Ιταλία- Αρχιεπισκοπή του Campobasso-Boiano.
Στη φωτογραφία ο Παπικός “Επίσκοπος” Giancarlo Bregantini. (Ακολουθούν φωτογραφίες)
Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2012
Η Παπική “Λειτουργική Αναγέννηση” (...) συνεχίζεται. Καμαρώστε την
Τις παρακάτω φωτογραφίες τις αφιερώνουμε στους Πατριάρχες, Αρχιεπισκόπους, Επισκόπους και ιερείς που υποστηρίζουν την προσέγγιση μας με Καθολικούς και με κάθε είδους αιρετικούς (από Ευαγγελικούς μέχρι Βουδιστές) μέσα από τον (υποτιθέμενο) "διαθρησκευτικό διάλογο".
Συνεχίστε ..:
Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2012
ΤΕΜΠΕΛΙΑ: Το μεγάλο πρόβλημα των νέων μας
Σαράντος Καργάκος: Εκπαιδευτικός – Ιστορικός – συγγραφέας
Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.
Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η … εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νέο-σουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές.
Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι’ αυτό τουμπάραμε…
Κάποτε, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ’ όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White collar workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι . . . πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι, τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.
Παρ’ όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους.
Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ’ ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης.
Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί
ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά.
Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο. Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής – βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό.
Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο. Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Πού πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή ;
Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πώς να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων ; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τι είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε τη θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως;
Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου – και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα – απαιτούν τετραετία ! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας – πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές – που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά ;
Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών. Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία – θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού.
Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με . . .«Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου ! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε … αγροτικό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά !
Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία : να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά. Θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί – ακόμη στο Δημοτικό – μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο… κείσθαι πρόσθε νέων, άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν … Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν ! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς.
Έπρεπε να ζούσε τώρα… Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της – δικαιώματα στην τεμπελιά – και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.
Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.
Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η … εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νέο-σουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές.
Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι’ αυτό τουμπάραμε…
Κάποτε, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ’ όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White collar workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι . . . πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι, τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.
Παρ’ όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους.
Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ’ ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης.
Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί
ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά.
Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο. Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής – βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό.
Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο. Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Πού πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή ;
Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πώς να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων ; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τι είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε τη θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως;
Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου – και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα – απαιτούν τετραετία ! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας – πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές – που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά ;
Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών. Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία – θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού.
Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με . . .«Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου ! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε … αγροτικό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά !
Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία : να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά. Θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί – ακόμη στο Δημοτικό – μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο… κείσθαι πρόσθε νέων, άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν … Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν ! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς.
Έπρεπε να ζούσε τώρα… Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της – δικαιώματα στην τεμπελιά – και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.
Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2012
ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ΑΕ - Η αποδόμηση των ιερών και οσίων του έθνους
Πάρα πολλές φορές κατά το παρελθόν έχω γράψει για τη συνειδητή προδοσία κατά της πατρίδας, η οποία συντελείται από όλες τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσπάθησαν και εν πολλοίς κατάφεραν να αποδομήσουν την Ελληνική κοινωνία από διαχρονικές αξίες και ευαισθησίες, όπως η γλώσσα, η θρησκεία, η αλληλεγγύη, η τιμιότητα.
Σήμερα θα προσπαθήσω με κάποια στοιχεία, να παρουσιάσω μερικά από αυτά τα πρόσωπα, τα οποία συνετέλεσαν με τις πολιτικές-προδοτικές τους πράξεις στην διακόρευση της γλώσσας μας, των παραδόσεών μας και έθεσαν σε κίνδυνο τα Εθνικά μας ζητήματα. Θέλουν δε, να μας πείσουν πως ο οσφυοκαμπτισμός και ο ραγιαδισμός κάνουν καλό στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, από τη στιγμή που η Τουρκία εξακολουθεί την επεκτατική της πολιτική -η οποία από πλευράς της πράττει άριστα- εις βάρος της Ελλάδος.
Στις 4 Φεβρουαρίου 2000 υπογράφηκε στην Αθήνα, επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ, από τους Υπουργούς Εξωτερικών της Ελλάδος (Γιώργος Παπανδρέου) και της Τουρκίας (Ισμαήλ Τζέμ) συμφωνία μεταξύ
της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Τουρκίας για πολιτιστικά θέματα. Αυτή η συμφωνία κυρώθηκε από τη Βουλή και έγινε νόμος του κράτους (2929). Δημοσιεύθηκε δε, στο ΦΕΚ 142/27 Ιουνίου 2001. Μεταξύ των άλλων που αποφασίζονται προκειμένου “να συσφιχτούν” πολιτισμικά οι σχέσεις των δυο χωρών είναι και όσα αναφέρονται στο άρθρο 1, παράγραφος ι: «Θα συνεργάζονται (οι δυο χώρες) στην παρουσίαση της ιστορίας, της γεωγραφίας, του πολιτισμού και της οικονομίας της άλλης χώρας, ιδιαίτερα στα σχολικά βιβλία. Με αυτόν το στόχο θα συστήσουν μια Μικτή επιτροπή εμπειρογνωμόνων, η οποία θα ανταλλάξει και θα μελετήσει τα σχολικά βιβλία για να προτείνει τη διόρθωση των ανακριβειών».
Βλέπετε δηλαδή, πως ο πολιτικός ολετήρας των μνημονίων τα οποία εξαθλίωσαν τον Ελληνικό λαό και τον έκαναν ξένο μέσα στη χώρα του, εν μέσω ζεμπέκικων με τον Ισμαήλ Τζέμ, προετοίμαζε την αλλοίωση της ιστορικότητας των βιβλίων μας, προς όφελος των γειτόνων μας. Διότι μέχρι σήμερα τα Ελληνικά βιβλία στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, έχουν υποστεί δραστικές διαγραφές ή εκπτώσεις ιστορικών γεγονότων, αντίθετα με τα σχολικά βιβλία της Τουρκίας, τα οποία εξακολουθούν να σπέρνουν το μίσος κατά του Ελληνισμού.
Στις 20 Ιουνίου 2006, επί κυβερνήσεως ΝΔ και με τις υπογραφές της Υπουργού Μαριέττας Γιαννάκου και υφυπουργού Γεωργίου Καλού, δημοσιεύεται στο ΦΕΚ 867/10 Ιουλίου 2006, τροποποίηση του νόμου 1566/1985 όπου οι υπουργοί αποδέχονται την εισήγηση του παιδαγωγικού Ινστιτούτου, τμήματος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, για τη διδασκαλία της τούρκικης γλώσσας στην Α,Β και Γ τάξη του Γυμνασίου, επιδιώκοντας οι μαθητές να αναπτύξουν την επικοινωνιακή ικανότητα προκειμένου να έρθουν σε επαφή με την επίσημη γλώσσα μιας γειτονικής χώρας. Πιο συγκεκριμένα: «α) Να κατανοούν και να παράγουν προφορικό και γραπτό λόγο. β) Να αναπτύσσουν γλωσσολογική και κοινωνιογλωσσική ικανότητα. γ) Η εκμάθηση της Τούρκικης γλώσσας θα συμβάλλει στην ενεργό συμμετοχή σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία και την κατανόηση της διαφορετικότητας. δ) Να αναπτύσσουν λειτουργικές δεξιότητες λόγου και ε) Να χρησιμοποιούν την Τούρκικη γλώσσα ως μέσο απόκτησης νέων γνώσεων και πολιτισμικών εμπειριών».
Στο σημείο αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε πως επί υπουργίας Γιαννάκου και διά χειρός της συντακτικής ομάδας της κ. Ρεπούση (σημερινής βουλευτού της ΔΗΜΑΡ), γράφτηκε το προδοτικό και ανιστόρητο βιβλίο της Στ΄ Δημοτικού (2006), όπου μεταξύ των άλλων απαράδεκτων και τραγικών ανακριβειών, παρουσίαζε το σφαγιασμό του Ελληνικού Μικρασιατικού πληθυσμού στο λιμάνι της Σμύρνης το 1922, ως πληθυσμιακό συνωστισμό. Την εποχή εκείνη πολλοί βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος αντέδρασαν, αλλά και πολλοί άλλοι επώνυμοι χρησιμοποίησαν πολύ προσβλητικά λόγια για την Υπουργό και τη συντακτική ομάδα της κ.Ρεπούση. Ο πανεπιστημιακός, κ.Ζουράρις χαρακτήρισε το βιβλίο «κουρελόχαρτο», ενώ ο σκηνοθέτης, κ.Κούνδουρος, αποκάλεσε τη συντάκτρια του βιβλίου (Ρεπούση) «μουλάρι ξεκαπίστρωτο». Επιπλέον, η κ. Γιαννάκου δεν εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 2007 και φρόντισε ο Κώστας Καραμανλής, αυτή που την αποδοκίμασε ο Ελληνικός λαός, να την τοποθετήσει πρώτη στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ στις ευρωεκλογές που ακολούθησαν, προκειμένου να εκλέξει από την πίσω πόρτα ένα από τα πολυτιμότερα γρανάζια της μηχανής της παγκόσμιας διακυβέρνησης.
Οσονούπω, από τις παραπάνω αναφορές διαπιστώνουμε πως τα δυο κόμματα εξουσίας που μας κυβέρνησαν όλα αυτά τα χρόνια από το 1975 μέχρι σήμερα (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) είναι μια Ανώνυμη Εταιρεία (ε Άδωνη Γεωργιάδη;) και δεν διαφέρουν σε τίποτα μεταξύ τους. Γι΄ αυτό παρά τα τόσα οικονομικά σκάνδαλα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, όλα συγκαλύφτηκαν με μαεστρία, γιατί «κόρακας-κοράκου μάτι δε βγάζει». Την ίδια πολιτική ακολουθεί και η τρικομματική κυβέρνηση (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ) και σχεδιάζονται οι νέες προδοτικές πολιτικές κατά της πατρίδας διά μέσω του πολύ σοβαρού εργαλείου που διαθέτει το «σύστημα» την βουλευτή, πλέον, της ΔΗΜΑΡ κ.Ρεπούση. Η κ.Ρεπούση εκτός από βουλευτής είναι και υπεύθυνη για θέματα παιδείας της ΔΗΜΑΡ. Δηλαδή ενός εκ των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης. Είπε, λοιπόν, ξεδιάντροπα και προκλητικά πως πρέπει να καταργηθούν οι αναπαραστάσεις της εξόδου του Μεσολογγίου (όχι ηρωικής), της ανατίναξης της Αρμάτας στις Σπέτσες, του ολοκαυτώματος του Κουγκίου, των εκδηλώσεων της ανυψώσεως του λάβαρου στην Αγία Λαύρα, της εισόδου των Ελληνικών στρατευμάτων στη Θεσσαλονίκη. Αυτές τις αναπαραστάσεις μεγάλων ιστορικών στιγμών του Γένους, τις χαρακτήρισε πως είναι «εθνικιστικά κιτς». Όμως, ξέχασε να μας πει, πως αντίθετα οι Τούρκοι στην Πόλη, στις 29 Μαΐου κάθε χρόνο με εορταστικές εκδηλώσεις που διαρκούν τρεις ημέρες, γιορτάζουν την Άλωσή της το 1453. Βέβαια, αυτό το αγλάισμα της πολιτικής, που πρόσφατα μας προέκυψε στην Ελληνική βουλή, ισχυρίστηκε επίσης, πως πρέπει να προωθηθεί ρύθμιση για να καταργηθεί ο υποχρεωτικός εκκλησιασμών των σχολείων. Σ΄ αυτήν τη χώρα τίποτε δεν γίνεται τυχαίο, και όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Και το «σύστημα» επιμελώς χρησιμοποιεί την κ.Ρεπούση ως «λαγό» για τα μελλοντικά του σχέδια. Σχέδια που εξυφάνθηκαν και με την αποχώρησή της από τα έδρανα της βουλής, όταν ο Πρόεδρος αυτής Βύρωνας Πολύδωρας, ζήτησε να τηρηθεί ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Μετά όσα έχω ήδη αναφέρει, γιατί μας προκαλεί εντύπωση που έχει ενσκήψει στα υποταγμένα ΜΜΕ της χώρας, ακατάσχετη τουρκο-λαγνεία δια μέσω των Τούρκικων σήριαλ που επί μήνες παίζονται σ΄ αυτά τα κανάλια;
Το μαχαίρι στην αιμορραγούσα πληγή του Έθνους, το βάζουν σιγά-σιγά. Ξεκίνησαν με την προβολή σαπουνόπερων, όπου παρουσιάζουν χλιδάτα σπίτια, αυτοκίνητα, τοποθεσίες, ωραίους νέους και νέες και καθηλώνουν τον ευνουχισμένο λαό στους καναπέδες και τις πολυθρόνες. Λες και Τουρκία είναι μόνο η Ελληνική-Ελληνικότατη Κωνσταντινούπολη. Αποσιωπούν και αποκρύπτουν εικόνες από τα βάθη της Ασίας, στην Τούρκικη Επικράτεια όπου αντί για πόρτες έχουν ακόμη κουρελούδες. Όμως, το προϊόν «πούλησε» και έπρεπε να αρχίσει η διοχέτευση στην Ελληνική τηλεόραση, ιστορικών γεγονότων που διαστρεβλώνουν την Αλήθεια και πλασάρουν σε κάθε αδαή Έλληνα την ιστορία όπως αυτοί την αντιλαμβάνονται. Και συνεχίζουν με την υπερπαραγωγή του «Σουλεϊμάν του μεγαλοπρεπή» η οποία προβάλλεται από τον τηλεοπτικό σταθμό, ΑΝΤ1 Μικροπρεπή, που παρά τις αντιδράσεις μεγάλης μερίδας του λαού μας, εξακολουθεί και προβάλλει στην πλέον επικερδή τηλεοπτική ζώνη των 9:00 κάθε βράδυ, έναν εκ των σφαγέων του Ελληνισμού, o οποίος κατέλαβε τη Ρόδο, σφάγιασε το λαό της Κέρκυρας, μαζί δε, με τον Σελίμ Α΄, τον οποίο διαδέχτηκε, διοργάνωσε τις μεγάλες εκστρατείες παιδομαζωμάτων.
Κλείνοντας θα ήθελα να πιστεύω πως πρέπει επιτέλους, ο Ελληνικός λαός να καταλάβει πως μεθοδεύουν την εξαφάνισή του, είτε μέσω της ιστορικής του αμνησίας, είτε μέσω της διαγραφής των ιερών παραδόσεων που ήταν οδηγοί του επί αιώνες, είτε δια μέσω της υποβολής του στην οικονομική του εξαθλίωση.
Συνεπώς, αν δεν επαναστατήσει τώρα, θα μετατραπεί σε δούλο της νέας τάξεως και της παγκοσμιοποιήσεως και η κατοχή του θα διαρκέσει περισσότερο από όσο διήρκησε η Τουρκική κατοχή.
Υ.Γ. 1: Στην εφημερίδα «Πρωινά Νέα» των Ιωαννίνων, στις 8 Ιουνίου 2007, δημοσιεύθηκε το άρθρο μου «Απίστευτα και όμως αληθινά τα του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων», το οποίο αφορούσε το βιβλίο της Στ΄ Δημοτικού.
Υ.Γ. 2: O κ. Άδωνης Γεωργιάδης είχε πει κατά το παρελθόν, ως βουλευτής του ΛΑΟΣ, «ΝΔ-ΠΑΣΟΚ Α.Ε.»
Πηγή
Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου 2012
12 Δεκεμβρίου 1990: Μνήμες από την εξέγερση του Αλύκου - Ένας από τους πρωταγωνιστές, ο Γιώργος Μάνος, αφηγείται. Φωτογραφίες.
12 Δεκεμβρίου 1990. ένας μάρτυρας αφηγείται:
…Tο τραγικό γεγονός της δολοφονίας των παιδιών, έδωσε το έναυσμα για την αυθόρμητη αντίδραση του κόσμου. Κάποιοι από μας - κι ήταν αρκετοί - κυρίως σπουδασμένοι άνθρωποι, παίξανε πρωταρχικό ρόλο.
Παρέσυραν τη μάζα. Έβλεπε ο άλλος το γιατρό, το δάσκαλο, τον κτηνίατρο…, να μετέχουν σε εξέγερση κι έλεγε: γιατί να μην πάω κι εγώ; Τι έχω να χάσω; Το φτυάρι ή τον κασμά;
Οι πρωτοστάτες έριξαν τα πρώτα συνθήματα: «Κάτω η δικτατορία - θέλουμε δημοκρατία», «Σκυλί Αλία - είσαι δολοφόνος», «Ένωση με την Ελλάδα», κτλ.
Η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε. Πληροφορηθήκαμε ότι οι αρχές δεν επέτρεπαν να πάρομε τα πτώματα των σκοτωμένων παιδιών, τίποτα δεν μπορούσε να συγκρατήσει το εξαγριωμένο πλήθος.
Είπα σε φίλους: Τα παιδιά τιμωρήθηκαν με την εσχάτη των ποινών: Το θάνατο. Και το κυνικό κράτος δεν μας επιτρέπει να πάρομε τις σορούς των νεκρών! Τα αίματα άναψαν. Αποφασίσαμε να πάρουμε τα πτώματα. Οι θύμησες από παρόμοια επεισόδια, ότι μπορούν να σύρουν τις σωρούς πίσω από τα τραχτέρ και θα αναγκάσουν τον κόσμο να τα φτύσει ήταν νωπές.
Οι περιπτώσεις των αδερφών Πράσσου, του Παπουτσή και του Ντάλα, που προηγήθηκαν μαρτυρούσαν τη βαρβαρότητα της στυγνής δικτατορίας.
Πότε με φορτηγά και πότε πεζοί, φτάσαμε στη γέφυρα του Μπουγάζι. Έχω μπροστά στα μάτια το φορτηγό που έφερε τα πτώματα. Ο πόνος ήταν αβάσταχτος, η αγανάχτηση μεγάλη. Οι σπαραγμοί των ανθρώπων, πάνω από τα πτώματα, θα με ακολουθήσουν σε όλη μου τη ζωή.
Μια άλλη στιγμή, που μας συντάραξε ήταν όταν τα φέρετρα των σκοτωμένων παιδιών, ακουμπημένα σε δυνατούς πλάτες συγγενών και φίλων, βγήκαν από τα σπίτια την ίδια ώρα και κατευθύνθηκαν προς την πλατεία.
Στο σημείο της συνάντησης εμφανίστηκαν τα πανώ: «Κάτω η δικτατορία - θέλουμε δημοκρατία».
Αυθόρμητα πήραμε νέα απόφαση: με τα φέρετρα μπροστά να κάνουμε πορεία διαμαρτυρίας προς τους Αγίους Σαράντα και στο γύρισμα να γίνει ο
ενταφιασμός. Προχωρώντας, πλήθαινε η πομπή. Στη Γκιάστα μας είχαν στήσει καρτέρι στρατιώτες και αστυνομικοί. Όταν πλησιάσαμε, πάνω μας και στα φέρετρα άρχισαν να πέφτουν οι πέτρες βροχή.
ενταφιασμός. Προχωρώντας, πλήθαινε η πομπή. Στη Γκιάστα μας είχαν στήσει καρτέρι στρατιώτες και αστυνομικοί. Όταν πλησιάσαμε, πάνω μας και στα φέρετρα άρχισαν να πέφτουν οι πέτρες βροχή.
 | |
| τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα στα σύνορα με την Ελλάδα. Για να μην δραπετεύσουν από τον σοσιαλιστικό "Παράδεισο" |
Αφού είδαν ότι τίποτα δεν μας πτοούσε, άρχισαν να πυροβολούν και μια σφαίρα χτυπάει το Μήτσιο Μάνο. Ο τραυματίας έπρεπε να
μεταφερθεί επειγόντως σε νοσοκομείο. Σταματάμε μια IFA και ο μακαρίτης ο Θοδωρής ο Παπάς, ο γεωπόνος από του Χάλιου λέει στον οδηγό: Ξέρω ποιος είσαι, πού μένεις και τι οικογένεια έχεις… Παίρνεις τον τραυματία και σφαίρα για τους Αγίους Σαράντα. Μην τυχόν και σταματήσεις στο μπλόκο, σου καίμε το σπίτι… θα πάρεις κι άλλους στο λαιμό σου. Είναι οι συγκυρίες που σε αναγκάζουν να περάσεις σε άγρια κατάσταση.
μεταφερθεί επειγόντως σε νοσοκομείο. Σταματάμε μια IFA και ο μακαρίτης ο Θοδωρής ο Παπάς, ο γεωπόνος από του Χάλιου λέει στον οδηγό: Ξέρω ποιος είσαι, πού μένεις και τι οικογένεια έχεις… Παίρνεις τον τραυματία και σφαίρα για τους Αγίους Σαράντα. Μην τυχόν και σταματήσεις στο μπλόκο, σου καίμε το σπίτι… θα πάρεις κι άλλους στο λαιμό σου. Είναι οι συγκυρίες που σε αναγκάζουν να περάσεις σε άγρια κατάσταση.
Φοβερές στιγμές, δεν περιγράφονται με τίποτα. Συνοδεύω κι εγώ τον τραυματία. Οι πέτρες έπεφταν βροχή πάνω μας. «Δεν μπορώ ρε παιδιά, λέει ο οδηγός», και σταματάει, κατεβαίνει κάτω. Ανεβαίνουν πάνω στρατιώτες. Εκεί είδα με τα μάτια μου πώς δέκα οπλισμένοι από αυτούς, περιλάβαιναν και πετσόκοβαν από έναν δικό μας. Κάποιος, που έτυχε να με γνωρίζει, διατάζει: Αφήστε τους γιατί τους συνοδεύει ο γιατρός.
Έτσι προχωρήσαμε προς τους Αγίους Σαράντα. Στο νοσοκομείο μας υποδέχτηκαν εντυπωσιακά οι Βορειοηπειρώτες γιατροί. Μετά από τις πρώτες βοήθειες στο νοσοκομείο των Αγίων Σαράντα ήταν απαραίτητη η μεταφορά του τραυματία στο Αργυρόκαστρο, κι έπειτα στα Τίρανα.
Την επόμενη το πρωί γυρίζω στ’ Αλύκου με το σκεπτικό μήπως αγρίευε η κατάσταση κι ήθελαν μεθόδευση τα πράγματα. Σε όλη τη διαδρομή, από το Βρυώνι που με άφησε κάποιο αυτοκίνητο και μέχρι στο χωριό, με αγκαλιάζανε άνθρωποι που ούτε τους ήξερα, ούτε και τους θυμάμαι.
Έλεγαν: «Μπράβο παιδιά!». Η συγκίνηση ήταν μεγάλη. Μόλις πάτησα στο χωριό, για πρώτη φορά αισθάνθηκα τι θα πει ελευθερία. Τι θα πει αυτόνομη περιοχή. Δεν φοβόσουνα τίποτα.
Είχες γύρω σου ανθρώπους που σε αγαπούσανε, που σε θαυμάζανε, που σε αγκαλιάζανε.
Θυμάμαι, κάποια στιγμή, εμφανίζεται ο αστυνομικός της περιοχής. Χωρίς να του μιλήσουν, τον περικυκλώνουν περίπου σαράντα - πενήντα χωριανοί και ο κλοιός γύρω του στένευε ολοένα και περισσότερο. Τον έπιασαν τα κλάματα. Τελικά κάποιος του άνοιξε δρόμο κι έφυγε. Μετά από αυτό το χουνέρι που έπαθε, δεν ξέρω αν επισκέφτηκε πια τ’ Αλύκου...
(Από το βιβλίο «Διπλή ζωή» του δημοσιογράφου Γιώργου Μύτιλη)
Δύο ιστορικές φωτογραφίες που δημοσιεύονται για πρώτη φορά:
Απ’ εδώ ξεκίνησε η μεγάλη πορεία χιλιάδων εξεγερθέντων κατά της δικτατορίας, με προορισμό την πόλη των Αγίων Σαράντα
(οι φωτογραφίες από τα μνήματα των 3 παλικαριών είναι από το Ιστολόγιο Αντιπαρακμή)
Διαβάστε μία ακόμη περιγραφή :
Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΑΛΥΚΟΥ - ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ
Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2012
18 χρόνια χωρίς τον Σεβαστιανό, τον Επίσκοπο του χρέους, του αγώνα και της θυσίας
Τον αείμνηστο Σεβαστιανό τον θυμάμαι, σαν χθες,
ήταν ψηλός, αδύνατος, είχε ασκητική όψη, ήταν επιβλητικός, είχε μια λεβεντιά.
Την ίδια λεβεντιά είχαν και οι λόγοι του. Καθαρός λόγος, χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιεί υπονοούμενα. Είναι σαν να άκουγες κάποιον που ήταν απόλυτα σίγουρος για την αλήθεια και μόνον αυτήν έλεγε.
Δεν χαρίστηκε σε κανέναν.
Ο επίσημος αγώνας για το βορειοηπειρωτικό και οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, ξεκίνησε κάπου στο 1980, με Κυβέρνηση της ΝΔ (όταν άρχισαν να φτάνουν οι πρώτοι βορειοηπειρώτες δραπέτες από τον κομμουνιστικό "Παράδεισο", περνώντας από ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα).
Συνεχίστηκε με την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (1981-1990) ..., με την προδοτική Άρση του Εμπολέμου με την Αλβανία (χωρίς υπογραφή συνθήκης ειρήνης για την προστασία των βορ/τών αδερφών μας).
Το 1990 έπεσε ο Κομμουνισμός και άνοιξαν τα σύνορα.
Από την αρχή διέβλεψε τον κίνδυνο να ερημώσει η Βόρειος Ήπειρος και καλούσε την Κυβέρνηση να δίνει μόνον εποχιακές βίζες το καλοκαίρι, για αγροτικές εργασίες, ώστε να επιστρέφουν οι βορειοηπειρώτες στις εστίες τους.
Δεν φοβόταν να καταγγείλει την Κυβέρνηση της ΝΔ και τον ίδιο τον Αν.Σαμαρά που δεν έθετε θέμα εδαφικής διεκδίκησης της Β.Ηπείρου (το εδαφικό θέμα ήταν σε εκκρεμότητα στην επιτροπή των Νικητριών δυνάμεων του Β' Παγκ.Πολέμου).
Για δεκαετίες ήταν ο μόνος που τιμούσε την επέτειο Αυτονομίας της Β.Ηπείρου (Υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας), στο ακριτικό Δελβινάκι.
Θυμάμαι όταν του τηλεφώνησε ο Αστ.Δντής να του πει ότι θα γίνουν επεισόδια και ότι μέλη του ΠΑΣΟΚ θα μας αποκλείσουν το δρόμο για το Δελβινάκι. Με ήρεμη φωνή ο Σεβαστιανός του απάντησε : θα τους παίρνουμε έναν έναν και θα τους ρίχνουμε στο αυλάκι δίπλα στο δρόμο!
Φυσικά δεν τόλμησε να φανεί κανείς για να μας κλείσει το δρόμο!
Καταγγελίες εντός και εκτός Ελλάδος για τα δεινά του βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.
Ο Σεβαστιανός αν και δεσπότης, δεν μασούσε τα λόγια του.
Μάταια επίσης παρακαλούσε ορισμένους μητροπολίτες για να του επιτρέψουν να μιλήσει στην μητρόπολή τους. Οι περισσότεροι δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν την τότε πανίσχυρη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Θυμάμαι ακόμη την ανακοίνωση στο Κρατικό ραδιόφωνο Γρεβενών. Το ΠΑΣΟΚ κατήγγειλε την παρουσία του Σεβαστιανού στην πόλη και καλούσε τον λαό να απέχει από τη συγκέντρωση για τη Β.Ήπειρο. Ο λαός φυσικά ξέρει να διακρίνει τον Ποιμένα από τους λύκους. Και ευτυχώς εμπιστεύεται τον αληθινό Ποιμένα.
Καλό Παράδεισο άξιε αγωνιστή και Ιεράρχη.
Μαχητής Θεσσαλονίκης
Στις 12 Δεκεμβρίου 1994 έπαψε να πάλλει μια μεγάλη, ηρωική, αρχιερατική και αγιασμένη καρδιά. Η καρδιά του Πνευματικού Ηγέτη των Βορειοηπειρωτών, του αείμνηστου Γέροντα της Κόνιτσας, μακαριστού Σεβαστιανού.
Στις 12 Δεκεμβρίου έφυγε από κοντά μας ο Άνθρωπος με το φαρδύ μέτωπο και τις βαθιές σκέψεις, το διαπεραστικό βλέμμα και τα ορατά μηνύματα, το γλυκό χαμόγελο και την μεγάλη καρδιά.
Έφυγε ο Άνθρωπος πατέρας και αδερφός για δεκάδες απλούς ανθρώπους. Ο Άνθρωπος ιεράρχης, που δόξασε, με την προσωπικότητα και την αγωνιστικότητά του, το όνομα της Μητρόπολης κι όλου του χώρου. Ο Άνθρωπος αγωνιστής, που μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του, δεν έπαψε ν' αγωνιεί, να γράφει, να μιλάει, να προσεύχεται… για τη Βόρειο Ήπειρο και τους Βορειοηπειρώτες, για την Ελλάδα κι όλους τους Έλληνες.
Έφυγε στην αιωνιότητα και στην Βασιλεία των Ουρανών. Πήγε κοντά στους Αγγέλους, γιατί ένας άγγελος ήταν, αφήνοντάς μας πιο ορφανούς. Πιο ορφανούς γιατί για πολλά χρόνια είχαμε μάθει με Αυτόν. Είχαμε μάθει με την αγγελική του εικόνα και την τρυφερή του καρδιά, με την πονεμένη ψυχή του, για τα βάσανα και την τύχη των Βορειοηπειρωτών και την ζεστασιά που νιώθαμε σαν βρισκόμασταν κοντά του. Μα πάνω απ' όλα είχαμε μάθει με τους τιτάνιους αγώνες που έχει δώσει, για τη Βόρεια Ήπειρο και τους Βορειοηπειρώτες, μην αφήνοντας σε χλωρό κλαρί κανέναν, όσο ψηλά κι αν στέκονταν εκείνος, και όσο πιο ακουστό ήταν το όνομά του. Είχαμε μάθει με εκείνη τη μπάσα, βροντερή και κραυγαλέα φωνή, που άρχιζε με το «Αδέλφια Βορειοηπειρώτες!» και που τελείωνε με την ευχή: «Χριστός Ανέστη και η Βόρειος Ήπειρος ανέστη!».
Την 12η Δεκεμβρίου 1994 η Βόρεια Ήπειρος έμεινε πιο φτωχή, πιο αδύναμη, πιο απροστάτευτη. Γιατί ήταν ο Γέροντας εκείνος που ταρακουνούσε τα λιμνάζουσα νερά, ήταν εκείνος που ανάγκαζε Οργανισμούς και Φορείς να παρακολουθούν τα κατεστημένα και στην Αλβανία και οι Βορειοηπειρώτες να νιώθουν πιο ασφαλείς, πιο προστατευμένοι.
«Ο νους μου στρέφεται προς τους αλύτρωτους αδελφούς μας της Β. Ηπείρου, τους στενάζοντας υπό τον ζυγό της πικράς δουλείας δια να τους διαδηλώσωμεν ότι, όχι μόνον αι προσευχαί μας θα τους συνοδεύουν καθημερινώς, αλλά και παν το δυνατόν θα πράξομεν, όπως λυτρωθούν των δεσμών της δουλείας και συντόμως επανέλθουν εις τους κόλπους της μητρός Ελλάδας…» τόνιζε στον ενθρονιστικό λόγο του στις 29 Ιουνίου 1967.
Δεκάδες οι διαμαρτυρίες, οι επιστολές, οι φλογεροί του λόγοι για 27 ολόκληρα χρόνια, μέχρι τη στιγμή που ο Πανάγαθος Θεός τον πήρε πλάι του.
«Όχι κ. Πρέσβη, το Βορειοηπειρωτικό θέμα δεν «έχει πεθάνει». Είναι ανοικτών ενώπιον των τεσσάρων Υπουργών των Μεγάλων Δυνάμεων…» έγραφε στο αλβανό πρέσβη στις 16.6.1981. Ενώ στην εγκύκλιο της 1ης Αυγούστου 1983 έγραφε: «Όχι! Δε θα νικήσει η βία και το ψεύδος, αλλά ο Χριστός και η αλήθεια. Το δε αίμα των συγχρόνων νεομαρτύρων της Β. Ηπείρου, που χύνεται δια τον Χριστόν, θα γίνει ορμητικός ποταμός, ο οποίος θα πνίξει τον θεόμαχον τύραννων, όπως ακριβώς ετιμωρήθησαν και όλοι εκείνοι που πολέμησαν μέχρι τώρα τον Χριστόν και την Εκκλησία Του».
Τα σοφά του λόγια επίκαιρα όσο ποτέ. Το τηλεγράφημα του στις 17 Σεπτεμβρίου 1984 επίκαιρο όσο ποτέ: «…απευθύνω συγχρόνως κραυγήν πόνου, αλλά και θερμοτάτην έκκλησην προς την Κυβέρνησην και την Αντιπολίτευσην, όπως, του λοιπού, χαραχθή κοινή εθνική πολιτική, προς αντιμετώπισιν του φλέγοντος Βορειοηπειρωτικού θέματος…»
Ακόμα κι ένα μήνα, προτού η ψυχή του ανέβει εις τον Παράδεισο, στο μήνυμά του προς τους κατοίκους της Κονίτσης αναφέρει: «Από το κρεβάτι της ασθένειάς μου, μια ευχή αφήνω, να σώζει και να φυλάττει ο Θεός το πολυπαθές ΕΘΝΟΣ μας. Και να το διατηρεί ενωμένο και μονοιασμένο, γιατί μόνον έτσι θα είναι άτρωτο και δεν θα έχει να φοβηθεί κανένα εχθρό…».
Ο αείμνηστος μακαριστός Σεβαστιανός χάρηκε πάρα πολύ όταν ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός για πρώτη φορά μπόρεσε να δημιουργήσει τη δική του πολιτική οργάνωση και να συσπειρωθεί γύρω απ' αυτή, γι αυτό σ' ένα του κήρυγμα προς τους Βορειοηπειρώτες τόνιζε: «Την ΟΜΟΝΟΙΑ και τα μάτια σας».
Έφυγε πρόωρα χωρίς να βοηθήσει, στην πορεία αυτή. Έφυγε πικραμένος σε μια κρίσιμη στιγμή που την ίδια την Ομόνοια την είχαν καρφώσει στον τοίχο. Όπου δικά της στελέχη τα είχαν δικάσει και φυλακίσει. Όπου πάρα πολλές οικογένειες άφησαν τα πατρώα τους εδάφη από το φόβο και τη βία. Πατρώα εδάφη που Αυτός βροντοφώναζε, ποτέ να μην εγκαταλείψουν.
Έκλεισαν 18 χρόνια από την 12η εκείνη Δεκεμβρίου. 18 χρόνια που απουσιάζει από κοντά μας ο Εμπνευστής και Ήρωάς μας. Ο Πνευματικός μας Ηγέτης. Ο άνθρωπος που έκλεισε τα μάτια του με τον πόνο μας. Με την εικόνα της αλύτρωτης Βορείου Ηπείρου. Που μαζί με το πνευματικό του παιδί, το Γρηγόρη το Ντριγκόγια, τον Μενέλαο το Ζώτο και πολλούς άλλους αγωνιστές σύνδεσαν την ζωή και όλη την σταδιοδρομία τους με τον βορειοηπειρωτικό αγώνα. Γι' αυτό παρακολουθούν από κει ψηλά, νοιάζονται από κει ψηλά, οδηγούν από κει ψηλά.
Σίγουρα η ψυχή του απ' εκεί πάνω μας βλέπει, μας σκέφτεται, μας προστατεύει και μας ευλογεί.
Αιώνια η μνήμη στον αείμνηστο Γέροντα Σεβαστιανό, στον Άγιό μας!
Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2012
Η Χώρα των Πιθήκων: πολιτικό κοινωνικό και οικονομικό σύστημα.
ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ:
Οι εκλεγμένοι του γένους των πιθήκων έχουν απαλλαγή για ό,τι κάνουν, μέσω ειδικής διάταξης Ανώτερου Νόμου της Χώρας των πιθήκων. Έτσι κανένας δεν μπορεί να οδηγηθεί στη δικαιοσύνη των Ειδικών Πιθήκων της Δικαιοσύνης. Στο Συνέδριο τοποθετούνται καλά αμοιβόμενοι βοηθοί, συγγενείς των Συνέδρων.
Αρχηγός των Εκλεγμένων (πρωτεκλεγμένος), ορίζεται αυτός που θα πείσει το πλήθος των πιθήκων χρησιμοποιώντας τα πιο πειστικά ψεύτικα επιχειρήματα, που, σημειωτέον γίνονται αντιληπτά από το πλήθος των υπηκόων, αλλά κρίνονται συνήθως ελκυστικά. Όταν η κατάσταση της χώρας γίνεται δύσκολη ο ηγέτης του λαού των πιθήκων συνηθίζει να παίρνει τις κάμερες της monktv, και να στήνεται σε ένα όμορφο τοπίο όπου, με δάκρυα, ει δυνατόν, στα μάτια απευθύνεται στο θυμικό των ευσυγκίνητων πολιτών και υπαγορεύει τα δεινά μέτρα που θα ακολουθήσουν, υποσχόμενος προφητικά οράματα και μονόχρωμη, συνήθως πράσινη, προοπτική [ανάλογο περιστατικό συνέβη προ τριετίας].
Ορίζεται επίσης ένας ακόμα ηγήτωρ, τη φορά αυτή για το Πιθηκοβούλιο, ο ρόλος του οποίου ορίζεται σε ανοίγματα λογαριασμών για τα χρέη των χουρμάδων που έχουν καταναλώσει αδηφάγα οι προηγούμενοι ηγέτες της Δημοκρατίας των πιθήκων, καθώς και σε τοποθετήσεις νέων γραμματέων του Πιθηκοβουλίου, πρωτίστως προερχομένους από τη γωνιά του δάσους που ο ίδιος μεγάλωσε και ανδρώθηκε. [Με την τελευταία λέξη, “ανδρώθηκε” θυμήθηκα ότι χρήσιμο προσόν για την τελευταία τοποθέτηση Προέδρου του Πιθηκοβουλίου ήταν η εξαίρετη γλωσσική δεινότητα του επιλεγμένου, αρμόζουσα σε Μαλτέζο λεμβούχο.]
Εξυπακούεται ότι στον κορβανά αυτό για τα χρέη,που προαναφέραμε, καταθέτουν οι πτωχότεροι της ευρείας κυβερνώμενης βάσης των πιθήκων, ενίοτε δε ανήλικα μαϊμουδάκια υπό τους προβολείς των μεγκάλων καναλιών της monktv.
Άλλα μεγαλειώδη έργα που συμμετέχουν οι πολιτικοί των πιθήκων στο σχεδιασμό και τις απολαβές είναι οι κατασκευή σχοινογεφυριών στα δάση της χώρας όπου ορίζονται και ειδικές θέσεις είσπραξης δερβενίων για τον απλό πιθηκολαό, που έτσι νιώθει ασφαλέστερος. Αυτές τις τελευταίες εργασίες σύνήθως τις παίρνουν πίθηκοι κατά προτίμηση υμνητές της εκάστοτε Πιθηκοκυβερνήσεως, σε μειοψηφικό όμως πακέτο, αλλά και υπήκοοι της Ηνωμένης Χώρας των Ζώων.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ:
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ:
Στη μακρινή Μonkeyland γίνονται εκλογές με οργανωμένες ομάδες (Πιθηκόμματα) που συγκροτούν, αφού εκλεγούν, ένα Συνέδριο, το οποίο πρωτίστως φροντίζει για τις αμοιβές τους και τα οικονομικά των ομάδων τους.
Οι εκλεγμένοι του γένους των πιθήκων έχουν απαλλαγή για ό,τι κάνουν, μέσω ειδικής διάταξης Ανώτερου Νόμου της Χώρας των πιθήκων. Έτσι κανένας δεν μπορεί να οδηγηθεί στη δικαιοσύνη των Ειδικών Πιθήκων της Δικαιοσύνης. Στο Συνέδριο τοποθετούνται καλά αμοιβόμενοι βοηθοί, συγγενείς των Συνέδρων.
Αρχηγός των Εκλεγμένων (πρωτεκλεγμένος), ορίζεται αυτός που θα πείσει το πλήθος των πιθήκων χρησιμοποιώντας τα πιο πειστικά ψεύτικα επιχειρήματα, που, σημειωτέον γίνονται αντιληπτά από το πλήθος των υπηκόων, αλλά κρίνονται συνήθως ελκυστικά. Όταν η κατάσταση της χώρας γίνεται δύσκολη ο ηγέτης του λαού των πιθήκων συνηθίζει να παίρνει τις κάμερες της monktv, και να στήνεται σε ένα όμορφο τοπίο όπου, με δάκρυα, ει δυνατόν, στα μάτια απευθύνεται στο θυμικό των ευσυγκίνητων πολιτών και υπαγορεύει τα δεινά μέτρα που θα ακολουθήσουν, υποσχόμενος προφητικά οράματα και μονόχρωμη, συνήθως πράσινη, προοπτική [ανάλογο περιστατικό συνέβη προ τριετίας].
Εδώ και δεκαετίες έχουν απομακρύνει από το πιθηκοπολιτικό σκηνικό τους ανώτατους άρχοντες, τους λεγόμενους χιμπατζοαίματους, που κυβερνούσαν κληρονομικώ δικαίω.
Στη θέση τους επιλέγεται από το πολιτικό Συνέδριο κάποιος ανώτατος πίθηκος που δεν έχει κάνει τίποτα στη ζωή του ή έχει προσφέρει στο σύστημα από καίριες θέσεις, φερ' ειπείν ως δανειστής άλλου αποθανόντος αρχηγού πολιτικής πιθηκοομάδας.
Συντονιστικό ρόλο στις κυβερνήσεις των πιθήκων παίρνουν συνήθως ογκώδεις και υποβλητικοί πολιτικοπίθηκοι που
συνήθως είχαν προσφέρει από άλλα μετερίζια, όπως για παράδειγμα σε διαπιστώσεις για ανέμους που αφαιρούν σημαίες από κοντάρια, ή το αντίθετο, δεν ενθυμούμαι επακριβώς. [Εσχάτως, ο διαπρεπής αυτός πολιτικοπίθηκος παρέδωσε τα ηνία, για να προσφέρει με το γραπτό του λόγο πνευματική τροφή στους πιθήκους θαυμαστές του.]
συνήθως είχαν προσφέρει από άλλα μετερίζια, όπως για παράδειγμα σε διαπιστώσεις για ανέμους που αφαιρούν σημαίες από κοντάρια, ή το αντίθετο, δεν ενθυμούμαι επακριβώς. [Εσχάτως, ο διαπρεπής αυτός πολιτικοπίθηκος παρέδωσε τα ηνία, για να προσφέρει με το γραπτό του λόγο πνευματική τροφή στους πιθήκους θαυμαστές του.]
Ορίζεται επίσης ένας ακόμα ηγήτωρ, τη φορά αυτή για το Πιθηκοβούλιο, ο ρόλος του οποίου ορίζεται σε ανοίγματα λογαριασμών για τα χρέη των χουρμάδων που έχουν καταναλώσει αδηφάγα οι προηγούμενοι ηγέτες της Δημοκρατίας των πιθήκων, καθώς και σε τοποθετήσεις νέων γραμματέων του Πιθηκοβουλίου, πρωτίστως προερχομένους από τη γωνιά του δάσους που ο ίδιος μεγάλωσε και ανδρώθηκε. [Με την τελευταία λέξη, “ανδρώθηκε” θυμήθηκα ότι χρήσιμο προσόν για την τελευταία τοποθέτηση Προέδρου του Πιθηκοβουλίου ήταν η εξαίρετη γλωσσική δεινότητα του επιλεγμένου, αρμόζουσα σε Μαλτέζο λεμβούχο.]
Εξυπακούεται ότι στον κορβανά αυτό για τα χρέη,που προαναφέραμε, καταθέτουν οι πτωχότεροι της ευρείας κυβερνώμενης βάσης των πιθήκων, ενίοτε δε ανήλικα μαϊμουδάκια υπό τους προβολείς των μεγκάλων καναλιών της monktv.
Κύρια πηγή πλουτισμού για τους πιθηκοβουλευτές είναι οι μελέτες που συντάσσουν, με το αζημίωτο, για την άμυνα, όπως για παράδειγμα οι προμήθειες βαλλίστρων για ινδικές καρύδες (αμυντικό όπλο), που οι αιρετοί των πιθήκων προμηθεύονται είτε από τη χώρα των Γαλλοπόυλων είτε απ' τη χώρα των Ντόππερμαν).
Άλλα μεγαλειώδη έργα που συμμετέχουν οι πολιτικοί των πιθήκων στο σχεδιασμό και τις απολαβές είναι οι κατασκευή σχοινογεφυριών στα δάση της χώρας όπου ορίζονται και ειδικές θέσεις είσπραξης δερβενίων για τον απλό πιθηκολαό, που έτσι νιώθει ασφαλέστερος. Αυτές τις τελευταίες εργασίες σύνήθως τις παίρνουν πίθηκοι κατά προτίμηση υμνητές της εκάστοτε Πιθηκοκυβερνήσεως, σε μειοψηφικό όμως πακέτο, αλλά και υπήκοοι της Ηνωμένης Χώρας των Ζώων.
Οι απλοί πίθηκοι έχουν συνηθίσει αυτή την πρακτική επιζητώντας απλώς το διορισμό των μικρών τους σε καίρια πόστα της πιθηκοκρατικής μηχανής εξασφαλίζοντας μια άνετη, σχετικά, βιοτή. Συγχρόνως τελειοποιούν τις επιδένδριες κατοικίες τους με την τελευταία λέξη της μόδας, όπως εισαγώμενα μπαμπού, και υπαίθριες μπανιέρες για τις οποίες παίρνουν άδειες από Επιμελητές της Χωροταξίας της Πιθηκοχώρας, με το ανάλογο μπαξίσι, φυσικά [αξίζει να αναφέρουμε ότι η περίεργη τούτη λέξη κληροδοτήθηκε στον πιθηκολαό από το λαό των αγριόχοιρων που για χρόνια λυμαίνονταν την πιθηκοχώρα].
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ:
έχει θεσπιστεί το δικαίωμαγια τις πιθηκίνες να εργάζονται στα δέντρα για 40-45 έτη και να μπορούν να αποφεύγουν τις τεκνογονίες. Οι ανεπιθύμητες εμφανίσεις μικρών πιθήκων εμποδίζονται από επιδοτούμενους ιατροπιθήκους.
Βεβαίως αυτό το μέτρο έχει φέρει μια ελάττωση του πληθυσμού που αντιμετωπίζεται επιτυχώς με την εισδοχή στην Πιθηκοχώρα Μακάκων και Χιμπατζήδων που αποζημιώνουν τη χώρα, αλλά και με εμβάσματα χουρμάδων από τις Ηνωμένες Νήσους των Ζώων, που, άλλωστε, δεν επιθυμούν τους μακάκους, αλλά αρέσκοντα στα παγώνια και τα κοράκια.(...)
Εσχάτως, λόγω της χουρμαδοπιστωτικής κρίσης, η Πιθηκοκυβέρνηση μερίμνησε να αποζημιώσει για τα δυσβάσταχα φορτία που όρισε στους υπηκόους με δύο πολύ σπουδαία μέτρα. Δίδεται επιτέλους μετά από χρόνιους αγώνες των κατοίκων το δικαίωμα στην αποτέφρωση, ενώ θα μπορούν να συνέρχονται εις γάμου κοινωνία με απλή βεβαίωση που θα επικυρώνεται με νυχιά του σχετικού εγγράφου από αρμόδιο πιθηκογράφο. Έτσι ο πιθηκολαός δικαιωμένος συνεχίζει να ανεβοκατρεβαίνει αισιόδοξος στα δένδρα...
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ:
Για το ξεπέρασμα της χουρμαδοκρίσης γίνονται συχνά εκλογές εκτόνωσης αλλά η ασκούμενη πιθηκοπολιτική ουδόλως αλλάζει. Ο πιθηκολαός συναισθάνεται την αναγκαιότητα ανάληψης του μεγάλου βάρους για να στηρίξει το πιθηκοπολιτικό σύστημα, που εσχάτως διώκεται [Χαρακτηριστικό παράδειγμα φυλάκιση σπουδαίου πολιτικού αναστήματος της Πιθηκοχώρας εσχάτως. Όμως, πιθανότατα η πολιτική δίωξή του να οφείλεται στον πριγκιπικών διαστάσεων γάμο του εις την χώραν των Γαλλόπουλων, και στην εξ αυτού ζηλοφθονία. O tempora o mores!]
Σύμφωνα με το νέο νόμο της πιθηκοφορολόγησης μεγάλο βάρος του χουρμαδοχρέους θα επωμίζονται πίθηκοι και πιθηκίνες που έχουν μαϊμουδάκια, ιδίως δε αυτοί που έχουν πολλά. Σε πολλούς αυτό θυμίζει μέτρο της Αγριογουρουνοκρατίας και σε συνδυασμόμε την μετάδοση πολλών θεαμάτων της monktv στην Αγριοχοιρί [Γλώσσα του γειτονικού λαού] πολλοί οδηγούνται στη θλίψη, αλλά λόγω γονιδιώματος, που ανάγεται σε περίοδο τετρακοσίων και πλέον ετών, κάνουν την πιθηκοκαρδιά τους πέτρα και παρακολουθούν ανάλογα θεάματα, αναλυόμενοι από καιρού εις καιρόν εις ενδάκρεις αναστεναγμούς.
Από την Εγκυκλοπαίδεια των Σύγχρονων Ζώων
για την αντιγραφή Κω/νος Α. Οικονομου.
Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου 2012
Λυπάμαι τον Δημήτρη Χριστόφια όταν κλαίει. Γιατί κλαίει από τύψεις.
Λυπάμαι τον Δημήτρη Χριστόφια όταν κλαίει.
Τον λυπάμαι σαν άνθρωπο, όχι σαν πολιτικό. Διότι προσωπικά πιστεύω ότι ο Χριστόφιας κλαίει από τύψεις λόγω της μνημειώδους αυτοαναίρεσης αυτού και του κόμματός του την πενταετία που κλείνει. Το ανύπαρκτο, χλιαρό χειροκρότημα που δέχθηκε στην ΠΕΟ στις 06 Δεκεμβρίου 2012 αποδεικνύει πως εδώ και καιρό ούτε τους ΑΚΕΛικούς δεν πείθει. ΟΛΑ ανεξαιρέτως τα πιστεύω του τα πρόδωσε ή (για να κλαίει) μάλλον τον ανάγκασαν να τα προδώσει.
Τι να του κάνουμε;
Όταν το 2008 τον έγλειφαν κλίκες τραπεζιτών και τον στήριζαν οι ΕΔΗ, τον γυρόφερνε και τον κανάκευε ο Ύπατος Αρμοστής της Αγγλίας, όταν τον παραχαΐδευε με τα «αβάντι πόπολο» η εφημερίδα «Πολίτης» και όταν τον κολάκευαν όλοι οι εκπρόσωποι της Νέας Παγκόσμιας Τάξης στην Κύπρο και στο εξωτερικό, ας είχε νου να ελέγξει την μωροφιλοδοξία του και ψυχικές αντιστάσεις να τιθασεύσει τον άκρατο εγωισμό του.Φτωχόπαιδο, λαϊκός άνθρωπος και κομμουνιστής καθώς ήταν, θα έπρεπε να αντιλήφθεί πως για να τον αγκαλιάζουν αυτοί και να τον ωθούν στην γλυκιά εξουσία, κάτι έκανε λάθος. Τώρα πληρώνει το τίμημα της αλαζονείας του. Τώρα τον έπνιξε η αγκαλιά τους, και μαζί του πνίγεται όλη η Κύπρος.
Τώρα ο Δημήτρης κλαίει.
Τώρα καταλαβαίνει πως όταν πουλάς την ψυχή σου, ΤΗΝ ΧΑΝΕΙΣ.
Κυριακή 9 Δεκεμβρίου 2012
Άσκηση «ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ 2012» της ΛΕΦΕΔ. Κάποια παλικάρια ΤΟΛΜΟΥΝ.
Κάποια παλικάρια, αψηφούν το έντονο κρύο στη Β.Ελλάδα, αψηφούν και τα παγωμένα νερά του Νέστου και ...
Φωτογραφίες :
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΛΕΦΕΔ
ΤΑΜΣ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ 2012
ΤΑΜΣ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ 2012
Το Σαββατοκύριακο 24-25 Νοεμβρίου 2012 εκτελέστηκε στην ευρύτερη περιοχή της Ξάνθης η άσκηση «ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ 2012» της ΛΕΦΕΔ. Ο φετινός «Σπάρτακος» ήταν άσκηση διπλής ενεργείας και έδωσε την ευκαιρία σε όλους τους εφέδρους να ασκηθούν σε διαφορετικές αποστολές.
Οι προειδοποιητικές διαταγές στους επικεφαλής δόθηκαν τρεις ημέρες πριν την αποστολή και προέβλεπαν :
Η Ομάδα Αναγνωρίσεως της ΛΕΦΕΔ να διαβεί τον Νέστο από προκαθορισμένο σημείο και στην συνέχεια αφού διεισδύσει στην «εχθροκρατούμενη» περιοχή να κατευθυνθεί σε χωριό στο οποίο οι εχθρικές δυνάμεις σύμφωνα με πληροφορίες έχουν εγκαταστήσει Σταθμό Διοικήσεως. Εκεί αφού εγκαταστήσει παρατηρητήριο να
καταγράφει και να ενημερώνει την Διοίκηση με πληροφορίες για την εχθρική δραστηριότητα έχοντας για υποστήριξη δρια όλμων 4,2ʼʼ χιλ.Το τμήμα ασφαλείας δύναμης δριας ΠΖ να αναλάβει την ασφάλεια του σταθμού διοικήσεως της μονάδος λαμβάνοντας όλα τα απαραίτητα μέτρα για εγγύς και μεμακρυσμένη ασφάλεια του.
Πράγματι οι άντρες της Ο.Α εκτέλεσαν διάβαση υδάτινου κωλύματος στον παγωμένο Νέστο και στην συνέχεια κινήθηκαν εκτός δρόμου με μικρή ταχύτητα και αθέατα μέχρι τους πρόποδες του υψώματος που δέσποζε της περιοχής όπου εγκατέστησαν παρατηρητήριο. Από εκεί αφού πήραν μέτρα για εγγύς ασφάλεια παγιδεύοντας σημεία πρόσβασης προς την θέση τους με χρήση διόπτρας νυχτερινής οράσεως, παρατηρούσαν τον «εχθρικό» σταθμό διοικήσεως ανά ζευγάρια και ανέφεραν στην Διοίκηση οποιαδήποτε κίνηση παρατηρούσαν καταγράφοντας την σε ειδικά έντυπα.
Το τμήμα ασφαλείας χωρίστηκε σε δύο τμήματα και μια ομάδα διοικήσεως. Το ένα τμήμα δύναμης ομάδας ΠΖ εγκατέστησε ενέδρα σε σημείο 500 μέτρα περίπου από τον ΣΔ σε σημείο υπερυψωμένο από όπου περνούσαν μονοπάτια και μπορούσε να εποπτεύει την περιοχή εμπρός από τον σταθμό, οι άνδρες εναλλάσσονταν ανά δύο στην υπηρεσία όλη την νύχτα.
Το δεύτερο τμήμα δύναμης ομάδας ΠΖ + σχημάτισε δύο περίπολα μάχης τα οποία εναλλάσσονταν σε δρομολόγιο καλύπτοντας όλη την περιοχή μπροστά από τον ΣΔ.
Τα τμήματα που αναπαύονταν στον χώρο απόκρυψης τους ήταν πάντα σε ετοιμότητα να επέμβουν σε όποιο σημείο της περιοχής χρειαζόταν.
Στις 06:00 η διοίκηση της ΟΑ αξιολογώντας πληροφορία που έλαβε για έλευση φάλαγγας οχημάτων στον ΣΔ με πιθανώς υψηλά ιστάμενο πρόσωπο ζήτησε από την ΟΑ να δώσει άμεσα στοιχεία βολής για την καταστροφή του στόχου , όπως και έγινε άκρως επιτυχώς αποτέλεσμα της εργασίας που είχε προηγηθεί κατά την διάρκεια της νύχτας.
Κάπου εκεί και με γενικό συναγερμό στον ΣΔ έληξε αυτό το κομμάτι της άσκησης και μετά από λίγα λεπτά για προετοιμασία όλο το τμήμα πλέον αναχώρησε με πλήρη φόρτο για το σημείο επαφής με το όχημα που θα μας μετέφερε στην Θεσσαλονίκη στο οποίο έφτασε μετά από πορεία 10 χλμ σε δύσβατο και ανηφορικό έδαφος.
Φωτογραφίες :
Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2012
ΚΟΥΡΔΟΙ : ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΗ, ΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΗ,
ΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΔΗΛΩΣΗ
ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Σαν κουρδικός λαός εκτιμούμε ιδιαίτερα τη φιλία ανάμεσα στους λαούς. Προσεγγίζουμε τα γεγονότα με την οπτική του ηγέτη μας Αμπντουλλάχ Οτζαλάν. Ο ηγέτης μας, μολονότι το ελληνικό κράτος έλαβε ενεργό μέρος στη μαύρη συνωμοσία και με το χέρι της παραδόθηκε στην Τουρκία ο ηγέτης του κουρδικού λαού Αμπντουλλάχ Οτζαλάν, πάντα μας παρότρυνε να συσφίξουμε ακόμη περισσότερο τις σχέσεις μας με τον ελληνικό λαό, και εμείς, 14 χρόνια τώρα, παρά το τραύμα που έζησε ο λαός μας, σφίγγοντας τα δόντια κάνουμε υπομονή και προσπαθούμε να αναπτύξουμε ακόμη περισσότερο τις σχέσεις φιλίας με τον ελληνικό λαό. Από την άλλη πλευρά αντιστεκόμαστε διεκδικώντας την απελευθέρωση του προέδρου μας. Για την ελευθερία του ηγέτη μας, μέχρι σήμερα περισσότεροι από εκατό άνθρωποι αυτοπυρπολήθηκαν, χιλιάδες άνθρωποί μας συνελήφθηκαν και φυλακίστηκαν, επανειλημμένα πραγματοποίησαν μεγάλες απεργίες πείνας, αλλά και χιλιάδες επιχειρήσεις. Είναι λίγοι οι λαοί στον κόσμο με τόσο μεγάλο βαθμό ωριμότητας και με ψυχή γεμάτη ανθρωπισμό.
Το ελληνικό κράτος, με φτηνά ανταλλάγματα, μπήκε στο παιχνίδι την συνωμοσίας που ποτέ δεν θα ξεχαστεί από τον κουρδικό λαό, και έγινε συνένοχο του μεγάλου κακού που διαπράχτηκε σε βάρος του λαού μας. Όμως οι Κούρδοι, χωρίς να χρησιμοποιούν την συνωμοσία ως πρόφαση, χωρίς να την χρεώνουν στον ελληνικό λαό, επί πολλά χρόνια, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ανέπτυξαν σχέσεις εμπιστοσύνης με τον ελληνικό λαό χτίζοντας και υπερασπίζοντας μια μεγάλη γέφυρα φιλίας. Ενώ ακόμη είναι νωπές οι μεγάλες πληγές μας, νομίζουμε ότι το ελληνικό κράτος, με την ευκαιρία της κρίσης, άρχισε πάλι να κάνει λάθος υπολογισμούς για τον κουρδικό λαό. Εδώ και πλέον από δύο χρόνια άρχισε να εκπονεί και συνεχίζει αυτό το σχέδιο, με πιέσεις για κλείσιμο του προσφυγικού καταυλισμού Λαυρίου, με περιορισμούς στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που πραγματοποιούμε ενάντια στην Τουρκία, με διάφορες ψυχολογικές πιέσεις, και ορισμένες φορές με δηλώσεις αξιωματούχων που σκοπό έχουν τη σπίλωση του κουρδικού λαού. Όμως, εμείς οι Κούρδοι πολιτικοί πρόσφυγες που ζούμε στην Ελλάδα, μέχρι σήμερα δεν κάναμε γνωστή αυτή την κατάσταση στον κουρδικό λαό σε όλο τον κόσμο, και κρατώντας μέσα μαςόλες τις λαθεμένες συμπεριφορές και αδικίες σε βάρος μας, κάναμε υπομονή με την ελπίδα ότι με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση θα φτιάξει. Καταλάβαμε, όμως, ότι, όπως λέει και η παροιμία, ο εθισμένος δεν αλλάζει συνήθειες, και όταν μια χώρα είναι μέλος του ΝΑΤΟ εξυπηρετεί περισσότερο τα συμφέροντα των εξωτερικών δυνάμεων παρά του λαού της.
Ξέρουμε ότι η οικονομική κρίση στην Ελλάδα είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Πρέπει να ξέρετε ότι επειδή αυτή η κρίση είναι κρίση του καπιταλιστικού συστήματος δεν θα τελειώσει. Ο ελληνικός λαός αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Τα πακέτα τιμωρίας της ελληνικής κοινωνίας πήραν τρομακτικές διαστάσεις. Ξέρουμε ότι η ανικανότητα των κυβερνώντων να δώσουν λύση στο πρόβλημα τους οδηγεί σε συνεχόμενα λάθη. Σε μια περίοδο που το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα υποθήκευσε το μέλλον του ελληνικού λαού, εμείς κρατήσαμε μέσα μας όλες τις αδικίες και ανομίες που υφιστάμεθα από το κράτος. Ακόμη και την υβριστική για το λαό μας και το απελευθερωτικό κίνημά μας ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών. Και ο ελληνικός λαός γνωρίζει ότι το κράτος του που χρησιμοποιήθηκε και πήρε ενεργό μέρος στη διεθνή συνωμοσία, δεν αποκόμισε κανένα όφελος. Σήμερα, κάνοντας αυτή την υβριστική ανακοίνωση για να ευχαριστήσουν το ΝΑΤΟ και την Τουρκία δεν προσφέρουν υπηρεσίες ούτε στην Ελλάδα ούτε στον ελληνικό λαό. Θέλουμε, επίσης, να τονίσουμε ότι το ελληνικό κράτος δεν πρέπει να εμπλακεί σε μια επαίσχυντη νέα συνωμοσία. Εμείς οι Κούρδοι, δεν είμαστε πλέον οι Κούρδοι του 1999 και ο κουρδικός απελευθερωτικός αγώνας βρίσκεται πλέον σε ένα άλλο, πιο προχωρημένο στάδιο. Οποιοσδήποτε θελήσει να κάνει και να καθορίσει μια πολιτική για τους Κούρδους θα πρέπει πρώτα να κοιτάξει καλά τη μεγάλη φωτογραφία του Κουρδιστάν.
Κυρίως, μετά τον ερχομό του Νταβούτογλου στην Ελλάδα, παρατηρούνται σοβαρές αλλαγές στην πολιτική και τη στάση του ελληνικού κράτους απέναντι στους Κούρδους. Είναι δίκαιες οι υποψίες μας ότι έγιναν νέα παζάρια με το τουρκικό κράτος, τα οποία προσπαθούν να αποκρύψουν από την κοινή γνώμη. Υποψιαζόμαστε ότι έγιναν παζάρια για το κλείσιμο του προσφυγικού καταυλισμού Λαυρίου και για τη Συρία. Το τουρκικό κράτος, από πάντα κάνει ψεύτικη προπαγάνδα για το κλείσιμο του προσφυγικού καταυλισμού Λαυρίου και το ελληνικό κράτος επανειλημμένα την αποδέχτηκε. Το δεύτερο ζήτημα είναι ότι η Τουρκία την πολιτική της για τη Συρία την οικοδόμησε σε βάσεις επέμβασης και κατοχής. Γι μια τέτοια πιθανή επέμβαση εδώ και πολύ καιρό δραστηριοποιείται σε διπλωματικό επίπεδο. Θα είναι σημαντική για την Τουρκία η στήριξη της Ελλάδας σε μια επέμβαση, σαν χώρα μέλος του ΝΑΤΟ να μην αντιδράσει, να επιτρέψει τις αεροπορικές επιθέσεις από τον εναέριο χώρο της Κρήτης. Εκεί ούτως ή άλλως υπάρχουν στρατιωτικές βάσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Οι βάσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην Κρήτη που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο βομβαρδισμό της Λιβύης θα παίξουν τον ίδιο ρόλο και κατά τις επιθέσεις στη Συρία. Σε μια πιθανή επέμβαση στη Συρία, η Τουρκία θέλει να επωφεληθεί από τον εναέριο χώρο της Κρήτης.
Οι βασικές αιτίες επέμβασης της Τουρκίας στη Συρία, οφείλονται στους φόβους της, ότι σε ενδεχόμενες αλλαγές που θα επέλθουν στη Συρία ο κουρδικός λαός θα αποκτήσει τα βασικά του δικαιώματα και θα διασφαλίσει ένα ειδικό καθεστώς. Ο Τούρκος πρωθυπουργός Ερντογάν, που αποκαλούσε αδελφό του τον φασίστα και δικτάτορα Άσαντ, για να μην αποκτήσουν οι Κούρδοι ειδικό καθεστώς, τώρα τον αναθεματίζει. Με τη συμφωνία των Αδάνων υπήρχε ισχυρή συμμαχία μεταξύ της Τουρκίας και του καθεστώτος του Άσαντ. Η συμφωνία των Αδάνων μεταξύ τους αφορούσε τους Κούρδους. Σήμερα στη Συρία οι Κούρδοι, όντας οργανωμένοι και με πολιτική συνείδηση δεν υποστηρίζουν ούτε το φασιστικό και δικτατορικό μπααθικό καθεστώς, ούτε την ένοπλη αντιπολίτευση που είναι μισθοφόροι εξωτερικών δυνάμεων. Οι Κούρδοι υποστηρίζουν μια λύση για μια δημοκρατική και ελεύθερη Συρία και για ένα δημοκρατικό αυτόνομο Κουρδιστάν. Η Συρία είναι ένας γεωγραφικός χώρος με πολλές εθνότητες και πολλά θρησκευτικά δόγματα. Με μια νοοτροπία εθνικού κράτος δεν θα υπάρξει καμία ελευθερία, απλά θα είναι μια νέα εκδοχή του υπάρχοντος συστήματος.
Η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών έγινε μετά τις αντιδράσεις της Τουρκίας για την έκδοση στα ελληνικά του βιβλίου του Μουράτ Καραγιλάν, ο οποίος είναι ανώτατο στέλεχος του απελευθερωτικού αγώνα του κουρδικού λαού, με τίτλο Η Ανατομία ενός Πολέμου, του οποίου η παρουσίαση έγινε στο Πολεμικό Μουσείο στις 22.11.2004. Ο αξιότιμος κύριος υπουργός σε ποιες ηθικές και συνειδησιακές αρχές στηριζόμενος εξαπολύει αυτή την ύβρι στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα; Αυτή η ατυχής δήλωση δεν έγινε μόνον για να ικανοποιήσει την Τουρκία. Σήμερα, φαίνεται να παίζεται ένα μεγάλο διεθνές παιχνίδι ενάντια στους Κούρδους, και έχουμε τη γνώμη ότι σ’ αυτό το παιχνίδι συμμετέχει και η Ελλάδα. Ο απελευθερωτικός αγώνας του ελληνικού λαού ενάντια στην για 400 χρόνια οσμανική κατοχή και στην ναζιστική εισβολή και κατοχή των χιτλερικών δυνάμεων ήταν δίκαιος και νόμιμος. Έτσι και ο αγώνας του κουρδικού λαού ενάντια στην κατοχή του Κουρδιστάν από το Ιράν, το Ιράκ, τη Συρία και την Τουρκία είναι δίκαιος και νόμιμος. Τέτοιου είδους ύβρεις μας εκτοξεύουν πάρα πολλά κράτη, γνωρίζουμε πολύ καλά γιατί το κάνουν, όταν όμως αυτές εκτοξεύονται από το ελληνικό κράτος τις θεωρούμε βαριές και ανάρμοστες. Οι λαοί των οποίων οι τύχες μοιάζουν πάρα πολύ και πρέπει να υπάρχει αλληλοκατανόηση, το να πράττει μια τόσο μεγάλη αδικία το κράτος ενός λαού δεν είναι σωστό και ως πράξη την καταδικάζουμε.
ΚΟΥΡΔΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΒΟΥΛΗ
ΚΟΥΡΔΙΚΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ
ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΟΥΡΔΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΣΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ
(FEK-BAL)
kurdinf@gmail.com
kurd-info.blogspot.com
Ομιλία για την Ανατολική Θράκη στους «Δεσμούς Ελλήνων»
Το Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2012 και ώρα 19:30 στον πολυχώρο «Δεσμοί Ελλήνων» (Πασαλίδη 29, περιοχή Αγ. Φανουρίου, Κάτω Τούμπα, Θεσσαλονίκη)
η φιλόλογος Βασιλική Τσακόγλου θα ομιλήσει με θέμα
«Ο πρώτος διωγμός των Ελλήνων στην Ανατολική Θράκη»
με αφορμή και την έκδοση του ομότιτλου βιβλίου της.
Είσοδος ελεύθερη. Η παρουσία σας θα μας τιμήσει και θα μας δώσει χαρά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)