νὰ ἐκδιώξουμε τοὺς σύγχρονους "Βαυαροὺς" (Ε.Ε καὶ  Δ.Ν.Τ) ποὺ μᾶς καταδυναστεύουν οἰκονομικὰ καὶ ἐθνικά;

Τὸ ἱστορικὸ Κίνημα τοῦ Μακρυγιάννη γιὰ τὴν παροχὴ Ὀρθόδοξου Ἑλληνικοῦ Συντάγματος, μαζὶ μὲ τὸν Καλλέργη, στρατὸ καὶ λαό, μπροστὰ στὰ Ἀνάκτορα, ποὺ σήμερα στεγάζουν τὴ Βουλή! Ἀπὸ τότε καὶ ἡ Πλατεία ἐκείνη, λέγεται "Πλατεία Συντάγματος"!  Ἡ Βαυβαροκρατία τῆς Ἀντιβασιλείας καὶ τοῦ Ὄθωνα ἐμοίαζε καὶ ἦταν βαριὰ ξένη σκλαβιά, τέτοια, ὥστε προσπάθησαν καὶ τελικὰ ἔκλεισαν δεκάδες μοναστήρια, ξεπουλώντας τὰ ἱερὰ καὶ ὅσιά τους σκεύη! Πράγμα ποὺ δὲν ἔγινε μήτε στὴν Τουρκοκρατία! Ἡ Ἀντιβασιλεία, τῶν Προτεσταντῶν, προσπαθοῦσε νὰ ἐλέγξει τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὶς συνειδήσεις τῶν Δικαστῶν, καταδικάζοντας τὸν ἴδιο τὸν Κολοκοτρώνη σὲ θάνατο (δὲν ἐκτελέστηκε εὐτυχῶς) καὶ κυνηγώντας τοὺς Ἀγωνιστὲς τῆς Ἐλευθερίας μας, ὅπως κάνουν σήμερα καὶ θέλουν κάποιοι ἄθεοι καὶ ἀντίθεοι, ὥστε νὰ ἀφαιρεθεῖ ἀκόμη καὶ ὁ μισθὸς τῶν Ἱερέων, τάχα γιὰ οἰκονομία, ὅπως ἔλεγαν τότε καὶ οἱ Βαυαροὶ γιὰ νὰ ξεγελάσουν τοὺς ξιπασμένους καὶ τοὺς ἀφελεῖς!

Ἦταν τέτοια ἡ Κινητοποίηση τοῦ Στρατηγοῦ Ἰωάννη Μακρυγιάννη, ὁ ὁποῖος προσευχόμενος ὅρκιζε ὅλο τὸ προηγούμενο διάστημα μυστικὰ τοὺς Ἐπαναστάτες, ὥστε ὁ Ὄθωνας καὶ οἱ Βαυαροὶ
βρέθηκαν πρὸ τετελεσμένων καὶ ἀναγκάστηκαν νὰ ἀποδεχθοῦν τὴ νέα κατάσταση!  Ἀμέσως ὁ Μακρυγιάννης καὶ οἱ δικοί του σχηματίζουν Ἐπαναστατικὴ Κυβέρνηση ὑπὸ τὸν Ἀνδρέα Μεταξά, τὸν ἴδιο τὸν Κωνσταντῖνο Κανάρη καὶ τὸν Λέοντα Μελά, συγγραφέα τοῦ θρυλικοῦ Γερὸ-Στάθη καὶ θεῖο τοῦ Παύλου Μελᾶ καὶ προχωροῦν σὲ Ἐκλογὲς κατὰ τόπους Ἀντιπροσώπων γιὰ τὴ συγκρότηση ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ, ἡ ὁποία καὶ θὰ συνετάσε τὸ Ἑλληνικὸ Σύνταγμα, εἰς τὸ Ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος!

Τὸ Κίνημα ἐκδηλώθηκε τὴ νύχτα τῆς 2ας πρὸς 3ης Σεπτεμβρίου, ὅταν συνάχτηκαν μυστικὰ οἱ πρωτεργάτες του στὸ σπίτι τοῦ Μακρυγιάννη καὶ ἡ Χωροφυλακὴ τοῦ Ὄθωνα τοὺς περικύκλωσε ὑποπτευόμενη τὴ συνέχεια! Τότε κίνησε τὸ Στράτευμα ὁ Δημήτριος Καλλέργης καὶ κινήθηκε Στρατὸς καὶ Λαὸς στὰ Ἀνάκτορα! Σὰν σήμερα! Πόσα χρωστοῦμε στὸν Μακρυγιάννη, δὲ λέγεται, ποὺ μᾶς γλίτωσε καὶ τότε καὶ στὴ συνέχεια μὲ τὸν διωγμὸ τοῦ Ὄθωνα ἀπὸ τὰ χέρια τῶν Γερμανῶν!

Συνεχίζουμε ἀναξίως τὸν ἄξιο Ὀρθόδοξο καὶ Ἐθνικὸ Ἀγώνα τοῦ Στρατηγοῦ μας!

εθνοσυνέλευση

το είδαμε εδώ 

"Ναι, Είμαι ρατσιστής". Μια εντυπωσίακή αντίδραση στην κατηγορία περί ρατσισμού

Του Μάνου Ηλιάδη

Η καταγγελία κάποιου ως ρατσιστή, ιδιαίτερα στην χώρα μας, όπου οι αυτοαποκαλούμενοι «προοδευτικοί» την προσάπτουν εναντίον οποιουδήποτε έχει αντίθετη άποψη με την δική τους για πολλά θέματα, είναι ιδιαίτερα εύκολη υπόθεση. Από πλευράς προπαγανδιστικής τεχνικής, αυτό αποβλέπει στο να φέρει σε θέση σε άμυνας τον οποιονδήποτε αντίπαλο, να επηρεάσει το φρόνημά του για αντίσταση σε ένα θέμα και να τον παρουσιάσει στην κοινωνία ως ένα άτομο μειωμένου ηθικού κύρους.

Η προώθηση της τεχνικής αυτής, στο πλαίσιο κυρίως του προβλήματος των λαθρομεταναστών, έχει φτάσει στο σημείο να μη μπορεί να ανοίξει κανείς το στόμα του σε δημόσιο διάλογο, χωρίς να απολογηθεί εκ των προτέρων, με το γνωστό «δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…».

Μία πλασματική κατάσταση αλλάζει, όμως, όταν έρχεται σε προφανή αντίθεση με την πραγματικότητα. Και αυτό, εκτός από αρκετές άλλες χώρες, ισχύει σήμερα περισσότερο για την Αγγλία, την χώρα με την πλέον φιλική μεταναστευτική πολιτική, όπου η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο. Έτσι, εκτός από τις αρχές ασφαλείας που ασχολούνται όλο και πιο εντατικά με τα προβλήματα που τίθενται από την παρουσία πολυάριθμων μεταναστών, άρχισαν να ακούγονται και οι πρώτες έντονες διαμαρτυρίες από πολίτες και πολιτικούς. Μία χαρακτηριστική αντίδραση ήταν αυτή του αρχηγού τους αγγλικού Κόμματος Liberty, Πολ Γουέστον (Paul Weston), την οποία παραθέτουμε ως έχει (σε μετάφραση δική μας ενός ενδιαφέροντος βίντεο του lybio.net.).

«Γεια σας. Με λένε Πολ Γουέστον και είμαι ρατσιστής. Ξέρω ότι είμαι ρατσιστής γιατί πολλοί άνθρωποι μου λένε ότι είμαι ρατσιστής. Η σκληρή Αριστερά έχει την γνώμη ότι είμαι ρατσιστής, το Εργατικό Κόμμα λέει ότι είμαι ρατσιστής, οι Συντηρητικοί επίσης, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες νομίζουν ότι είμαι ρατσιστής και το BBC έχει την ίδια γνώμη. Κατά συνέπεια, πρέπει να είμαι ρατσιστής.

Γιατί είμαι ρατσιστής; Είναι πολύ απλό: Θέλω να διατηρήσω την κουλτούρα της χώρας μου, θέλω να διατηρήσω τον λαό της χώρας μου και επιδιώκοντας αυτά, χαρακτηρίζομαι στην σημερινή κοινωνία ως ρατσιστής.

Τώρα, υπάρχει κάτι που
μετακινήθηκε από την Αριστερά – τα γκολπόστ μετακινήθηκαν σημαντικά από την Αριστερά στο θέμα αυτό. Προκειμένου να χαρακτηρισθεί κάποιος ως ρατσιστής πριν 30 ή 40 χρόνια, θα έπρεπε να μην του αρέσουν οι ξένοι και να εκφράζει αυτή του την άποψη ενεργά. Εγώ δεν έχω τέτοια αισθήματα για τους ξένους. Αυτό που μου αρέσει, όμως, αυτό που αγαπώ, είναι η χώρα μου, η κουλτούρα μου και ο λαός μου και όλα αυτά τα βλέπω τώρα να τελούν υπό σοβαρή απειλή.

Η Βρετανία είναι μία πολύ μικρή χώρα, η οποία άνοιξε τις πύλες της στην μαζική μετανάστευση ανθρώπων από τον Τρίτο Κόσμο και πολύ απλά είμαστε υπό τεράστια πίεση. Τα σχολεία μας δεν μπορούν ανταποκριθούν, τα νοσοκομεία μας δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, πολύ λίγα άλλα είναι αυτά που έχουμε τα οποία μπορούν να ανταποκριθούν πλέον. Το σύστημα προνοίας της χώρας είναι επίσης στα πρόθυρα της καταρρεύσεως. Έτσι, αυτό που θέλω, είναι να υπερασπιστώ αυτό μέσα στο οποίο μεγάλωσα, αυτό στο οποίο γεννήθηκα, την πατρίδα μου, την βρετανική μου κουλτούρα, την κληρονομιά μου και την Ιστορία μου. Και αυτό προφανώς, σύμφωνα με όλους σήμερα, με κάνει ρατσιστή.

Δεν νομίζω όμως ότι είναι έτσι. Όχι το γεγονός ότι δεν είμαι πράγματι ρατσιστής, γιατί το παραδέχομαι πλήρως δεδομένου ότι μου το έχει πει πολύς κόσμος. Και πιθανώς είμαι και ισλαμόφοβος. Η φοβία, βέβαια, είναι ένας παράλογος φόβος για κάτι. Εγώ, δεν έχω παράλογο λόγο να φοβάμαι το Ισλάμ. Κοιτάζω σήμερα τον κόσμο, στην Συρία για παράδειγμα, στην οποία 100.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί τα τελευταία δύο χρόνια, όπου Σιίτες μουσουλμάνοι σφαγιάζονται από σουνίτες και αντίστροφα. Κοιτάζω σε μέρη όπως η Ινδονησία, η Αίγυπτος, η Κίνα και οι Φιλιππίνες, όπου και να κοιτάξεις θα δεις προβλήματα με το Ισλάμ. Και υπάρχει βία. Και τολμώ να πω -για να ενισχύσω τα ρατσιστικά μου διαπιστευτήρια- ότι το Ισλάμ είναι μία τελείως άγρια (savage) πολιτική και θρησκευτική ιδεολογία.

Tώρα, πολλοί θα διαφωνήσουν με αυτό. Η άκρα Αριστερά φυσικά θα πει ότι δεν μπορείς να επικρίνεις το Ισλάμ γιατί είναι μία θρησκεία, και υπάρχουν κανόνες που θεσμοθετήθηκαν σε αυτή την χώρα που λένε ότι αν την επικρίνεις είσαι ένοχος προκλήσεως θρησκευτικού μίσους. Αλλά το Ισλάμ δεν είναι μόνο μία θρησκεία, το Ισλάμ είναι επίσης μία πολιτική ιδεολογία και αυτό πρέπει να το πούμε ανοιχτά, γιατί αυτή η ιδεολογία είναι όντως πολιτική. Είναι μία κουλτούρα που είναι ταυτόχρονα πολιτική και θρησκευτική. 

Θα ήθελα να ξέρω εάν είμαι σε θέση να πω μερικά πράγματα σχετικά με αυτό. Νομίζω, για παράδειγμα, ότι σκοτώνοντας διά λιθοβολισμού τις μοιχαλίδες είναι κάτι που θα πρέπει να δεχτούμε ασμένως στην χώρα μας; Δεν νομίζω. Κατά συνέπεια, λέγοντάς το αυτό, είμαι ένοχος προκλήσεως θρησκευτικού μίσους. Νομίζω ότι οι ομοφυλόφιλοι πρέπει να απαγχονίζονται, κρεμασμένοι σε γερανούς; Όχι, γιατί έχω την γνώμη ότι αυτό είναι οπισθοδρομικό, είναι βάρβαρο και ειλικρινά νομίζω ότι οι άνθρωποι που το κάνουν αυτό πρέπει να περιχαρακωθούν.

Δεν επιτρέπεται να τα λέω αυτά γιατί, φυσικά, ενθαρρύνω το θρησκευτικό μίσος. Κατά συνέπεια δεν είμαι μόνο ρατσιστής, είμαι και εναντίον της άλλης θρησκείας.

Αλλά δεν είμαι. Σε αυτή την χώρα έχουμε ένα τεράστιο πρόβλημα το οποίο δεν πρόκειται να εξαλειφθεί και θα γίνεται όλο και χειρότερο. Εμείς, σαν λαός, δημογραφικά φθίνουμε και ο ισλαμικός πληθυσμός αυξάνεται εννέα φορές ταχύτερα από κάθε άλλον. Και κοιτάζοντας το μέλλον, βλέπω έναν τεράστιο θρησκευτικό εμφύλιο πόλεμο σε αυτή την χώρα. Τα αδιανόητα πράγματα που συμβαίνουν κάπου, όπως στην Συρία σήμερα, θα συμβούν σε αυτή την χώρα πριν από το 2040, σίγουρα πριν από το 2050. Δεν θέλω την Βρετανία να γίνει μία τέτοια χώρα. Κατά συνέπεια, θα καταγγέλλω το Ισλάμ ως μία οπισθοδρομική και άγρια πολιτική και θρησκευτική ιδεολογία και στο διάολο τι σκέπτονται άλλοι για αυτό, γιατί εάν δεν κάνουμε κάτι για αυτό, θα εμπλακούμε σε κάτι που οι περισσότερο άνθρωποι στην Βρετανία μετά βίας μπορούν να φαντασθούν.

Σε πόλεις της Συρίας αποκεφαλίζονται παιδιά. Η ιδέα ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί κάπου όπως το Surbiton, ή ακόμη και στην Eaton Square, είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή από πολλούς ανθρώπους. Αλλά θα συμβεί και χρειάζεται να συγκροτήσουμε κάποιο είδος άμυνας για αυτό.

Το πρόβλημα, όμως, συγκροτήσεως μίας άμυνας ενάντια σε αυτό είναι ότι θα αντιμετωπίσεις την κατηγορία του «ρατσιστή». Ιδού λοιπόν κάτι: Εγώ είμαι ρατσιστής. Αν πρόκειται να αποτρέψω ένα εμφύλιο πόλεμο στην χώρα μου, είμαι προετοιμασμένος να δεχθώ να με αποκαλούν ρατσιστή και το ίδιο θα πρέπει να κάνετε και εσείς. Ας πούμε, όλοι μαζί, «Ναι, είμαστε φοβεροί, μα φοβεροί ρατσιστές» και ας αρχίσουμε να καταγγέλλουμε μία ιδεολογία που είναι η πλέον πρωτόγονη, οπισθοδρομική και άγρια ιδεολογία την οποία εισάγαμε αυτοβούλως στην χώρα- με ευθύνη της Αριστεράς, από άτομα όπως ο Τόνι Μπλερ (σ.τ.μ.: η αδελφή της γυναίκας του έγινε σχετικώς πρόσφατα μουσουλμάνα), ο οποίος το έκανε προμελετημένα, με σκοπό να υπονομεύσει την κουλτούρα μας, τον λαό μας, την χώρα μας, την χώρα μου. Το έκαναν προμελετημένα και μετά είπαν “Ξέρετε; Δεν σας επιτρέπεται να διαφωνήσετε μαζί μας σε αυτό”».

To υπόλοιπο τμήμα της δηλώσεως του Γουέστον, αναφέρεται στον Τόνυ Μπλερ, τον οποίο κατηγορεί για προδοσία σε σχέση με τις αποφάσεις του με την πολιτική αυτή και απευθυνόμενος στον ίδιο καταλήγει ως εξής:

«Δεν με απασχολεί εάν ενδεχομένως ασκήσεις δίωξη εναντίον μου για ρατσισμό ή για υποκίνηση θρησκευτικού μίσους. Δεν πιστεύω σε αυτά. Αυτό στο οποίο πιστεύω είναι ένα πράγμα: Στην άμυνα της χώρας μου, στην άμυνα του λαού μου, στην άμυνα της κουλτούρας μου. Και όλα τα άλλα να πάνε στο διάολο. Είμαι ρατσιστής».

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/07/blog-post_2090.html

το είδαμε εδώ

«Αντιγόνες» εναντίον των Femen

Αυτές οι νεαρές γυναίκες ανήκουν σε μια ομάδα που ονομάζεται “Les Antigones”, η οποία φαίνεται ότι σχηματίστηκε για να αντιταχθεί στην "ουκρανική" δήθεν φεμινιστική FEMEN, που τα καλά χρηματοδοτούμενα μέλη της κάνουν «διαμαρτυρίες» με τόπλες.

Ας σημειωθεί ότι η τελευταία είδηση για τις πολυδιαφημιζόμενες Femen, λέει ότι η εκπρόσωπός τους Alise, που φωτογραφήθηκε σε πολλές «διαμαρτυρίες» στη Γαλλία, είναι επαγγελματίας πόρνη. Υπάρχει και σελίδα που μπορεί να κλείσει κάποιος «ραντεβού» μαζί της. Τόσο ακτιβισμός πόσο να αντέξουμε άλλο;

Στην ιστοσελίδα των “Les Antigones”, υπάρχει ένα ωραίο απόσπασμα από τον Σολζενίτσιν:

«Μείνετε σταθεροί στον αγώνα κατά του κακού. Ποτέ μην δεχτείτε να κάνετε συμβιβασμό. Προτιμήστε να χάσετε τα πάντα, τη ζωή, το μισθό, τις συνθήκες, αντί να θυσιάσετε τη συνείδησή σας».

Ο τιμημένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας ρώσος λογοτέχνης. Αλεξάντρ Ισάγεβιτς Σολζενίτσιν (1918 - 2008), γνωστός για το «Αρχιπέλαγος γκούλαγκ», (που περιγράφει τη ζωή στα σταλινικά στρατόπεδα εργασίας) πέρασε μέσα από μια κόλαση που λίγοι από εμάς μπορούν να φανταστούν και ποτέ δεν αμφιταλαντεύτηκε. Θα πρέπει να σκέφτηκε πολλές φορές ότι ο κομμουνισμός θα συνεχιστεί επ 'αόριστον, και ότι οι πιθανότητές του για μια νίκη ήταν μηδενικές. Ωστόσο, υπερίσχυσε. Είναι μια καλή υπενθύμιση, για όλους μας.

Όσο αφορά το όνομα της ομάδας, η Αντιγόνη, πρόσωπο τραγικό στην ελληνική μυθολογία, όταν ο
άρχοντας της Θήβας, Κρέοντας διέταξε να μείνει άταφο το σώμα του αδελφού της, Πολυνείκη, επειδή ενήργησε ως προδότης, εκείνη, σε αντίθεση με την αδελφή της Ισμήνη, αψήφησε τους νόμους του Κρέοντα και ενταφίασε τον νεκρό αδελφό της επειδή αυτό ήταν σύμφωνο με την ηθική και με την θέληση των θεών. Αυτήν την πράξη της την πλήρωσε με τον θάνατό της.


Μερικά από όσα λέει το μήνυμα στο παραπάνω βίντεο:

Είμαστε οι Αντιγόνες, ένα νέο online κίνημα.

• Μιλάμε σήμερα για το κίνημα FEMEN. Με πνεύμα διαλόγου και ειλικρίνειας. Δυστυχώς, μια μονάδα ΜΑΤ ήταν εκεί και μας εμπόδισε να έρθουμε να σας μιλήσουμε ... Θα διαβάσετε ένα σύντομο κείμενο που απευθύνεται στις FEMEN.
• Femen, λέτε ότι ο αγώνας για τη γυναικεία φύση είναι φεμινιστικός. Το αρνούμαστε. Είναι γυναικείος.
• Λέτε ότι με τα γυμνά βυζιά θα υπερασπιστείτε τη γυναικεία φύση. Εμείς λέμε ότι αυτή την γυναικεία φύση την υπερασπίζεσαι με αξιοπρέπεια.
• Λέτε ότι η θρησκεία μας αποξενώνει. Εμείς λέμε ότι για πολλές από εμάς, αποτελεί ένα μονοπάτι ελευθερίας και αυτοπραγμάτωσης.
• Λέτε ότι ο σεξισμός ελέγχει την κοινωνία και ότι θα πολεμήσετε τους άνδρες. Εμείς λέμε ότι μόνο με τους άνδρες μπορούμε να είμαστε ολοκληρωμένες γυναίκες.
• Απαιτείτε την ισότητα των φύλων. Εμείς λέμε ότι μόνο η συμπληρωματικότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών επιτρέπει το μεγαλείο της κοινωνίας μας.
• Εσείς πληρώνεστε για να τα λέτε αυτά. Εμείς λέμε ότι το ζήτημα της γυναικείας φύσης δεν είναι για πώληση
• Σε ό,τι κάνετε βάζετε την ταπείνωση και τη βία. Εμείς διαμορφώνουμε ένα μπλοκ με ηρεμία και αποφασιστικότητα.
• Όπως είπε η Αντιγόνη: «Δεν δημιουργήθηκα για το μίσος σας, αλλά για να είμαι με αυτούς που αγαπώ».
• Γνωρίζετε τι είπε ο Τολστόι; «Γυναίκα, κρατάς το βλέμμα του κόσμου στο χέρι σου».
• Έτσι εμείς οι Αντιγόνες, έχουμε τον κόσμο στα χέρια μας και απορρίπτουμε την φεμινιστική ρητορική σας. Θέλουμε μια κοινωνία που θα σέβεται τη γυναίκα και την παγκόσμια εμβέλεια της. Ερωμένες, συζύγους, μητέρες, και αγωνίστριες για τον σκοπό τους.
• Femen, σας έχω δει στην τηλεόραση. Προσπάθησα να είμαι υπομονετική και ήσυχη. Πέρασα επτά εβδομάδες στο διαδίκτυο προσπαθώντας να σας καταλάβω. Βαρέθηκα πια. Θα σας πω κάποια πράγματα γιατί δεν σας φοβάμαι πια. Σήμερα, οι μάσκες πέφτουν, και μάζεψα εδώ όλες τις Antigones μου. Μην μας κοροϊδεύετε. Εμείς, εμείς είμαστε γυναίκες. Είμαστε αηδιασμένες από τις ξεφτιλισμένες γελοιότητές σας. Είμαστε αηδιασμένες που τολμάτε να μιλάτε εξ ονόματος των γυναικών. Δεν μιλάω με θυμό, αλλά με θλίψη. Είμαι λυπημένη για τον μοντέρνο κόσμο. Ειδικά για τους ανθρώπους της Γαλλίας που έχουν υπηρετήσει αυτή την ιδεολογία. Η βία σας αποτρέπει οποιοδήποτε έργο ή οποιαδήποτε εποικοδομητική συζήτηση. Λυπούμαστε για αυτό. Μπορείτε να λέτε ότι πολεμάτε για τις γυναίκες, αλλά στην πραγματικότητα πολεμάτε εναντίον τους.
• Femen, femen, οι Antigone στέκονται μπροστά σας!

Πηγή

νέα ανταπόκριση από Σουηδία: Έχουν καεί ήδη: 20 σχολεία, 3 αστυνομικοί σταθμοί, δημόσια κτήρια και 300 αυτοκίνητα

Περίπου 200 Μουσουλμάνοι - σοσιαλιστές σχεδίασαν την εξέγερση στη Στοκχόλμη ολόκληρες μέρες. Η κύρια οργάνωση πίσω απ' τις εξεγέρσεις είναι η Megafonen που χρηματοδοτείται από την City ως νεανική οργάνωση ακτιβιστών.

 

Πάνω απο 80% των κατοίκων της περιοχή του Husby είναι μη-Ευρωπαίοι μετανάστες κυρίως Αφρικανοί και Άραβες. Τα επίσημα στοιχεία της κυβέρνησης λένε ότι η ανεργία είναι 8,8%. Όμως σύμφωνα με κατοίκους η ανεργία είναι κοντά στο 60% στην περιοχή. Αυτό είναι λογικό αφού οι μετανάστες αρκούνται στα επιδόματα. Άλλωστε όπως δηλώνουν κατα καιρούς οι Μουσουλμάνοι ηγέτες στην Ευρώπη δεν νοιάζονται για μεροκάματο, ούτε θέλουν να αφομοιωθούν. Θέλουν να κυριαρχήσουν και να κάνουν την Ευρώπη Μουσουλμανική.

 

Παρασκευή 24 Μαϊου

5η μέρα των επεισοδίων. Έχουν καεί 20 σχολεία, 3 αστυνομικοί σταθμοί καταστράφηκαν και κάηκαν. Πάνω από 300 αυτοκίνητα κάηκαν. Δημόσια κτίρια τυλίχθηκαν στις φλόγες και τζάμια σπιτιών σπάστηκαν.

Τα ΜΜΕ της Σουηδίας αντί να καταδικάζουν τους Μουσουλμάνους μετανάστες που τρομοκρατούν τους Σουηδούς και τους καταστρέφουν τις περιουσίες, στηρίζουν τους μετανάστες και κατηγορούν την αστυνομία.

Αν αυτό σας παραξενεύει πολύ διαβάστε εδω σχετικά με το ποιοι ελέγχουν τα ΜΜΕ της Σουηδίας και θα καταλάβετε γιατί τα ΜΜΕ κρατούν αυτή τη προδοτική στάση!

Πηγή

Σουηδοί εθνικιστές άρχισαν περιπολίες στους δρόμους της Στοκχόλμης. (Προσεχώς και στην Ελλάδα;;;)

Το γράψαμε και το ξαναγράψαμε:
Η κατάσταση στην Ελλάδα με τα εκατομμύρια των λαθρομεταναστών (οι περισσότεροι φανατικοί ισλαμιστές) μπορεί ανά πάσα στιγμή να βγει εκτός ελέγχου. 
Αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στην Σουηδία και συνέβησαν στο παρελθόν και στη Γαλλία, δεν αποκλείεται σύντομα να συμβούν και στην Ελλάδα (μια πρόβα έχει γίνει πριν 2-3 χρόνια, στα επεισόδια με αφορμή τον θάνατο "Αλέξη" αλλά και με αφορμή το υποτιθέμενο σχίσιμο σημειώσεων του Κορανίου από αστυνομικό)

Επί πλέον, η "Ελληνική" Κυβέρνηση, τελείως αψυχολόγητα, αφαίρεσε τα όπλα από τις δυνάμεις εθνοφυλακής (έφεδροι, σε ακριτικές περιοχές ή νησιά) τα οποία μέχρι σήμερα είχαν σπίτι τους.
Αντιθέτως, επανειλημμένα εντοπίζεται σε κρύπτες πολεμικός εξοπλισμός (καλάσνικοφ κλπ) σε ευαίσθητες περιοχές (Ήπειρος-Θεσπρωτία, Θράκη).

Ας παραδειγματιστούμε από το τι συμβαίνει σε άλλες χώρες και ας οργανωθούμε ΕΓΚΑΙΡΑ με στενούς φίλους και παλιούς συναγωνιστές κατ' αρχήν σε επίπεδο ενορίας και γειτονιάς, στη συνέχεια σε επίπεδο πόλης (απλά προσοχή σε προβοκάτσιες που δεν λείπουν από τον πατριωτικό χώρο). Αν οργανωθούμε έγκαιρα ίσως αποτρέψουμε ένα ακόμη κάψιμο της Αθήνας ή μια ακόμη χαμένη πατρίδα.

Ακολουθούν 2  ενημερώσεις από την Σουηδία:

 

Σουηδοί εθνικιστές άρχισαν περιπολίες στους δρόμους της Στοκχόλμης, ενώ συνεχίζονται οι ταραχές και η αστυνομία δηλώνει αδυναμία

Μετά την ανακοίνωση του επικεφαλής της αστυνομίας της Στοκχόλμης ότι δεν πρόκειται να πολεμήσουν με τους ταραξίες που καίνε εδώ και πέντε ημέρες τα πάντα, οι εθνικιστές της Σουηδίας αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και άρχισαν να οργανώνουν περιπολίες. Μουσουλμάνοι μετανάστες, κυρίως Σομαλοί, βάζουν συνέχεια φωτιές από το βράδυ της Κυριακής. Έκαψαν εκατοντάδες αυτοκίνητα, πέταξαν βόμβες μολότοφ σε πυροσβέστες, επιτέθηκαν με πέτρες σε ασθενοφόρα, επιτέθηκαν σε αστυνομικούς και σε περαστικούς και προξένησαν βανδαλισμούς σε σχολεία και καταστήματα.

Οι αναφορές λένε ότι μεγάλος αριθμός νεαρών Σουηδών περιπολεί τώρα την Στοκχόλμη και μάχεται με
τους μουσουλμάνους ταραξίες.

Τα σουηδικά μέσα μαζικής ενημέρωσης λένε ότι ένας μεγάλος αριθμός αστυνομικών έχει κινητοποιηθεί για να αποτρέψει «50 ακροδεξιούς» από περιπολίες στους δρόμους της Tumba, ένα προάστιο της Στοκχόλμης.

Περίπου 200 Σουηδοί έχουν συγκεντρωθεί στην περιοχή Älvsjö της Στοκχόλμης, αυτό το βράδυ για να υπερασπιστούν την πόλη τους, και όσο περνάει η νύχτα ενώνονται μαζί τους περισσότεροι άνθρωποι.

Η ομάδα απαρτίζεται από μέλη που προέρχονται από τη Νορδική Νεολαία, το Κόμμα των Σουηδών και το Σουηδικό Κίνημα Αντίστασης, αλλά και πολλούς άλλους που δεν είναι μέλη κάποιας οργάνωσης και οι οποίοι έχουν ενταχθεί κι αυτοί στις περιπολίες.

Σύμφωνα με το σουηδικό εθνικιστικό site ειδήσεων Realisten, οι άνδρες πήγαν στην κοντινή περιοχή Tumba, όπου λέγεται ότι υπάρχουν συνεχιζόμενες αναταραχές και αρκετές μεγάλες πυρκαγιές.

Οι συμμετέχοντες στις περιπολίες έχουν γράψει στο Facebook ότι οι προθέσεις τους είναι να τερματιστεί η αναταραχή, να προστατέψουν τα μέλη των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης και να υπερασπιστούν τους ανθρώπους που δέχονται επιθέσεις από τους ταραξίες.

Πρόσφατες εκθέσεις της Realisten λένε ότι η αστυνομία είχε επιτεθεί σε μερικές από τις εθνικιστικές ομάδες, αλλά οι περιπολίες συνεχίζονται μέσα στη νύχτα.

Διαβάστε και :

Την πλήρη αποτυχία της πολυπολιτισμικότητας δείχνουν οι ταραχές στη Σουηδία 

 Πολύ ενδιαφέρον και το : 

Ποιοι είναι οι "ρατσιστές" και "ακροδεξιοί" της Αγγλίας που μας λέει το MEGA και τα άλλα μεγάλα κανάλια;

Τα πρώτα καλέσματα στην Σουηδία για προσευχή στο τζαμί [video].

Έρχεται...έρχεται...

Καμίνη και Μπουτάρη όλα καλά...
Η προσευχή του Αλλάχ θα γίνεται μέσω των μεγαφώνων στη σουηδική πρωτεύουσα.

Για την απαγγελία του ‘Αντχάν’ (το μουσουλμανικό κάλεσμα του μουεζίνη) εγκρίθηκε να γίνεται από τα μεγάφωνα κατά την προσευχή της Παρασκευής από τους μιναρέδες τεμένους της Στοκχόλμης.

Το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε θετικά για την απαγγελία του Άντχαν από το μιναρέ του τζαμιού «Fittja Ulu» της Στοκχόλμης και αφού έγιναν οι τεχνικές λεπτομέρειες χορηγήθηκε η άδεια τη δημόσια πρόσκληση των μουσουλμάνων από τα μεγάφωνα του τζαμιού, γράφει το τούρκικο δημοσίευμα.

Σχετική αίτηση είχε υποβληθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο στις 24 Ιανουαρίου του 2012 από τον Ισμαήλ Οκούρ, πρόεδρο του Ισλαμικού Πολιτιστικού Συλλόγου του Δήμου Botkyrka, που βρίσκεται στα περίχωρα της Στοκχόλμης.

Η άδεια αναφέρει ότι η απαγγελία δια μεγαφώνων του μουσουλμανικού καλέσματος θα γίνεται ζωντανά την Παρασκευή από τις 12:00 έως τις 13:00 για 3 έως 5 λεπτά. 

Πηγή

ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ: "Η διαμαρτυρία των ΚΤΗΝΟΒΑΤΩΝ της Γερμανίας! "

ΣΧΟΛΙΟ:
Τα λόγια είναι περιττά. 
Μετά την "ξενο-φοβία" ήρθε και η "κτηνοβατο-φοβία"!

Η κατρακύλα στην "πολιτισμένη" Ευρώπη συνεχίζεται. 
Με πρόσχημα τον "ρατσισμό", η Ευρώπη χάνει τον χριστιανικό της προσανατολισμό, αλλοιώνεται φυλετικά και νομιμοποιεί κάθε παραλογισμό:
Ακολουθεί μία ακόμη ενημέρωση από τον Κόκκινο Ουρανό:

«Είμαστε μια μειονότητα που γινόμαστε στόχος διακρίσεων φανατικών εξ αιτίας του σεξουαλικού μας προσανατολισμού. Είμαστε φυσιολογικοί. Έτσι γεννηθήκαμε» λένε οι κτηνοβάτες στη Γερμανία 

 Μια μικρή ομάδα ανδρών που έχουν «σεξουαλικές σχέσεις» με τα κατοικίδια ζώα τους, συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Potsdamer Platz του Βερολίνου νωρίτερα αυτό το χρόνο για να διαμαρτυρηθούν για ένα νόμο που κυρώθηκε από την άνω βουλή του κοινοβουλίου, την Bundesrat, που απαγορεύει την κτηνοβασία.

Η κάτω βουλή του κοινοβουλίου, η Bundestag, πέρασε αυτή τη νομοθεσία στα τέλη του περασμένου έτους, ως μέρος ενός ευρύτερου νόμου για
την προστασία των ζώων που φέρνει την Γερμανία να συμμορφωθεί με μια οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι Γερμανοι «ζωόφιλοι», όπως αυτοαποκαλούνται (‘zoophiles’), αντιμετωπίζουν τώρα πρόστιμα ύψους μέχρι και 25.000 ευρώ για όλες τις μορφές του σεξ με ζώα.

Ένας από τους διαδηλωτές είπε στη γερμανική ιστοσελίδα The Local είπε ότι η οργάνωσή τους, που ονομάζεται ΖΕΤΑ (Ζωόφιλοι Δεσμευμένοι για Ανοχή και Διαφωτισμό), θα προσβάλει το νόμο με το αιτιολογικό ότι ψηφίστηκε από τους "φανατικούς"("Ζωοφιλοβικοί" ή "κτηνοβατοφοβικοί";;;) για τα δικαιώματα των ζώων που διαδίδουν ψευδή προπαγάνδα για τους ανθρώπους που έχουν σεξουαλικές σχέσεις με ζώα.  

 

«Νιώθουμε σαν εγκληματίες. Αυτό όλα γίνονται εξαιτίας των φανατικών διαδηλωτών για τα δικαιώματα των ζώων, που νομίζουν ότι βλάπτουμε τα ζώα», δήλωσε ο διαδηλωτής.

Ένας άλλος διαδηλωτής πρόσθεσε ότι η ποινικοποίηση του σεξ με τον σκύλο του συνιστά «διάκριση». «Είμαστε μια μειονότητα που υφίσταται διακρίσεις και πρόκειται να το πάμε αυτό στα δικαστήρια», είπε. (...)

Το φυλλάδιο καταλήγει στον υπαινιγμό ότι η κτηνοβασία είναι τώρα πλέον μια «φυσιολογική» και «αποδεκτή» συμπεριφορά που είναι γενετικά κληρονομική και μη αναστρέψιμη.

"Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να μην είμαστε «ζωόφιλοι»και έτσι προσπαθούμε να χειριστούμε (sic) αυτή την κλίση μας με υπευθυνότητα", αναφέρει το φυλλάδιο. (...)

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

 

Η Οριάνα Φαλάτσι κονιορτοποιεί το γελοίο επιχείρημα «Ήμασταν και εμείς κάποτε μετανάστες»

Μια χειμαρρώδης αποστομωτική απάντηση στα γνωστά δακρύβρεχτα "αντιρατσιστικά" τσιτάτα που θέλουν να καλλιεργήσουν "ενοχές" να φιμώσουν όποιον αντιδράει στον εποικισμό της πατρίδας από τους αλλοδαπούς και στην δημογραφική αλλοίωση του λαού μας.

Της Oriana Fallaci* (από το βιβλίο της «H Οργή και η Περηφάνεια», 2003)

Όχι εδώ και πολύ καιρό, άκουσα κάποιον από τους αναρίθμητους πρώην κυρίους Πρωθυπουργούς που έχουν ταλαιπωρήσει την Ιταλία τις τελευταίες δεκαετίες, να λέει στην τηλεόραση: «Κι ο θείος μου ήταν μετανάστης. Ακόμη θυμάμαι τη στιγμή που έφευγε για την Αμερική. με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι». Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα, κύριε παραπληροφορημένε, ή αναξιόπιστε πρώην Πρωθυπουργέ. Εκτός από το ότι είναι πρακτικά αδύνατον να έχετε θείο που πήγε στην Αμερική με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, για τον απλό λόγο ότι οι θείοι με τις βαλίτσες από χαρτόνι στο χέρι πήγαιναν στην Αμερική στις αρχές του εικοστού αιώνα, δηλαδή τότε που εσείς δεν ήσασταν ακόμη γεννημένος, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Και είναι δυο φαινόμενα άσχετα μεταξύ τους για ορισμένους λόγους που εσείς αγνοείτε, ή κάνετε πως αγνοείτε. Οι λόγοι αυτοί είναι οι εξής:

Πρώτον: Η Αμερική είναι μια ήπειρος με έκταση 3 εκατομμύρια και 618.770 τετραγωνικά μίλια. Τεράστιες περιοχές αυτής της έκτασης είναι ακόμη και σήμερα ακατοίκητες ή τόσο αραιά κατοικημένες, ώστε σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να περπατάει κανείς για ολόκληρους μήνες χωρίς να συναντήσει ψυχή. Και σας πληροφορώ ότι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα αυτές οι περιοχές ήταν ακόμη πιο έρημες και σχεδόν εντελώς ακατοίκητες. Δεν υπήρχαν πόλεις, ούτε κωμοπόλεις, ούτε δρόμοι, ούτε καν οικισμοί. Το πολύ-πολύ να υπήρχαν κάποια φυλάκια ή κάποια καταλύματα για ξεκούραση και για αλλαγή αλόγων. Η πλειονότητα των κατοίκων ήταν, ουσιαστικά, συγκεντρωμένη στις ανατολικές Πολιτείες. Στις Μεσοδυτικές εκτάσεις, ζούσαν μονάχα λίγοι θαρραλέοι τυχοδιώκτες, καθώς και οι φυλές των ιθαγενών Ινδιάνων, που τους ονόμαζαν Ερυθρόδερμους. Πιο δυτικά, στη λεγόμενη Άγρια Δύση, υπήρχαν ακόμη λιγότεροι κάτοικοι: Το Κυνήγι του Χρυσού μόλις είχε αρχίσει. 
Λοιπόν: Η Ιταλία δεν αποτελεί ήπειρο. Είναι μια μικρή σχετικά χώρα, τριάντα δύο φορές μικρότερη από την Αμερική και υπερβολικά πυκνοκατοικημένη: ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 58 εκατομμύρια κατοίκους έναντι των 282 εκατομμυρίων της Αμερικής. Συνεπώς, αν τριακόσιες ή τετρακόσιες χιλιάδες γιοι του Αλλάχ μεταναστεύουν στην Ιταλία κάθε χρόνο (όπως γίνεται στην πραγματικότητα), για μας είναι σαν να μετανάστευαν τρία ή τέσσερα εκατομμύρια Μεξικανοί στο Τέξας, στην Αριζόνα ή στην Καλιφόρνια κάθε χρόνο.

Δεύτερον: Για έναν ολόκληρο αιώνα, δηλαδή από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας μέχρι το 1875, η Αμερική ήταν χώρα ελεύθερης προσπέλασης. Τα σύνορα και οι ακτές της παρέμεναν αφύλακτα, οποιοσδήποτε ξένος μπορούσε να μπει ελεύθερα στη χώρα και οι μετανάστες ήταν κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτοι. Για να αναπτυχθεί και να ακμάσει το νεοσύστατο έθνος, έπρεπε να αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα εδάφη του και ο εν δυνάμει πλούτος του, και γι’ αυτό ακριβώς
στις 20 Μαΐου του 1862, ο Αβραάμ Λίνκολν υπέγραψε την Homestead Act. Σύμφωνα με την Πράξη αυτή, θα δωρίζονταν 810 εκατομμύρια τ.μ. ομοσπονδιακής γης. Στην Οκλαχόμα, για παράδειγμα, στη Μοντάνα, στη Νεμπράσκα, στο Κολοράντο, στο Κάνσας, στη Βόρεια και Νότια Ντακότα κ.ά... Επιπλέον η «Πράξη» δεν ωφελούσε μονάχα τους Αμερικανούς. Με εξαίρεση τους Κινέζους, που γενικότερα τύχαιναν κακομεταχείρισης, καθώς και τους καταδιωκόμενους γηγενείς Ινδιάνους, οποιοσδήποτε (άντρας ή γυναίκα) μπορούσε να κάνει αίτηση και να λάβει ως δωρεά 480 τ.μ. γης. Οι προϋποθέσεις ήταν: ο αιτών να έχει συμπληρώσει το εικοστό πρώτο έτος, να εγκατασταθεί στον συγκεκριμένο τόπο για τουλάχιστον πέντε χρόνια, να μετατρέψει την άγρια γη σε φάρμα και κατοικία, να δημιουργήσει οικογένεια και, αν δεν ήταν Αμερικανός, να ζητήσει αμερικανική υπηκοότητα. Ακολουθώντας τα σλόγκαν «Το Αμερικανικό Όνειρο», «Αμερική, η Χώρα των Ευκαιριών», οι περισσότεροι από αυτούς που απέκτησαν έτσι γη, ήταν Ευρωπαίοι. Ο αριθμός των μεταναστών ήταν τόσο μεγάλος, ώστε ολόκληρες φυλές γηγενών (Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, Τσεγιέν, κ.α.) εκτοπίστηκαν βίαια και περιορίστηκαν με επαίσχυντο τρόπο σε καταυλισμούς. Λοιπόν, στην Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ ανάλογη «Πράξη» που να προσκαλεί τους ξένους να έρθουν και να εγκατασταθούν στη χώρα μας: «Ελάτε ξένοι, ελάτε! Αν έρθετε, θα σας δώσουμε ένα καλό κομμάτι γης στο Κιάντι, στη Βαλ Παντάνα ή στη Ριβιέρα. Για χάρη σας θα διώξουμε τους γηγενείς,δηλαδή τους Τοσκανούς, τους Λομβαρδούς και τους Λιγουριανούς, θα τους κλείσουμε σε καταυλισμούς». Όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, έτσι και στην Ιταλία, όλοι αυτοί οι μετανάστες που μας ταλαιπωρούν, έχουν έρθει με δική τους πρωτοβουλία. Με τα αναθεματισμένα σκάφη τους, τα καταραμένα φουσκωτά σκάφη της αλβανικής μαφίας, αποφεύγοντας τις περιπόλους της ακτοφυλακής, που προσπαθούν να τους στείλουνε πίσω. Δεν είμαστε μια χώρα με ανοιχτά σύνορα, αγαπητέ κύριε Πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι. Εμείς, δεν έχουμε τεμάχια γης να χαρίσουμε στους ξένους. Δεν έχουμε έρημες περιοχές που πρέπει να κατοικηθούν. Ούτε φυλές Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, και Τσεγιέν για να εκτοπίσουμε.

 

Τρίτον: Ακόμη κι η Αμερική η Χώρα των Ευκαιριών έπαψε κάποια στιγμή να δείχνει στους ξένους την ίδια επιείκεια που έδειχνε μέχρι και την προεδρία του Λίνκολν. Το 1875, για παράδειγμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να μπουν κάποια όρια, με αποτέλεσμα η Βουλή των Αντιπροσώπων να υιοθετήσει νόμο που απαγόρευε την είσοδο στη Χώρα σε Πρώην κατάδικους και σε πόρνες. Το 1882, ένας δεύτερος νόμος απέκλειε από το δικαίωμα αυτό ψυχασθενείς και άτομα για τα οποία υπήρχαν υποψίες ότι θα βλάψουν τη δημόσια ζωή της χώρας. Το 1903, ψηφίστηκε ακόμη ένας νόμος που απαγόρευε την είσοδο στη χώρα σε επιληπτικούς, σε επαγγελματίες ζητιάνους, σε ασθενείς με μεταδοτικές αρρώστιες και σε αναρχικούς. (Ο τελευταίος ήταν ένας ανακριβής χαρακτηρισμός που αποδιδόταν τόσο σε παλαβούς που δολοφονούσαν προέδρους, όσο και σε ριζοσπαστικούς που προκαλούσαν γενική αναστάτωση και οργάνωναν απεργίες). Από εκεί και πέρα, η μεταναστευτική πολιτική έγινε πιο αυστηρή και οι παράνομοι μετανάστες απελαύνονταν αμέσως. Στη σημερινή Ιταλία και Ευρώπη όμως, οι μετανάστες έρχονται όποτε τους αρέσει και όποτε θέλουν. Τρομοκράτες, κλέφτες, βιαστές, πρώην κατάδικοι, πόρνες, ζητιάνοι, έμποροι ναρκωτικών, άτομα με μεταδοτικές ασθένειες. Δεν ελέγχεται το ιστορικό ούτε καν εκείνων που παίρνουν άδεια εργασίας. Από τη στιγμή που περνούν τα σύνορα, τους παρέχεται φιλοξενία, τροφή και ιατρική περίθαλψη, με επιβάρυνση των γηγενών. Εννοώ των Ιταλών φορολογουμένων. Λαμβάνουν ακόμη και ένα μικρό ποσό χρημάτων για τα τρέχοντα μικροέξοδά τους. Όσο για τους παράνομους μετανάστες, ακόμη κι αν απελαθούν επειδή έχουν διαπράξει κάποιο φριχτό έγκλημα, πάντοτε καταφέρνουν να επιστρέψουν. Αν απελαθούν ξανά, πάλι γυρίζουν πίσω. Φυσικά, για να διαπράξουν κι άλλα εγκλήματα. Και οι πολιτικοί μας δεν κάνουν τίποτε. Ανάθεμά τους!  

Δε θα ξεχάσω ποτέ τις διαδηλώσεις που έκαναν πέρυσι οι παράνομοι, κατακλύζοντας τις πλατείες μας για να απαιτήσουν με αυθάδεια άδειες παραμονής. (Οι περισσότεροι ανέμιζαν τις σημαίες της χώρας τους, ή κόκκινες σημαίες). Αυτά τα παμπόνηρα, παραμορφωμένα πρόσωπα. Αυτές οι υψωμένες γροθιές, έτοιμες να μας χτυπήσουν, εμάς τους γηγενείς, να μας κλείσουν σε καταυλισμούς. Αυτές οι κραυγές, που έφερναν στο νου τις κραυγές των οπαδών του Χομεινί στο Ιράν, του Μπιν Λάντεν στην Ινδονησία, Μαλαισία, Πακιστάν, Ιράκ, Σενεγάλη, Σομαλία, Νιγηρία κ.ο.κ... Δε θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί εκτός από προσβεβλημένη, ένιωσα και εξαπατημένη από τους πολιτικούς που έλεγαν: «Θα θέλαμε να τους απελάσουμε, να τους στείλουμε πίσω στις πατρίδες τους. Αλλά, δε γνωρίζουμε πού κρύβονται». Πού κρύβονται;!; Ελεεινοί καραγκιόζηδες! Είχαν κατεβεί κατά χιλιάδες στις πλατείες, και δεν κρύβονταν διόλου. Για να τους απελάσετε, για να τους διώξετε, θα αρκούσε να τους περικυκλώσετε με λίγους ένοπλους αστυνομικούς oι στρατιώτες, να τους φορτώσετε σε φορτηγά, να τους οδηγήσετε σ’ ένα αεροδρόμιο ή ένα λιμάνι, και να τους στείλετε πίσω στις πατρίδες τους.

Όσο για τον τελευταίο λόγο που θα σας αναφέρω, αγαπητέ μου κύριε πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, είναι τόσο απλός, που ακόμη και ένα διανοητικά καθυστερημένο μωρό θα μπορούσε να τον καταλάβει. Η Αμερική είναι ένα νεοσύστατο έθνος, μια πολύ νέα χώρα. Αν αναλογιστείτε ότι η σύσταση του αμερικανικού έθνους έγινε στα τέλη του δεκάτου όγδοου αιώνα, θα συμπεράνετε εύκολα ότι σήμερα (έτος 2002) συμπληρώνει μόλις δυο αιώνες ζωής. Επίσης, είναι ένα έθνος μεταναστών. Από την εποχή του Mayflower, από την εποχή των δεκατριών αποικιών, δηλαδή από πάντα, όλοι οι κάτοικοι της Αμερικής ήταν μετανάστες. Παιδιά, εγγόνια, εγγύτεροι ή απώτεροι απόγονοι κάποιων μεταναστών. Ως έθνος μεταναστών, αποτελεί το πιο δυναμικό, το πιο πλούσιο μείγμα φυλών, θρησκειών και γλωσσών που υπήρξε ποτέ σε τούτο τον πλανήτη. Ως νεοσύστατο έθνος, έχει πολύ σύντομη ιστορία. Γι’ αυτό, η πολιτιστική της ταυτότητα δεν έχει ακόμη κατασταλάξει σε κάτι ενιαίο. Αντίθετα, η Ιταλία είναι ένα πολύ παλαιό έθνος. Με εξαίρεση την Ελλάδα, θα έλεγα πως είναι το παλαιότερο της Δύσης. Η καταγεγραμμένη ιστορία της ξεκινάει πριν τρεις χιλιάδες χρόνια, όταν ιδρύθηκε η Ρώμη. Ή, καλύτερα, από την εποχή που οι Ετρούσκοι αποτελούσαν ήδη πολιτισμένη κοινωνία. Σ’ αυτές τις τρεις χιλιετίες, παρ’ όλη την εξάπλωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρ’ όλες τις εισβολές που προκάλεσαν την Πτώση αυτού του εκπληκτικού επιτεύγματος, παρ’ όλες τις κατακτήσεις που μας είχαν διαμελίσει για πολλούς αιώνες, η Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ έθνος μεταναστών. Δηλαδή, ένα μείγμα από φυλές, θρησκείες και γλώσσες. Ούτε αλλοιώθηκε η ταυτότητά της από τις επιδράσεις των κατακτητών της. Κανένα από τα ξένα έθνη που μας είχαν κατακτήσει και διαμελίσει (και Γερμανοί και Σκανδιναβοί και Ισπανοί και Γάλλοι και Αυστριακοί) δεν κατάφεραν να μεταβάλουν την οντότητά μας. Αντίθετα, εκείνοι απορροφήθηκαν από εμάς, σαν το νερό από το σφουγγάρι. …. Συνεπώς, η δική μας πολιτιστική ταυτότητα είναι ενιαία. Και, παρ’ όλο που περιέχει κάποια στοιχεία, που έχει απορροφήσει το σφουγγάρι (σκεφτείτε τις πολλές διαλέκτους μας, τις συνήθειές μας, την κουζίνα μας), ποτέ δεν υιοθέτησε συνήθειες του Μουσουλμανικού κόσμου. Με κανέναν τρόπο δεν έχει επηρεαστεί από αυτόν. Επίσης, για δυο χιλιάδες χρόνια, η ενότητά μας ήταν βασισμένη σε μια θρησκεία που ονομάζεται Χριστιανισμός. Σε μια εκκλησία που ονομάζεται Καθολική Εκκλησία... Πάρτε εμένα σαν παράδειγμα. «Είμαι άθεη και αντικληρικών αντιλήψεων, δεν έχω τίποτε κοινό με την Καθολική Εκκλησία», δηλώνω πάντοτε. Κι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και ψέμα. Γιατί, είτε μου αρέσει είτε όχι, έχω αρκετά κοινά με την Καθολική Εκκλησία. Πιστέψτε με, γαμώτο! Πώς θα μπορούσα να μην έχω; Γεννήθηκα σ’ έναν τοπίο γεμάτο τρούλους εκκλησιών, μοναστήρια, Χριστούς, Μαντόνες, Αγίους, σταυρούς και καμπάνες. Οι πρώτες μελωδίες που άκουσα όταν γεννήθηκα ήταν οι μελωδίες από τις καμπάνες. Τι καμπάνες του Καθεδρικού της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε, που τον Καιρό του Αντίσκηνου, ο μουεζίνης προσβλητικά κατέπνιγε με τα δικά του Αλλάχ-ακμπάρ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα με αυτή τη μουσική, με αυτό το τοπίο γύρω μου, με αυτή την Εκκλησία που την έχουν προσκυνήσει ακόμη και μεγάλα μυαλά, όπως ο Δάντης Αλιγκιέρι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Γαλιλαίος Γαλιλέι. Μέσα από αυτήν έχω μάθει τι είναι γλυπτική, αρχιτεκτονική, ζωγραφική, ποίηση και λογοτεχνία, καθώς και τι σημαίνει ο συνδυασμός της ομορφιάς με τη γνώση. Χάρη σ’ αυτήν άρχισα κάποτε ν’ αναρωτιέμαι τι είναι το Καλό και το Κακό, αν υπάρχει Θεός. Αν μας έπλασε Εκείνος, ή εμείς Εκείνον και αν η ψυχή είναι μια χημική ένωση που μπορεί να υποστεί επεξεργασία σε εργαστήρια ή είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Και, μα τον Θεό...

Βλέπετε; Πάλι χρησιμοποίησα τη λέξη «Θεός». Παρ’ όλες τις λαϊκές και αντικληρικές μου αντιλήψεις, παρ’ όλο τον αθεϊσμό μου, είμαι τόσο διαποτισμένη από τον Καθολικό πολιτισμό, ώστε αυτός να είναι αναπόσπαστο μέρος του γραπτού και προφορικού μου λόγου. Μα τον Θεό, για όνομα του Θεού, προς Θεού, δόξα τω Θεώ, Θεέ και Κύριε, Παναγία μου, έλα Παναγία μου, Χριστέ και Παναγιά μου, στην ευχή του Χριστού. Χριστέ μου... Τέτοιες εκφράσεις μου έρχονται τόσο αυθόρμητα, που δε συνειδητοποιώ ότι τις λέω ή ότι τις γράφω. Και να σας τα πω όλα; Παρ’ όλο που ποτέ δε συγχώρεσα την Καθολική Εκκλησία για τα αίσχη που μου επέβαλε, με πρωταρχικό εκείνο της γ…..ς Ιεράς Εξέτασης που τον δέκατο έβδομο αιώνα έκαψε ζωντανή την προγιαγιά μου Ιλντεμπράντα, την κακόμοιρη την Ιλντεμπράντα, παρ’ όλ’ αυτά, οι μελωδίες από τις καμπάνες συνεχίζουν να γλυκαίνουν την καρδιά μου. Μου αρέσουν.

Επίσης, μ’ αρέσουν όλες αυτές οι όμορφες αγιογραφίες με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους. Είμαι μάλιστα συλλέκτρια παλαιών εικονισμάτων. Επίσης, μου αρέσουν τα αβαεία και τα μοναστήρια και τα περιβόλια τους. Μου δημιουργούν μια ακαταμάχητη αίσθηση γαλήνης και συχνά ζηλεύω αυτούς που μένουν σ’ αυτά. Και, εν τέλει, ας το παραδεχτούμε: οι καθεδρικοί ναοί μας είναι πιο όμορφοι από τα τζαμιά, τις συναγωγές, τους βουδιστικούς ναούς και τις άχρωμες εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων. …. Όλ’ αυτά τα συμβολικά στολίδια που ανήκαν στη δική μου ζωή. Στον δικό μου πολιτισμό. Ξέρετε, στον κήπο του εξοχικού σπιτιού μου στην Τοσκάνη, υπάρχει ένα μικρό, παλιό ξωκλήσι. Δυστυχώς, είναι πάντοτε κλειστό. Από τότε που πέθανε η μητέρα μου, κανείς δεν το φροντίζει. Κάθε φορά που επιστρέφω στην πατρίδα, πηγαίνω και το ανοίγω. Ξεσκονίζω την Αγία Τράπεζα, προσέχω να μην έχουν κάνει φωλιές τα ποντίκια ή να μην έχουν φάει καμιά σελίδα από τη Σύνοψη. Και, παρά τον λαϊκισμό μου, τον αθεϊσμό μου, εκεί μέσα νιώθω άνετα. Παρά τις αντικληρικές απόψεις μου, εκεί μέσα νιώθω γαλήνη. (Και βάζω στοίχημα ότι οι περισσότεροι Ιταλοί θα εκμυστηρεύονταν το ίδιο πράγμα. Σε μένα το έχει εκμυστηρευτεί, Θεέ και Κύριε, ο ίδιος ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, ο άνθρωπος που εισήγαγε τον ιστορικό συμβιβασμό μεταξύ μαρξιστών και καθολικών...).

Για όνομα του Θεού, για άλλη μια φορά, αυτό που θέλω να πω είναι ότι εμείς oι Ιταλοί δεν βρισκόμαστε στην ίδια θέση με τους Αμερικανούς. Δεν είμαστε ένα χωνευτήρι πολλών και διάφορων ειδών, δεν είμαστε ένα μωσαϊκό από ανομοιομορφίες, συγκολλημένες μονάχα με μια υπηκοότητα. Εννοώ ότι ακριβώς επειδή η πολιτιστική μας ταυτότητα είναι ήδη προσδιορισμένη από τη χιλιόχρονη ιστορία μας, δεν μπορούμε ν’ αντέξουμε ένα κύμα μεταναστών που δεν έχουν καμιά σχέση μ’ εμάς... Και που δε θέλουν να γίνουν σαν εμάς, να απορροφηθούν από εμάς. Αντίθετα, μάλιστα, θέλουν να μας απορροφήσουν εκείνοι. Θέλουν ν’ αλλάξουν τις αρχές μας, τις αξίες μας, την ταυτότητά μας, τον τρόπο ζωής μας. Και στο μεταξύ, μας αναστατώνουν με την οπισθοδρομική άγνοιά τους, με την οπισθοδρομική μισαλλοδοξία τους, με την οπισθοδρομική θρησκεία τους. Αυτό που εννοώ είναι ότι στον δικό μας πολιτισμό δεν υπάρχει χώρος για μουεζίνηδες και μιναρέδες, για ψευτο-εγκράτειες, για το ταπεινωτικό τσαντόρ, για την εξευτελιστική μπούρκα. Ακόμη κι αν υπήρχε χώρος γι’ αυτούς τους ανθρώπους, εγώ δεν θα τους τον παραχωρούσα. Γιατί θα ήταν σαν να έσβηνα την ταυτότητά μας, σαν να εκμηδένιζα τα επιτεύγματά μας. Θα ήταν σαν να έφτυνα κατάμουτρα την ελευθερία την οποία κερδίσαμε, τον πολιτισμό που έχουμε αναπτύξει, την ευημερία που έχουμε αποκτήσει. Θα ήταν σα να ξεπουλούσα τη χώρα μου, την πατρίδα μου. Κι η χώρα μου, η πατρίδα μου δεν είναι προς πώληση.

* Η Οριάνα Φαλάτσι (Oriana Fallaci: 1929 – 2006), η Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας, είναι γνωστή στην Ελλάδα για την σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη και για το πολυδιαβασμένο βιβλίο της «Γράμμα σε Ένα Παιδί που Δεν Γεννήθηκε Ποτέ». Το πιο επιτυχημένο όμως εμπορικά βιβλίο της, είναι το “The Rage and The Pride” («H Οργή και η Περηφάνεια», εκδόσεις Γκοβόστης 2003), που εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Το βιβλίο συγκέντρωσε τα πυρά των κριτικών με το σκεπτικό ότι προκαλεί το «μίσος εναντίον των μουσουλμάνων». Το επόμενο και τελευταίο της βιβλίο ήταν το “The Force of Reason” (“La Forza della Ragione”) δηλ. «Η Δύναμη της Λογικής» που έγινε και αυτό best seller. Εκεί η Φαλάτσι γράφει πως τρομοκράτες έχουν σκοτώσει 6.000 ανθρώπους τα 20 τελευταία χρόνια στο όνομα του Κορανίου και πως η ισλαμική πίστη σπέρνει μίσος αντί αγάπης και σκλαβιά αντί ελευθερίας.

Διάβασε:  

Η Οριάνα Φαλάτσι, η απειλή του Ισλάμ και η μετατροπή της Ευρώπης σε ‘Ευράμπια’

Από το πάντα εξαιρετικό και προκλητικό ιστολόγιο:

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ