Η αλήθεια για την σφαγή των 7.000, στον Ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης

Στην "Ιστορία του Ελληνικού έθνους" της "Εκδοτικής Αθηνών" ρητά αναφέρεται πως:  
«Την άνοιξη του 390 ο Θεοδόσιος δημοσίευσε ένα νόμο που τιμωρούσε με θάνατο την ομοφυλοφιλία. Βασιζόμενος στο κείμενο αυτό ο Βουθέριχος ....φυλάκισε έναν δημοφιλή ηνίοχο. Οργισμένος ο όχλος....κατακρεούργησε τον στρατηγό. 
Ο θυμός που κατέλαβε τον Θεοδόσιο ...ήταν τρομερός....και διέταξε να περικυκλώσει ο στρατός τον ιππόδρομο ...και να σφάξει όλους τους θεατές. Για την διαταγή μετανόησε, αλλά η ανάκλησή της έφτασε στη Θεσσαλονίκη αφού είχαν σφαγεί 7.000 πολίτες».

Και βέβαια στον Ιππόδρομο πήγαιναν πολλοί Χριστιανοί, και είναι σίγουρο ότι εκεί σφαγιάσθηκαν και αυτοί. Δεν ήταν λοιπόν θρησκευτικός διωγμός, αλλά πολιτικός. Ήταν μια εποχή που η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία προσπαθούσε να έχει συμμάχους τους Γότθους και κάποια άλλα Γερμανικά φύλα, για να την πρστατεύουν στη Δύση από επιδρομές ομοφύλων τους. Και η δολοφονία τών Γερμανών αξιωματικών διετάρασσε αυτές τις σχέσεις. Ο Θεοδόσιος λοιπόν, θέλησε αφ' ενός να δείξει την ισχύ του, ώστε να γίνονται σεβαστοί οι νόμοι του, αφ' ετέρου να δείξει στους συμμάχους του Γότθους ότι οι δολοφονίες τών αξιωματικών τους τιμωρήθηκαν, κάτι που θα διατηρούσε τη συμμαχία και τη σταθερότητα τής Δυτικής αυτοκρατορίας. Καμία σχέση με διωγμούς! Καθαρά πολιτικοί λόγοι τον ώθησαν σε αυτή τη δολοφονία.

Όμως ο Θεοδόσιος ήταν Χριστιανός! Και αυτό ήταν ένα απαράδεκτο έγκλημα από την πίστη τής αγάπης τού Χριστού. Ποια ήταν η αντιμετώπισή του από τη λοιπή Εκκλησία;

Ο Αμβρόσιος ταράχθηκε τόσο από την συμπεριφορά του Θεοδόσιου ώστε κατέφυγε εις την εξοχή και δεν επιθυμούσε να τον δει. Εκεί του έγραψε μια επιστολή ελέγχοντας αυτόν και του συνιστούσε βαθιά μετάνοια, άνευ της οποίας δεν θα τον άφηνε να μεταλάβει τα άχραντα μυστήρια. Ο Θεοδόσιος δεν έδωσε σημασία εις την επιστολή και μετά από λίγες ημέρες εμφανίσθηκε εις τον ναό. Κατά την διήγηση του Θεοδώρητου ο Αμβρόσιος εμφανίσθηκε εις τα πρόθυρα και εμπόδισε την

είσοδο στον αυτοκράτορα. Ο αυτοκράτορας με τις συστάσεις του Αμβρόσιου υπέβαλε εαυτόν εις οκτάμηνο μετάνοια καθ’ όλο το διάστημα της οποίας «βασιλικώ κόσμω ουκ εχρήσαντο» Τότε υπό υπόδειξη του Αμβρόσιου ο αυτοκράτορας εφάρμοσε νόμο ο οποίος απαγόρευε την εκτέλεση της θανατικής καταδίκης άνευ παρέλευσης χρονικού διαστήματος ενός μηνός ώστε να υπάρχει χρόνος για πιο σωστές αποφάσεις. Τέλος όταν ο Θεοδόσιος τα Χριστούγεννα μετανόησε πέφτοντας στα γόνατα, απεττίλοντας τις τρίχες του και κλαίγοντας του επετράπη από τον Αμβρόσιο να συμμετάσχει των αχράντων μυστηρίων.

Να τί γράφει ο Παυλίνος, ο οποίος συνέγραψε τον βίο του αγίου Αμβροσίου, λίγο μετά την κοίμηση του τελευταίου:
"Την ίδια εποχή, εξαιτίας της πόλης της Θεσσαλονίκης, ο επίσκοπος Αμβρόσιος ταράχτηκε πολύ όταν έμαθε πως η πόλη σχεδόν καταστράφηκε. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος του είχε υποσχεθεί ότι θα συγχωρούσε τους πολίτες της προαναφερθείσας πόλης αλλά, μετά από μυστικές συμφωνίες των αξιωματικών με τον αυτοκράτορα και χωρίς να το γνωρίζει ο επίσκοπος, έγινε σφαγή στην πόλη για περισσότερο από μία ώρα και πολλοί αθώοι θανατώθηκαν. 
Όταν ο επίσκοπος έμαθε αυτό που συνέβη, εμπόδισε τον αυτοκράτορα να εισέλθει στον ναό και τον επέπληξε, λέγοντας του ότι ήταν ανάξιος να είναι μέλος της Εκκλησίας και να συμμετέχει στα Ιερά Μυστήρια μέχρι να κάνει δημόσια μετάνοια. Ο αυτοκράτορας όμως απάντησε ότι ο Δαυίδ είχε πράξει μοιχεία και φόνο επίσης. Ο επίσκοπος όμως απάντησε, "Εφόσον ακολούθησες τον Δαυίδ στην αμαρτία, ακολούθησέ τον στην διόρθωση."  Όταν ο αυτοκράτορας άκουσε αυτά τα λόγια, τα πήρε τόσο κατάκαρδα που δεν δίστασε να κάνει δημόσια μετάνοια." (Παυλίνου, Βίος Αμβροσίου, 7)

Κατά τον Θεοδώρητο σε άλλο περιστατικό ο Αμβρόσιος δεν άφησε τον Θεοδόσιο να εισέλθει εις το ιερό με το ιερατείο αλλά του όρισε θέση ανάλογη με τον λοιπό λαό φρονώντας ότι «αλουργίς βασιλέας ουχ ιερά ποιεί» !!!

Το κήρυγμα του Αμβρόσιου σε γενικές γραμμές ήταν πάρα πολύ δυνατό ώστε και αυτός ο Αυγουστίνος επέστρεψε από τους λόγους του στον Χριστιανισμό το 387 μ.Χ. Ο Αμβρόσιος συνέγραψε ως ηθικολόγος πλήθος έργων και ύμνους σε ιαμβικό δίμετρο. Έλληνες οι οποίοι έγραψαν για τον Αμβρόσιο, είναι ο Σωκράτης, ο Σωζόμενος, ο Θεοδώρητος, ο Νικηφόρος Κάλλιστος και ο Συμεών ο μεταφραστής.

Επειδή η πράξη αυτή από ένα χριστιανό ιερέα ενάντια στον Θεοδόσιο από τους νεοΕθνικούς μειώνεται και γελοιοποιείται, είναι καλό να δει ο ενδιαφερόμενος πως έπραξε ο ειδωλολάτρης δικτάτορας Αντίοχος ο Επιφανής σε ανάλογη απαγόρευση του Ιουδαϊκού ιερατείου…

Τι παρατηρούμε από τα παραπάνω; Και πάλι τη διαστροφή, το ψεύδος και το δόλο τών Νεοπαγανιστών! Προσέξτε:

- Δεν ήταν θρησκευτικός διωγμός, αλλά πολιτική εκτέλεση για την ευστάθεια τής αυτοκρατορίας.

- Η σφαγή έγινε μετά από βιαιοπραγία και φόνους τού ιδίου τού πλήθους.

- Στο σφαγέν πλήθος, υπήρχαν και Χριστιανοί.

- Ο άγιος Αμβρόσιος ως εκπρόσωπος τής Εκκλησίας, καταδίκασε την πράξη αυτή, και δεν φοβήθηκε να απαγορεύσει στον αυτοκράτορα τη συμμετοχή στα μυστήρια τής Εκκλησίας.

- Ο ίδιος ο Θεοδόσιος κατάλαβε το σφάλμα του, και μετανόησε τελικά για το έγκλημά του με δάκρυα.

Αυτός είναι και ο λόγος, που η εκκλησία τιμάει τον Θεοδόσιο ως "Μέγα" μεταξύ τών αυτοκρατόρων. Γιατί το έγκλημα, όσο μεγάλο κι αν είναι συγχωρείται, αν ο άνθρωπος μετανοήσει. Και δεν υπάρχει αμαρτία που να οδηγεί στην απώλεια, αν υπάρχει μετάνοια.

Πέρα από τα λάθη του και το έγκλημά του αυτό, ο Θεοδόσιος ήταν ένας πιστός αυτοκράτορας που αγωνίστηκε για την αλήθεια τού Χριστού, και μετανόησε. Γι' αυτό η Εκκλησία τιμάει τη μνήμη του, ΟΧΙ ΩΣ ΑΓΙΟΥ, αλλά ως ενός εκ τών "ευσεβών αυτοκρατόρων", (κατά το Συνοδικό τής Ορθοδοξίας), που έζησε εν μετανοία.

Απομένουν λοιπόν εκτεθειμένοι οι ΘΥΤΕΣ ειδωλολάτρες, που δεν ντρέπονται για τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ ΩΣ ΣΗΜΕΡΑ φόνους Χριστιανών ΓΙΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ, αλλά προσπαθούν με ψεύδη και δόλο να φανούν ως θύματα! Φωνάζει ο κλέφτης να φοβάται ο νοικοκύρης!

Πηγή 

ΣΧΟΛΙΟ:

Φυσικά ως ιστολόγιο έχουμε υποχρέωση να γράφουμε την ΑΛΗΘΕΙΑ. Γι αυτό το λόγο προγραμματίστηκε αυτή η ανάρτηση. Συγκυριακά συνέπεσε με την κόντρα γνωστού Μητροπολίτη με πολιτικό κόμμα για τον Δωδεκαθεϊσμό και τον Παγανισμό.

Κατά την άποψή μας, η αρχαία Ελληνική φιλοσοφία, η τέχνη, η  αληθινή ανθρώπινη αναζήτηση του Θείου και του ωραίου, που είχε φτάσει σε πολύ υψηλό βαθμό από τους προγόνους μας, ολοκληρώθηκε και μπολιάστηκε από την τελειότητα της Χριστιανικής διδασκαλίας της Αγάπης και από το Αναστάσιμο μήνυμα του Λυτρωτή. 

Έκτοτε συμβαδίζουν σε μια άριστη πορεία Ελληνισμός και Χριστιανισμός, πλημμυρίζοντας το Αγιολόγιο της Εκκλησίας με Έλληνες: Αγίους, οσίους, μάρτυρες και πιστούς. Η αρχαία Ελληνική τέχνη και η αναζήτηση του ωραίου έδωσε νέες προοπτικές, λατρεύοντας τον αληθινό Θεό, με όμορφες ναοδομίες, με παρεκκλήσια, με ψαλμωδίες, με αγιογραφίες και η λατρευτική πορεία και το εορτολόγιο της εκκλησίας ενώθηκε τόσο όμορφα με την ζωή των Ελλήνων. Το Πάσχα θα είναι πάντα η υπενθύμιση του μαρτυρίου και της Αναστάσιμης ελπίδας τόσο του έθνους μας όσο και της πορείας της ζωής μας.

Τα αρχαία Ελληνικά χειρόγραφα διασώθηκαν σε μεγάλο βαθμό, για πολλούς αιώνες, χάρη στα Ορθόδοξα μοναστήρια (δες εδώ). Η Ορθόδοξη εκκλησία, ενωμένη με τον πιστό λαό, στάθηκε πάντα δίπλα του, μοναδική συμπαραστάτης στις κακουχίες και στις διώξεις του, διατήρησε την Ελληνική ταυτότητα και αποτέλεσε τη δύναμη της εξέγερσης ενάντια στον βάρβαρο κατακτητή.

Κι όμως, πάντα θα υπάρχουν αυτοί που είτε εσκεμμένα ή μη, είτε λόγω παρόρμησης είτε με δόλο(;) θα εκτοξεύουν δηλητήριο. Δυστυχώς πάντα θα υπάρχουν "χριστιανοί" που θα έχουν την συμπεριφορά του μεγάλου αδερφού στην παραβολή του ασώτου, που αντί για διάκριση και αγάπη αναζητούν εχθρούς και ρίχνουν μόνον αναθέματα. Που αντί για το "Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν" του Κυρίου μας, προτιμούν φανατισμένο όχλο που θα αποδίδει το Παπικό αλάθητο σε κάθε τους ρήση. Όπως, πάντα θα υπάρχουν και κάποιοι, που θα καταλήγουν στην εύκολη λύση του Δωδεκαθεϊσμού για να ησυχάσουν την συνείδησή τους από τις αμαρτίες τους.

Αν έχετε χρόνο, διαβάστε την πρόσφατη ανάρτησή μας: 12θεϊσμός: Ὁ νεοϊουλιανισμὸς τῆς «νέας ὑδροχοϊκῆς ἐποχῆς» 

Σχετικά με τον Επίσκπο Αμβρόσιο και την αντίδρασή του στον αυτοκράτορα Θεοδόσιο, διαβάστε:
Ένας Επίσκοπος υψώνει το ανάστημά του στον πλανητάρχη!
 

12θεϊσμός: Ὁ νεοϊουλιανισμὸς τῆς «νέας ὑδροχοϊκῆς ἐποχῆς»

Ξεφυλλίζοντας τά πάμπολλα περιοδικά καί περιδιαβαίνοντας τίς δαιδαλώδεις ἰστοσελίδες τοῦ χώρου τῆς ἑλληνικῆς καί ξένης «ἀρχαιολατρίας», διαπιστώνουμε ἕνα ἀπίστευτο μίσος κατά τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας. Συναντοῦμε μία πρωτόγνωρη προσπάθεια νά σπιλωθεῖ τό θεῖο πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού συχνά φθάνει σέ ἀκρότητες χυδαίων ὕβρεων. Βλέπουμε μέ ἔκπληξη μία πρωτοφανῆ παραχάραξη πληθώρας ἱστορικῶν γεγονότων, γιά νά «ἀποδειχθεῖ» ὁ Χριστιανισμός ὡς «ἡ κύρια πηγή τῆς κακοδαιμονίας τοῦ κόσμου», ὡς «τό προαιώνιο ἄχθος τῆς ἀνθρωπότητας», ὡς «ἡ ἰσχυρή τροχοπέδη τῆς προόδου καί τῆς ἐπιστήμης», ὡς «σκοταδιστική καί ἀντιδραστική συντεχνία τῶν παπάδων» καί ἄλλα ἀπίστευτα! Βιώνουμε, ὡς χριστιανοί ἕνα, ἄνευ προηγουμένου, κλίμα ἀπειλῶν καί τρομοκρατίας, τό ὁποῖο ἐκτείνεται καί ὡς αὐτή τή φυσική μας ἐξόντωση!
 
Ἐκεῖ πού ἑστιάζουν περισσότερο τίς ἐσκεμμένες ἱστορικές στρεβλώσεις τούς εἶναι ἡ ἀνυπόστατη καί ἀντιεπιστημονική ἄποψη ὅτι δῆθεν ὁ Χριστιανισμός ἐπιβλήθηκε διά τῆς βίας στά πρωτοβυζαντινά χρόνια, προκαλώντας «ἀνείπωτες σφαγές, διώξεις καί καταστροφές» κατά τῶν «αὐτόχθονων» ἐθνικῶν θρησκειῶν. Εἰδικά οἱ Ἕλληνες «ἀρχαιολάτρες» προσάπτουν στήν Ἐκκλησία τή χιλιοειπωμένη κατηγορία ὅτι δῆθεν αὐτή «κατέσφαξε τούς Ἕλληνες καί κατέστρεψε τόν ἑλληνικό πολιτισμό». Ἔχουν ὡς ἀρχή καί προσφιλῆ μέθοδο νά ἀπομονώνουν ὁρισμένα ἐλάχιστα ἱστορικά γεγονότα καί ἀποσπάσματα ἀπό συγκεκριμένους ἀπολογητικούς λόγους τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας κατά τῶν θρησκευτικῶν καί μόνο πρακτικῶν τοῦ ἐθνισμοῦ καί νά τά γενικεύουν. Ἀποσποῦν ἐπίσης ὁρισμένα στοιχεῖα ἀπό τίς νομοθεσίες τῶν αὐτοκρατόρων στά πρωτοβυζαντινά χρόνια, τά ὁποῖα ἔθεταν κάποιους περιορισμούς στά ἀσύδοτα ἐθνικά ἱερατεῖα καί στά σκοταδιστικά θρησκευτικά κέντρα, ὅπως ἦταν τά μαντεία, προκειμένου νά στηρίξουν τίς κατηγορίες τους.
 

Ἡ ἐπιστήμη τῆς ἀνθρωπολογίας καί τῆς ψυχολογίας, ὅπως καί ἡ ἐπιστήμη τῆς ἱστορίας, μᾶς βεβαιώνει πώς καμιά θρησκευτική πίστη ἤ ἰδεολογία δέν ἐξαφανίστηκε ποτέ μέ τή βία. Ἀντίθετα,
θρησκευτικές πίστεις ἤ ἄλλες ἰδεολογίες πού ὑπέστησαν διωγμούς καί παντοειδεῖς περιορισμούς, ἀνδρώθηκαν καί ἀναπτύχθηκαν περισσότερο καί βγῆκαν τελικά ὠφελημένες ἀπό τίς διώξεις! Τρανταχτό πρόσφατο παράδειγμα ὁ ἀπηνής διωγμός τῆς Ἐκκλησίας στά πρώην κομμουνιστικά κράτη. Καταργήθηκαν οἱ θρησκεῖες μέ αὐστηρότατους νόμους, καί ἀνείπωτους διωγμούς, ὅμως ἡ θρησκευτική πίστη δέν ἔσβησε, μᾶλλον ἀναζωπυρώθηκε! Ὁ ἰσχυρισμός λοιπόν τῶν «ἀρχαιολατρῶν» ὅτι δῆθεν ὁ Χριστιανισμός ἔσβησε τόν ἐθνισμό μέ τή βία δέν ἔχει τήν παραμικρή ἐπιστημονική καί ἱστορική τεκμηρίωση. Ἡ παρακμή θρησκευτικῶν πίστεων καί ἰδεολογιῶν ὀφείλεται ἀποκλειστικά σέ δικές τους ἐσωτερικές ἀδυναμίες, παρά σέ ἐξωτερικούς παράγοντες καί οὐδέποτε σέ καταναγκασμό!
 
Οἱ ἀρχαῖες θρησκεῖες καί ἐν προκειμένῳ ἡ ἀρχαιοελληνική θρησκεία εἶχε καταρρεύσει πολύ πρίν ἐμφανιστεῖ ὁ Χριστιανισμός. Ἡ κατάρρευση εἶχε ἀρχίσει στά κλασικά χρόνια, ἀπό τή δράση τῶν σοφιστῶν, τῶν ἄλλων φιλοσόφων καί τῶν ἐπιστημόνων καί εἶχε σβήσει στά ρωμαϊκά χρόνια. Δέν ὑπῆρχαν πιά ὀπαδοί τῆς παραδοσιακῆς πίστεως, διότι εἶχε ὑποκατασταθεῖ ἀπό τά ἀνατολικά μυστηριακά θρησκεύματα, πού εἶχαν εἰσβάλει δυναμικά σέ ὁλόκληρη τήν αὐτοκρατορία καί
τόν ἀπίστευτο θρησκευτικό ἀμοραλισμό, ὁ ὁποῖος εἶχε ἑδραιωθεῖ στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Τά ἔργα τῶν ἱστορικῶν τῶν χρόνων ἐκείνων βεβαιώνουν περίτρανα τό γεγονός αὐτό, ὅπως αὐτά τοῦ Πλουτάρχου, τοῦ Παυσανία, τοῦ Στράβωνα, τοῦ Πολύβιου κ.ἅ. στά ὁποῖα διαπιστώνεται τέλεια ἐγκατάλειψη καί σέ αὐτά ἀκόμη τά διάσημα «ἱερά», ὅπως τό δελφικό.
Ὁ Χριστιανισμός συνάντησε πρωτοφανῆ θρησκευτική, πνευματική καί γενικότερη κατάπτωση στόν ἀρχαῖο κόσμο. Ἀπατῶνται οἰκτρά ὅσοι φαντάζονται τήν Ἑλλάδα τοῦ 3ου καί 4ου μ. Χ. αἰώνα νά μοιάζει μέ τήν κλασική του 5ου π.Χ. αἰώνα. Γι’ αὐτό ἔγινε ἐνθουσιωδῶς δεκτή ἡ χριστιανική πίστη παρά τούς φοβερούς διωγμούς διακοσίων πενήντα χρόνων. Ὁ κόσμος βρῆκε αὐτό πού ζητοῦσε καί δέ μποροῦσε νά τοῦ δώσει ἡ προχριστιανική ἀρχαιότητα.

Οἱ ὄψιμοι λάτρεις τῆς ἀρχαιοελληνικῆς θρησκείας δέ μποροῦν νά ἀντιληφτοῦν τή φυσική ροή τῆς ἱστορικῆς ἐξέλιξης. Ὅπως δέν ἦταν σέ θέση νά καταλάβει τό «ἴνδαλμά» τους ὁ αὐτοκράτορας Ἰουλιανός τόν 4ο μ.Χ. αἰώνα, ὁ ὁποῖος, ὄντας νωπή ἡ κατάρρευση τῆς ἀρχαίας θρησκείας, πίστευε ὅτι μποροῦσε νά τήν ἀνορθώσει. Ὅμως παρ’ ὅλη τήν τιτάνια ἐπιχείρηση γιά τή νεκρανάστασή της, δέν κατόρθωσε τίποτε. Εἶναι ἀπόλυτα σίγουρο πώς οἱ σύγχρονοι «ἰουλιανοί» σύντομα θά διαπιστώσουν τό ἀκατόρθωτό της νεκρανάστασης τῆς «πατρώας θρησκείας», ὅπως τήν ἀποκαλοῦν καί θά προσγειωθοῦν στήν πραγματικότητα τῆς οὐτοπίας τους. 
Θά ἀναγκαστοῦν ἀπό τήν ἔκβαση τῆς ἀνεπιτυχοῦς προσπάθειάς τους νά καταλάβουν τή νεοεποχίτικη προέλευση τοῦ διεθνοῦς νεοπαγανιστικοῦ φαινομένου, ὡς χρήσιμο ἐργαλεῖο γιά τήν ἀποχριστιανοποίηση τῆς ἀνθρωπότητας καί τή διάδοση καί ἑδραίωση τοῦ σκοτεινοῦ καί ἐρεβώδους ἀποκρυφισμοῦ, ὁ ὁποῖος λανσάρεται ὡς ἡ θρησκεία τῆς «Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου». 

απόσπασμα από κείμενο του Λάμπρου Σκόντζου,

το πλήρες κείμενο εδώ
το βίντεο το είδαμε εδώ 

Διαβάστε ακόμη για τον μύθο του "Μεσαίωνα" που μας μάθαιναν στο σχολείο και που μαζί με τη Δυτική Εκκλησία, προσπαθούσαν να στοχοποιήσουν και την Ορθοδοξία. Όμως χάρη στο Άγιο Όρος, υπάρχουν σήμερα αρχαία Ελληνικά κείμενα και χειρόγραφα (2 ενδεικτικά αποσπάσματα από εκτενές άρθρο):

Έτσι, αν σήμερα μπορούμε ν’ απολαύσουμε Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Όμηρο, Θουκυδίδη κι ένα σωρό άλλους αρχαίους συγγραφείς, ίσως να το χρωστάμε σε μια χούφτα μοναχών, που στο ημίφως των εργαστηρίων τους αφιέρωναν ατέλειωτες ώρες στην αντιγραφή των αρχαιοελληνικών χειρογράφων…. 

...

 Σήμερα στις μοναστηριακές βιβλιοθήκες του Αγίου Όρους σώζονται 16.000-20.000 χειρόγραφα! Αυτή η ποσότητα θεωρείται ότι αποτελεί το 50% των ελληνόγλωσων χειρογράφων, που υπάρχουν σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο. Από αυτά πάνω από τα μισά βρίσκονται στις βιβλιοθήκες τριών μόνον μοναστηριών (Μεγίστη Λαύρα, Ιβήρων και Βατοπαίδι). Ειδικότερα η βιβλιοθήκη της Μεγίστης Λαύρας είναι η μεγαλύτερη συλλογή χειρογράφων (2242 χειρόγραφα) στο Άγιο Όρος και η 3η παγκοσμίως, ύστερα από εκείνη της Αγίας Αικατερίνης του Σινά (4.500 χειρόγραφα εκ των οποίων το 75% είναι ελληνόγλωσσα)